tag:blogger.com,1999:blog-72457883482397738862012-02-16T11:12:30.726-08:00Για ότι μας κρατάει άγρυπνους..Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.comBlogger1401100tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-50104309211693101602012-01-21T05:25:00.000-08:002012-01-21T05:45:31.894-08:00Τους αγαπώ τους φίλους μου। Τους αγαπάω για όλα। Για τα καλά τους, τα ελαττώματα τους, τις αδυναμίες τους। Κυρίως γι'αυτές। Αυτές είναι που τους κάνουν ανθρώπινους στα μάτια μου। Είναι πλάσματα ευάλωτα και σκλάβοι της καρδιάς। Δεν νοιάζονται για τις τυπικότητες και τα λόγια του κόσμου। Δεν τους ενδιαφέρουν τα δήθεν, γελάνε με την καρδιά τους και όταν θα σ'αγκαλιάσουν ξέρεις οτι το εννούν।<br /><br />Σε ρωτάνε τι κάνεις γιατί πραγματικά θέλουν να μάθουν। Σε υπερασπίζονται με πάθος και σου λένε την αλήθεια κατα πρόσωπο। Αν έχω κάνει λάθος δεν μου χαίδευουν τα αυτιά αλλά με βάζουν κάτω να μου εξηγήσουν με λόγια που αντέχω μόνο απο αυτούς।<br /><br />Είναι μόλις 5, αλλά γεμίζουν την ζωή μου λες κι ήταν 1000...<br /><br />Τους αγαπάω τους φίλους μου και τους ευχαριστώ που υπάρχουν στην ζωή μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5010430921169310160?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-17442464355137437292012-01-03T10:51:00.000-08:002012-01-03T10:59:06.233-08:00Απο τα πράγματα που με ενοχλούν τόσο ώστε να με τρελλαίνουν είναι η σιωπή.<br /><br />Η σιωπή χωρίς λόγο.<br /><br />Η σιωπή όταν δεν υπάρχει απάντηση।<br /><br />Η σιωπή όταν κάποιος φεύγει χωρίς να πει γειά।<br /><br />Η σιωπή σαν παίρνεις κάτι και δεν χρωστάς ούτε κουβέντα।<br /><br />Η σιωπή για να μην πεις ψέμματα।<br /><br />Η σιωπή για να παίξεις ανόητα παιχνίδια।<br /><br />Η σιωπή για να επιβληθείς।<br /><br />Η σιωπή όταν θες να μιλήσεις κι όλος ο κόσμος είναι βουβός।<br /><br />Δεν είναι οτι αγαπώ τις λέξεις τόσο πολύ που τις αποζητάω, ποτέ μου δεν συμπάθησα τα λογάκια και τις υπερβολές। Άραγε ξέρουν όλοι την δυναμή της σιωπής ή απλά κυκλοφορεί ελεύθερη και μόνη και μας καταλαμβάνει χωρίς την έγκριση μας?...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1744246435513743729?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-50881838362909936202011-12-26T09:12:00.000-08:002011-12-26T09:31:52.806-08:00Δεν είναι οτι στεναχωριέμαι για σένα... Ούτως ή άλλως δεν σε ερωτεύτηκα ποτέ, δεν κοιμήθηκα ή ξύπνησα με την σκέψη σου, δεν έψαξα ποτέ να σε βρω ή αγωνιούσα να σε δω। Δεν ανατρίχιασα ποτέ με το αγγιγμά σου και ποτέ δεν χάθηκα στην αγγαλιά σου। Η νύχτα που μοιραστήκαμε κάπου στα βόρεια της Ευρώπης δεν στάθηκε ικανή να τα αλλάξει όλα αυτά।<br /><br />Δεν είναι οτι έχασες κι εσύ το μυαλό σου για μένα। Ένα πάθος ήταν που μας κράτησε μόνο για κείνες τις στιγμές। Τα λόγια σου όσο γλυκά κι αν ήταν δεν έπεισαν κανένα। Ίσως τους φίλους που ήταν ευγενικοί αρκετά ώστε να με ακούσουν αλλά σίγουρα όχι εμένα। Έπαψα απο καιρό να πιστεύω στα λόγια κι αυτός ήταν ο λόγος που σου χαμογελούσα και σώπαινα όταν τόσο απλόχερα τα σκορπούσες। Γιατί, φίλε μου, την ξέρω την συνέχεια। Έμαθα που φτάνουν όχι μόνο τα πόδια τα δικά μου αλλά και των άλλων γύρω μου।<br /><br />Δεν είναι για σένα που στεναχωριέμαι, είναι για όλα αυτά που ξύπνησες। Είναι για την αίσθηση που σε πλυμμηρίζει όταν κάποιος εκεί έξω σε θέλει για σένα, όχι για την ομορφιά σου ή τα καλά σου αλλά για σένα। Με τα ελαττώματα και την γκρίνια σου, για την ανασφάλεια και την αδυναμία σου। Έστω κι αν αμφιβάλλεις οτι είναι αληθινό, ζεσταίνεσαι στην φωτιά του και σηκώνεις λίγο πιο ψηλά το κεφάλι। Ίσως το σηκώνεις τόσο που τα μάτια σου πια δεν κοιτάνε στην γή αλλά στον ουράνο και για αυτόν τον λόγο δεν βλέπεις ότι είναι απλά ένα ατύχημα σε εξέλιξη...<br /><br />Δεν είμαι εγω για σένα στο είχα πει। Αυτός ο μύθος που είχες φτιάξει απέχει πολύ απο την πραγματικότητα। Εγώ το ήξερα, τώρα το έμαθες κι εσύ κι έφυγες....<br /><br />Δεν είναι για σένα, είναι για μένα που λυπάμαι। Μου θύμισες πράγματα που είχα θάψει προ πολλού κι ας μην ήσουν εσύ αυτός που ήθελα να τα μοιραστώ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5088183836290993620?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-28668352557770663622011-09-18T22:41:00.000-07:002011-09-18T22:46:27.083-07:00Τις τελευταίες βδομάδες ήμουν απο γάμο σε βάπτιση κι απο βάπτιση σε γάμο। Μου μοιάζει σαν ξαφνικά να άλλαξε η εποχή। Η γενιά μου ενηλικιώθηκε και τώρα ανοίγουμε σπίτια (ενίοτε τα κλείνουμε κιόλας) ।<br /><br />Αυτό που δεν ξέρω είναι αν όλοι αυτοί βιάστηκαν να μεγαλώσουν ή αν εγώ δεν έχω καταλάβει πως έχουμε ήδη μεγαλώσει......<br /><br />Δεν μου έχει ξυπνήσει κανένα μητρικό ένστικτο κι όσο περνάει ο καιρός απομακρύνομαι όλο και πιο πολύ απο την ιδέα του γάμου (ανατρίχιασα πάλι, πρέπει να το κοιτάξω αυτό!)<br /><br />Αν εγώ δεν θέλω να ακολουθήσω την πεπατημένη, αυτό με κάνει εναλλακτική ή εκτός εποχής?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2866835255777066362?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-33707219047319690652011-07-25T12:58:00.000-07:002011-07-25T13:25:41.800-07:00Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει। Παλεύω τόσο πολύ να βρω την ισορροπία μου που στο τέλος ξεχνάω για ποιό λόγο προσπαθώ τόσο πολύ।<br /><br />Βαρέθηκα। Αν ήμουν υπολογιστής θα μου έκανα μια επανεκκίνηση μπας και ξεκολλήσω (απο το μυαλό μου κυρίως!)। Δεν θα ήταν υπέροχο να γινόταν με ένα κουμπί και όχι με άπειρες ώρες αναλύσεων, με παρέα και χωρίς, και λίτρα κρασιού? Αν και το τελευταίο δεν είναι απαραίτητα κακό...<br /><br />Απο τέλη Αυγούστου έχω φτιάξει το πρόγραμμα και τις υποχρεώσεις μου έτσι ώστε να λείπω συνεχώς। Ελπίζω η φρενίτιδα των ταξιδιών να ομαλύνει κάπως την κατάσταση.<br /><br />Αποφάσισα να αποχαιρετήσω και ανθρώπους απο την ζωή μου। Να τους πάρω απαλά απο τους ώμους, να τους συνοδεύσω ως την πόρτα και να τους πω 'αντίο'। Πάντα μου έκανε εντύπωση το πως μπορούμε να υποκριθούμε ολόκληρες σχέσεις!! Επειδή όμως δεν βρήκα ποτέ απάντηση συνήθισα να κάνω την παραπάνω διαδρομή।<br /><br />Ίσως δεν άλλαξε τίποτα στην πραγματικότητα। Το μόνο σίγουρο είναι οτι δεν άλλαξα εγω, κατάφερα όμως να με ξαναβρώ μετά απο τόσα χρόνια। Αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να αναρωτιέμαι, τι μας ορίζει τελικά?...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-3370721904731969065?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-71090534011896084892011-05-21T10:30:00.000-07:002011-05-21T10:39:48.321-07:00Ο κόσμος είναι άδικος। Δεν είναι καινούργιο, δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος το λέει ή το νιώθει και δυστυχώς δεν θα είναι η τελευταία.... Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως αν θελήσεις πραγματικά κάτι και δουλέψεις σκληρά για να το πάρεις, θα το αποκτήσεις। Όχι απλά να το ζητήσεις και να πετάξεις ένα κέρμα σε ένα σιντριβάνι αλλά να πασχίσεις για αυτό। Κανείς δεν θα νοιστεί για συναισθήματα ή προσωπικές φιλοδοξίες αν δεν συμφωνούν τα δικά του σχέδια।Και στο τέλος σου μένουν ξεφτιλισμένες συμβουλές και ατάκες τύπου 'Όλα θα πάνε καλά'।<br /><br />Δεν ξέρω ποιός είπε οτι η πορεία είναι καλύτερη απο τον προορισμό। Δεν είμαι σίγουρη πως συμφωνώ। Ανεχόμαστε τόσα γιατί στο τέλος πιστεύουμε πως θα ανταμοιφθούμε.Μήπως εφησυχαζόμαστε πολύ σε αυτό και δίνουμε περισσότερη έμφαση στο ταξίδι που στο τέλος ξεχνάμε που είχαμε ξεκινήσει να πάμε? Ή μήπως τελικά προσπαθούμε να παρηγορήσουμε τον εαυτό μας αν τελικά δεν καταφέρουμε να φτάσουμε στον ονειρικό προορισμό μας?....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-7109053401189608489?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-40012555870861949752011-04-09T09:47:00.000-07:002011-04-09T11:10:33.446-07:00Ο χρόνος ήταν ανελέητος και απλά έτρεχε λες και τον κυνηγούσαν.Δεν ήταν γιατρός, δεν ήταν βοηθός της λήθης, όλα αυτά ήταν ανόητες φήμες।Ήταν ψυχρός και αδίστακτος.Αν ήταν να του προσάψουν μια επαγγελματική ιδιότητα θα έπρεπε να ταιριάζει σε αυτό το προφίλ και όχι εκείνο του φιλεύσπαχνου.Είχε αλλάξει τα πάντα γύρω με εκείνο τον τρόπο όμως που μοιάζουν όλα ίδια.Αυτή η σκέψη τον είχε κάνει να καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο χρόνος ήταν ελεύθερος επαγγελματίας και δεν είχε κανένα αφεντικό πάνω απο το κεφάλι του να του βάλει τα δυο πόδια σε ένα παππούτσι, ή μάλλον όχι ούτε καν, αυτό θα ήταν πολύ, να τον απολύσει χωρίς προειδοποιήση και χωρίς αποζημίωση.<br /><br />Τα πράγματα όμως δεν άλλαζαν με φιλοσοφικές αναζητήσεις και βαθυστόχαστα συμπεράσματα.Είχε κλειστεί στον εαυτό του με ένα μυστήριο τρόπο, με εκείνο που γοητεύει τις γυναίκες.Δεν κατάλαβα ποτέ αν το αγνοούσε ή αν το ήξερε και το εκμεταλλευόταν.Όπως και να'χε, είχε καταφέρει να κάνει την δυστυχία του μοιραία γοητεία.Οι γυναίκες θεωρούσαν πρόκληση - πρόσκληση να τον θεραπεύσουν, να του δείξουν την ζωή, να του μάθουν την 'αγάπη'.Εκείνος δεν πίστευε στην αγάπη με τον τρόπο που την αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι.Συμφωνούσα μαζί του σε αυτό, αυτός ήταν και ένας απο τους λόγους που οι δυο μας είχαμε ένα μυστικό κώδικα..<br /><br />Τον γνώρισα πολλά χρόνια πριν, όταν εκείνος ανακάλυψε την δική μου 'γοητεία', πολύ πριν ανακαλύψω όχι την ύπαρξη της, αλλά τον ορισμό της.Έγινε φίλος μου.Όχι απο αυτούς που παίρνεις τηλέφωνο για κουβεντούλα ή πας μαζί τους για καφέ για να εξωραίσεις τις μέρες.Έγινε απο εκείνους τους φίλους που παίρνεις τηλέφωνο στις ३ τα ξημερώματα, είναι κάτω απο το σπίτι σου σε δέκα λεπτά, μόνο και μόνο για να κάτσετε παρέα στην παραλία μέχρι τα ξημερώματα.Δεν με έκρινε ποτέ και δεν με ρώτησε ποτέ 'γιατί'.Ποιότητες που βρίσκω εξαιρετικές για έναν άνθρωπο του περιβάλλοντος μου.Ή για να είμαι ακριβής, του ευρύτερου περιβάλλοντος μου..<br /><br />Περάσαν πολλά χρόνια και μαζί τους πολλά βράδια στην παραλία.Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιδανική αυτή η σχέση και θα μπορούσε να κρατήσει πολλά χρόνια ακόμα αν δεν αποφασίζαμε να ερωτευτούμε। Να γίνει ο ένας, η διέξοδος του άλλου.Το εισητήριο για την αιώνια ευτυχία των χολυγουντιανών υπερπαραγωγών..<br /><br />Περιττό να πω πως πολλά συμπερεσμάτα βγήκαν απο αυτή την μάχη των φύλων.Εκείνα που κράτησα ήταν τα λιγότερο επώδυνα.Το να σεβαστώ αυτήν την επιλογή όμως, μου επιβάλλει έναν όρκο σιωπής.Δεν έχω ξαναπεί το όνομα του, αποφεύγω συζητήσεις που προκαλούν έντονες συγκινήσεις γύρω απο εκείνον.Και αν καμμιά φορά βολτάρω στο παλιό μας στέκι, κάπου βαθιά μέσα μου παλεύω με την επιθυμία να τον δω, γι'αυτό κάθομαι με την πλάτη στην πόρτα, αστείο, ε?<br /><br />Όπως και να έχει, δεν μπορώ να σταματήσω να αναρωτιέμαι, τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν αποφασίζαμε να 'παίξουμε' εκτός σεναρίου?...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4001255587086194975?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-58358822882660998932010-07-18T09:57:00.000-07:002010-07-18T10:02:48.422-07:00<div style="text-align: justify;">Έβλεπα τις βάρδιες των παραπεταμένων της κοινωνίας να αλλάζουν। Ο ήλιος πάνω έκαιγε και φαινόταν πως η ζωή συνεχίζεται σ'ένα παράλληλο σύμπαν। Τίποτα δεν είχε διαταραχτεί। Όλα εκείνα που συνέβησαν στις μικρές ζωές μας δεν είχαν και πολύ σημασία। Δεν ξέρω τι έχει σημασία πια। Που θα έπρεπε να στρέψουμε την προσοχή μας? Τι απο όλα αυτά θα μπορούσαμε να σώσουμε? Προσπαθήσαμε ή απλά σταθήκαμε στην απελπισία μας?<br />Όπως παρατηρούσα τους ανθρώπους, μπορούσα σχεδόν να διακρίνω τα σχοινιά απο πάνω τους। Χαρούμενες μαριονέτες στο κουκλοθέατρο του χαμού। Γελάω। Συνήθως με ρωτάνε γιατί। Δεν καταλαβαίνουν που βρίσκω το αστείο। Ίσως επειδή δεν βλέπουν τον κόσμο όπως εγώ। Αστείο। Χαζό। Παράξενο। Αν δεν γελάσω δεν ξέρω πως αλλιώς να αντιδράσω। Να στεναχωρηθώ? Να μελαγχολήσω? Για τι? Για κάτι που δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν αξίζει?<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5835882288266099893?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-87058670215024479922009-11-20T10:49:00.001-08:002009-11-20T11:00:09.208-08:00<div style="text-align: justify;">Είδα τον χρόνο να περνάει απο δίπλα μου. Μέχρι να το καταλάβω ήταν πια αργά. Κι ας μέτρησα τα βήματα μου. Τον εαυτό μου τελικά δεν τον ελέγχω εγώ..<br />Αλλά σκεφτόμουν κι άλλα έκανα. Και με μαλώσανε οι συνέπειες κι εγώ κούνησα στωικά το κεφάλι. Ναί, δίκιο έχουν. Το ξέρουν οτι έχουν δίκιο γι'αυτό δεν με αφήνουν να κοιμηθώ.<br />Είπα λοιπόν να αλλάξω. Να γίνω αυτό που περιμένουν όλοι αυτοί εκεί έξω να είμαι. Έβαλα το κουστούμι μου και το φρεσκοπλυμμένο μου χαρακτήρα και βγήκα. Υποθέτω πως δεν γύρισα ποτέ, έμεινα να ψάχνω τι είναι σωστό, έμεινα στο να σκέφτομαι άλλα και οι λέξεις μου να αρνούνται να τα πουν.<br />Ναι, δίκιο έχουν. Κανένας δεν με έβαλε να διαλέξω. Κανένας δεν με έκανε να αλλάξω. Μεγάλωσα πια και ξέμεινα κι απο δικαιολογίες. Τι να τους πω? Πως να το εξηγήσω?<br />Αυτή που βλέπεις, αυτή που ξέρεις κι ίσως κάπου στο βάθος ν'αγαπάς, δεν είμαι εγώ. Δεν ξέρω ποιά είναι. Δεν την γνωρίζω, δεν ξέρω αν θέλω να γνωριστούμε κιόλας. Δεν ξέρω αν την γνώριζα κάποια στιγμή θα την συμπαθούσα.<br />Κι εκεί πάνω στην τρέλλα, αποφάσισα να φύγω, λες και έφταιγε ο κόσμος που δεν με χωρούσε. Οι δρόμοι και οι άνθρωποι. Ο τόπος και ο τρόπος. Είναι το μόνο που κράτησα που λες. Την φυγή ή μάλλον καλύτερα την ελπίδα της φυγής. Την ελπίδα του διαφορετικού. Γιατί όταν δένεις τα πόδια στον εαυτό σου δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να τρέξει, κι όσο κι αν κοιτάζω γύρω μου δεν βρίσκω τίποτα αιχμηρό για να κόψω τα σχοινιά....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8705867021502447992?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-46801991316892421432009-10-18T14:24:00.001-07:002009-10-18T14:24:28.159-07:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4680199131689242143?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-45446481268079084712009-07-08T00:39:00.001-07:002009-07-08T00:39:17.163-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/uU-mHbLPaOk' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/uU-mHbLPaOk'/></object></p><p>Έτσι... Για την παρτη μου...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4544648126807908471?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-5529471666135699212009-07-01T22:46:00.001-07:002009-07-01T22:46:25.005-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/bdjqcSCObuc' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/bdjqcSCObuc'/></object></p><p>Μοναδικός..<br /><br />Καλό σου ταξίδι...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-552947166613569921?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-40533142566509574602009-06-13T16:47:00.000-07:002009-06-13T17:01:11.840-07:00<div style="text-align: justify;">Σιωπή. Την ξέρω. Την αναγνωρίζω. Είναι φίλη απο τα παλιά. Είναι απο τους φίλους εκείνους που βρίσκεις στην πορεία και μένουν για πάντα μαζί σου. Ναί, την ξέρω και με γνωρίζει κι εκείνη καλά. Όταν δεν έχω τι να πω στις κούφιες παρέες που ανακατεύομαι μου έχει μάθει πως να χαμογελάω για να μην δίνουμε στόχο. Είναι το μικρό μας μυστικό. Το κρυφό σινιάλο. Σαν θες ο κόσμος να σταματήσει και δεν βρίσκεις την έξοδο κινδύνου.<br />Έμαθα μαζί της να κρύβω και να κρύβομαι. Να ζω ήσυχα κι αθόρυβα. Να περπατάω στις μύτες των ποδιών μη τυχόν ξεσηκωθούν τα πρέπει κι αρχίσουν αυτές οι αμπελοφιλοσοφικές συζητήσεις που βαριέμαι. Γιατί ο άνθρωπος όταν βαριέται να ζήσει κάθεται και φτιάχνει θεωρίες. Μετά έχει την χαρά να τις παρουσιάζει στο πλήθος με το μπλαζέ του ύφος και το μεγαλεπίβολο 'εγώ' του.<br />Τότε θυμάμαι την γνώρισα την σιωπή. Όταν κουράστηκα να ψάχνω λόγια για διαλόγους ανούσιους. Οι άλλοι? Τι να καταλάβουν? Έχεις βρεί πολλούς ανθρώπους να σ'ακούνε σωπαίνοντας? Όχι, μην ανησυχείς γι'αυτούς. Στο είπα ξανά. Ο καθένας κρατάει απο εσένα αυτό που μπορεί να αντέξει.<br />Εσύ? Πες μου... Την αντέχεις την σιωπή?..<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4053314256650957460?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-88205086571840797062009-06-13T16:42:00.001-07:002009-06-13T16:42:55.235-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/STaY4ebZURc' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/STaY4ebZURc'/></object></p><p>Αφιερωμένο..</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8820508657184079706?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-81889763597773136612009-06-13T13:23:00.001-07:002009-06-13T16:36:37.114-07:00<div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><p><object height="350" width="425"><param value="http://youtube.com/v/GCLsaWgGNRQ" name="movie"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://youtube.com/v/GCLsaWgGNRQ" height="350" width="425"></embed></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8188976359777313661?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-88510642188647081532009-06-11T16:01:00.000-07:002009-06-11T16:07:25.741-07:00<div style="text-align: justify;">Μη μου μιλήσεις για τα γήινα. Για ανθρώπους που συνάντησες, για την δουλειά, για το πόσο θα'θελες να φύγεις. Μη μου μιλήσεις για σένα ή για μένα. Μη ψάξεις να βρεις τι κρύβω και τι δείχνω. Ποια ήμουν ή ποια είμαι. Δεν έχει τόση σημασία πια.<br />Ο κόσμος αυτός τα έχασε και έβαλε τον αυτόματο. Όλα τα όμορφα πια τα βλέπουμε σαν τουρίστες, τραβάμε μια φωτογραφία και πάμε παρακάτω. Όχι, δεν έχω την λύση αν με ρωτάς. Δεν ξέρω κιόλας αν ξέρω και το πρόβλημα. Χάθηκα κι εγώ βλέπεις μέσα σε ηλίθια καθημερινά πράγματα κι αναλώθηκα σε αυτά. Τώρα πια ψάχνω μόνο να δω την έξοδο την κινδύνου. Κι επειδή τα μάτια μου έχουν θολώσει απο την σκόνη του κόσμου, περιμένω καρτερικά το χέρι που θα με οδηγήσει σε αυτήν...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8851064218864708153?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-33044315564193782062009-04-19T00:49:00.000-07:002009-04-19T00:50:13.972-07:00Χριστός Ανέστη!!...<br /><br />Καλό Πάσχα σε όλους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-3304431556419378206?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-18826748034184630212009-04-01T07:43:00.000-07:002009-04-01T14:44:54.388-07:00<div style="text-align: justify;">....''Ερωτεύτηκα'', είπε, ''πολλά χρόνια πριν. Δεν θυμάμαι καν αν ήταν σε αυτή την ζωή ή στην προηγούμενη''. Έκανε να βρεί τα τσιγάρα του. Μπροστά του ήταν μα δεν έβλεπε τίποτα. Κοίταξε τα μαύρα ρούχα του ξανά. Λες και έψαχνε μήπως αλλάξανε χρώμα. Πενθούσε. Τον χαμένο του εαυτό. Τα χαμένα του χρόνια. Και το γέλιο του.<br />Είχε ωραίο γέλιο κάποτε. Έβγαινε μέσα απο την ψυχή του γάργαρο και ζωντανό. Μα ύστερα βάρυνε με τα χρόνια. Αυτός ο κόσμος δεν τον χωρούσε. Δεν άντεχε ούτε την νοοτροπία ούτε την φιλοσοφία των πολλών. Κι αντί να γίνει ένα με αυτούς, κλείστηκε. Και φόρεσε τα μαύρα.<br />''Δεν ήταν όμορφη, αλλά είχε ψυχή. Ήταν απο τους ανθρώπους που σε μαγνήτιζουν ακόμα και με την σιωπή τους. Κι ήταν η σιωπή της αυτή που με τράβηξε κοντά της κι αυτή που με έδιωξε τελικά μακριά της.... Μα και ποιός μπορεί να πει τι είναι όμορφο?..'' Έκανε να αλλάξει θέμα γιατί τα μάτια του βούρκωσαν σαν την θυμήθηκε.<br />Ο αέρας πύκνωσε ξαφνικά. Έκανε προσπάθεια να βρεί τον ρυθμό της ανάσας του. Γύρω η παρέα ανάλαφρη συνέχιζε το πρόγραμμα της κανονικά. Κανείς δεν προσέχει αυτά που δεν θέλει να δει. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε. Για αυτούς που πέρασαν απο την άλλη πλευρά του καθρέφτη δεν υπάρχει γυρισμός. Γυρνούν σαν σκιές ανάμεσα στους άλλους. Πολλές φορές για να αποφεύγουν τις συζητήσεις και τα σχόλια φορούν μάσκες. Αλλά μόνο στις δημόσιες εμφανίσεις...<br />Δεν είχα τι να του απαντήσω. Ένιωθα την θλίψη να μου τσακίζει τα κόκκαλα. Εκείνος δεν ένιωθε τίποτα πια. Μόνο τα μάτια του γέμιζαν δάκρυα, μα το βλέμμα του έμενε ασυγκίνητο. ''Σώπασαν οι άγγελοι'', του αποκρίθηκα μετά απο ώρα σιωπής, ''κάποτε έπαιζαν χαρούμενα σε αυτές τις γειτονιές, μοίραζαν ελπίδες απλόχερα. Πάρτε, φώναζαν, τζάμπα είναι. Κανείς δεν σκέφτηκε τι θα τις κάνει μετά. Όταν ξημερώσουν οι θεοί την μέρα κι η πραγματικότητα θα'ρθεί πάλι να σε πάρει απο το χέρι. Κι ο έρωτας τριγυρνούσε σε αυτά τα λημέρια. Φορούσε τα καλά του και θαρρώ πως μύριζε γιασεμί. Έδινε στα δύσκολα την ψευδαίσθηση του εφικτού κι έτσι κοιμόμασταν καλύτερα τα βράδια έστω κι αν κοιμόμασταν μόνοι μας. Ύστερα έφυγαν όλοι. Κι έμειναν οι ελπίδες αμανάτι, ο έρωτας ανέφικτος κι η σιωπή έκανε δικό της το μαγαζί...........<br />Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που σε σκλαβώνουν, απο την πρώτη ματιά, απο την πρώτη κουβέντα. Στην γοητεία τους ξεχνιέσαι και νομίζεις πως ο χρόνος για σένα ξεκίνησε απο την στιγμή που συστηθήκατε. Μα είναι δύσκολο να τους πιάσεις.. Το ξέρεις και μόνος σου... Κάποτε γνώρισα μια φίλη. Την μοναδική που γνώρισα ποτέ στην ζωή μου. Είχε καθαρή ματιά άγραφη, όπως αυτήν που έχουν τα παιδιά. Για λίγο έμεινε στα λημέρια μου. Μετά χάθηκε. Ποτέ δεν το ξεπέρασα, μα θα'χω να λέω πως υπάρχει...'' . Έμεινα κι εγώ να σωπαίνω. Στο τέλος του μονόλογου δεν ήξερα καν για τι πράγμα μιλούσα πια. Θυμήθηκα μόνο εκείνη την φίλη και βάλθηκα να κλαίω. Ξέσπασε κι εκείνος. Μου απάντησε...<br />''Και τώρα? Θ'αλλάξουνε τ'άστρα μας τροχιά ή θα μείνουμε άνεργοι ήρωες που δεν βρήκαν ιστορία να πρωταγωνιστήσουν?''....<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1882674803418463021?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-2905446533618321842009-02-22T04:10:00.000-08:002009-02-22T04:19:45.791-08:00<div style="text-align: justify;">Παγωσε ο χρόνος. Δεν ξέρω αν φταίει η εποχή αλλά κόλλησε στην ίδια μέρα. Δεν ήταν δα και τόσο πετυχημένη για να την παίζει ξανά και ξανά σε επανάληψη. Σκεφτόμουν τι να κάνω. Είναι δύσκολο να πολεμήσεις την αδράνεια. Να κλείσεις ένα βιβλίο μισογραμμένο και να ανοίξεις ένα άλλο που δεν ξέρεις αν τα περιθώρια του θα χωρέσουν τις σκέψεις σου που μεγάλωσαν τόσο καιρό που έμειναν να περιμένουν να χρησιμοποιηθούν.<br />Με τραβάει προς τα κάτω το κενό και έχω πια μειωμένες αντιστάσεις για να κρατηθώ. Θυμάμαι μικρή είχα βρει την λύση. Ήθελα να φύγω. Δεν είχα κανονίσει βέβαια τις τεχνικές λεπτομέρειες, το που και το πότε. Μα ήθελα να φύγω. Βρέθηκα να συζητάω στο Αμστερνταμ με μια πολύ καλή παρέα. Με ρωτούσαν γιατί δεν πάω να ζήσω εκεί. Είχαν και πολύ καλά επιχειρήματα για να είμαι ειλικρινής. Και εκεί το συνειδητοποίησα. Το ξέρω πως δεν ανήκω σε αυτήν την χώρα που ζω. Αυτό μόνο. Ξέρω που δεν ανήκω. Ξέρω τι δεν μου αρέσει. Και οι γνώσεις μου σταματάνε εκεί. Υποθέτω πως η αυτογνωσία μου έχει όρια.<br />Τι να γίνει? Η τύχη, την τελευταία φορά που έλεγξα, είχε παραιτηθεί. Μήπως αυτή είναι η λύση? Μια βαλίτσα στο χέρι κι ο έρωτας για το άγνωστο??...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-290544653361832184?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-20001785618237965612009-02-02T10:44:00.000-08:002009-02-02T11:02:23.060-08:00<div align="justify">Παράξενα που είναι τα ονειρά μας. Μοιάζουν χιλιόμετρα να μας χωρίζουν κι ας μας ζεσταίνει το σβέρκο η ανάσα τους. Την πλάτη τους γυρίσαμε ελαφρά την καρδία κι αφεθήκαμε σαν μοιρολάτρες να θρηνούμε τον ξαφνικό τους χαμό.. Να ψάχνουμε τον φταίχτη, τον ένοχο, τον άκαρδο, τον συνομώτη.. Μάλλον στα κελιά μας τα είχαμε όλα εκτός απο καθρέφτες. Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, πίσω απο τα μαύρα εκείνα κρεμασμένα κουρέλια του πένθους να κείτονταν καθρέφτες. Θα γυρίσω πίσω στην λήθη μου να θυμηθώ. Πόσοι αιώνες πίσω να'ναι? Δεν νομίζω να πάω τόσο μακριά..</div><div align="justify">Θα ανακρίνω και τον μικρό μου εαυτό. Μήπως δεν μου είπε όλα όσα γύρευα κι απλά με κέρασε κρασί. Κρασί, θαρρώ, πως ήτανε. Λευκό αν δεν με γελά η μνήμη μου. Μου έρχεται θολά η εικόνα του προσώπου σου πίσω απο το γυαλί. Εκείνο το βράδυ σε γνώρισα. Δυο μήνες τώρα. Είχε βαβούρα και πολύ κόσμο, μα βρήκαμε μια ήσυχη γωνιά να κρυφτούμε. Να πούμε εκείνα που σε άλλη γλώσσα δεν μεταφράζονται. </div><div align="justify">Έμαθα πως με περιμένεις. Ήσυχος, με την σιγουριά του αθώου. Θα βρεις λουλούδια να μου φέρεις ή τα πάγωσε κι αυτά μαζί με τα κανάλια ο αέρας? Θα βρεις τις λέξεις να μου πεις ή θα σιγοτραγουδήσεις τα πεπατημένα? Θα βρεις αγκάλες να μου ανοίξεις?...</div><div align="justify">Έπιασα χθες τον εαυτό μου να σε ονειρεύεται. Να κάνει σχέδια πως να σε παραπλανήσει. Κακό σημάδι αυτό. Είναι η αρχή του χαμού. Και σταμάτησα. Δεν ήθελα μα έπρεπε να προσγειωθώ μιας και βρήκα διάδρομο ελεύθερο.</div><div align="justify">Και έγραψα 100 φορές στο χαρτί.. </div><div align="justify">''Ν'αφήσω την τύχη να πάρει τα γκέμια... </div><div align="justify">Ν'αφήσω την τύχη να πάρει τα γκέμια...''</div><div align="justify">Γιατί το δικό μου σενάριο έχει χιλιοπαιχτεί... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2000178561823796561?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-32445369768493619172009-01-13T08:04:00.000-08:002009-01-14T12:27:08.339-08:00<div align="justify">Είχε εκείνο το αρρωστημένο, αγουροξυπνημένο φως. Σκοτάδι σαν ήταν ακόμα, κι ας έδειχνε το ρολοί επτα και μισή. Στο στρατόπεδο οι λάμπες τρεμόπαιζαν σαν να ήθελαν να αλλάξουν βάρδια κι αυτές και να πάνε για ύπνο. H βροχή τα έκανε όλα να μοιάζουν διαφορετικά...</div><div align="justify">Μέτρησα τα βήματα μου πάνω στο μονοπάτι που ασφαλτοστρώσανε για την στάση του λεωφορείου. Βαριά μου φάνηκαν μα δεν είχα άλλη επιλογή απο τα να τα σύρω μέχρι τον συνηθισμένο μου προορισμό. Ακόμα προσπαθούσα να θυμηθώ ποια όνειρα αποφασίσανε να μου καθορίσουν την διάθεση μου για σήμερα. Παράξενα θα ήτανε, γιατί γλυκιά γεύση δεν μου άφησαν. Δεν μπορούσα να θυμηθώ. Δεν ξέρω αν ήθελα κιόλας..</div><div align="justify">Όλα τα άλλα είναι θολά. </div><div align="justify">Επόμενη στάση Σύνταγμα....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-3244536976849361917?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-42046621500254421862008-12-08T10:16:00.000-08:002008-12-08T10:59:05.199-08:00<div align="justify">Μόνο θυμό νιώθω.. κι απογοήτευση.. Για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.. Για μια ιστορία που γεννιέται μέσα απο τις στάχτες της ξανά και ξανά... Για μια ιστορία που μπήκε στον κυκλώνα του χρόνου κι αποφάσισε να μείνει εκεί για πάντα.. Για ένα μέλλον που μας υποσχέθηκαν και ποτέ δεν ήρθε.. Για κάποια δικαιώματα που μας δίδαξαν κι έμειναν στα χαρτιά... Για κάποιους αγώνες που ποτέ δεν δικαιώθηκαν...</div><div align="justify">Μόνο θυμό νιώθω.. Για έναν κόσμο που δεν αγάπησα ποτέ... Γιατί σιχάθηκα να βλέπω να καταστρέφεται ότι έμεινε όρθιο... Πως να χτίσεις πάνω σε καμμένη γη? Και τι όνειρα να κάνεις? Που δεν σταθήκανε άξια τα πόδια να κάνουν ένα ταξίδι γύρω απο τον μικρό μας εαυτό?.....</div><div align="justify">Σε ποιον να μιλήσεις? Και τι να πεις?.. Στέγνωσαν τα χείλη και στέρεψαν οι λίμνες... Κι όσες αλήθειες είχαν βρει καταφύγιο, τώρα μετέωρες μένουν στον ερχομό του χθες. Γιατί δεν υπάρχει αύριο. Κόλλησε κάπου μεταξύ Πατησίων και Αλεξάνδρας. Κάηκε κάπου ανάμεσα Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους. Κι έτσι βρήκε το χθες πρόσφορο έδαφος κι είπε να καθίσει να τα πούμε.. Γιατί μάλλον όσα μας είπε την προηγούμενη φορά δεν τα ακούσαμε..Καλά κάνει. Εμείς δεν είδαμε τα άστρα και χαράξαμε λάθος πορεία. Δεν είναι ο γιαλός στραβός. </div><div align="justify">Οργή. Κάποτε θα ξεσπούσε. Αφορμή έψαχνε.. Οργή μέσα σε καλυμμένα πρόσωπα και στραβωμένες μούρες. Μέσα σε αυτούς που αύριο το ίδιο όνομα θα ρίξουνε στην κάλπη. Οργή γι'αυτούς που δεν αλλάζουνε. Οργή για μας που μένουμε οι ίδιοι...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4204662150025442186?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-86724327987587074592008-11-07T14:04:00.000-08:002008-11-07T14:20:01.646-08:00<div align="justify">Κολωνάκι. Παρασκευή βράδυ. Κόσμος. Το ένα ποτήρι κρασί να διαδέχεται το άλλο. Τα σφηνάκια πηγαινοέρχονταν. Γέλια. Άνθρωποι που συναντήθηκαν μετά το γραφείο για να υποδεχτούν θριαμβευτικά το σαββατοκύριακο. Ξανά γέλια. Αυτό το τραγούδι μου αρέσει πολύ... <em>"Nothing's sweet about me..."</em> Καπνός. Δεν μπορώ να ανασάνω. Ο κόσμος πυκνώνει. Όντως διασκεδάζουν όλοι αυτοί?...</div><div align="justify">Ένιωσα τόσο μόνη μου ξαφνικά. Εκεί στο κέντρο της παρέας και της προσοχής που καθόμουν αναπαυτικά. Το χαμόγελο μου πήρε άλλη όψη αλλά μέσα στο σκοτάδι κανείς δεν το πρόσεξε. <em>"Ευτυχώς" </em>σκέφτηκα απο συνήθεια. Μα τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα γιατί "ευτυχώς"? Γιατί όχι "δυστυχώς"? Γιατί ποτέ κανείς δεν ρώτησε?</div><div align="justify">Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ρωτάω γιατί, μα ήταν απο τις υποσχέσεις εκείνες που ενδίδουν στον πρώτο πειρασμό που θα σταθεί στον δρόμο τους. Σαν πόρνες πολυτελείας τις φαντάζομαι στην γωνιά του μυαλού μου, να ψάχνουν το εξιλαστήριο θύμα για το απονενοημένο..</div><div align="justify">Πάλι τα ίδια γράφω. Χρόνια τώρα. Με το ίδιο παράπονο και την ίδια πίκρα. Με λιγότερη ένταση και με διαφορετικές λέξεις. Με το ίδιο νόημα και διαφορετικό περιεχόμενο. Με το ίδιο θολό φεγγάρι οδηγό. Μόνο οι νότες άλλαξαν. Το τέμπο. Μα και πάλι ποιος κατάλαβε ποτέ την διαφορά?..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8672432798758707459?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-37722137454789792862008-10-24T08:09:00.001-07:002008-10-24T08:38:45.701-07:00<div style="text-align: justify;">Περνούσαν οι ημέρες τόσο γρήγορα που ούτε ο χρόνος προλάβαινε να τις δεί. Κι έπειτα ήταν κι εκείνη η αναθεματισμένη ερημιά που άλλαζε το χρώμα σε όλα τα άχρωμα και άοσμα που υπήρχαν γύρω τριγύρω.<br />"Να βάλω μουσική", είπε, "να ξεχαστώ". Μεγάλο ψέμμα αυτό. Πάντα διάλεγε τραγούδια που την κρατούσαν να θυμάται, να λυπάται και να αισθάνεται ότι άλλο είχε πρόχειρο εκείνη την στιγμή στην καρδιά της.<br />Κάπως έτσι έβγαλε και την φόρμουλα της ζωής της. Αισθανόταν πια πως τίποτα απο όλα αυτά που μισούσε κι ήθελε να αλλάξει, δεν ήταν στο χέρι της. Είναι πιο εύκολο να κατηγορείς μιαν άκαρδη μοίρα που δεν λυπήθηκε τα ονειρά σου απο το να τα ρίξεις όλα στον μικρό σου εαυτό. Και γιατί να μην διάλεγε το εύκολο? Όλα πάντα τα έβρισκε δύσκολα. Σαν κακοκραμμένο δράμα παιγμένο απο κομπάρσους. Αυτή τη φορά είπε για αλλαγή να διαλέξει κάτι άλλο.<br />Έβαλε λοιπόν την "Αντιγόνη" που έκρυβε μέσα της για ύπνο και βάλθηκε να αφεθεί στο μηδέν.<br />Δεν υπήρχαν ούτε όχι, ούτε ναί, ούτε ίσως. Υπήρχε μόνο το απόλυτο μηδέν. Καμιά φωνή δεν ακούστηκε. Ούτε το τηλέφωνο χτύπησε απο κείνους που περίμενε τουλάχιστον.. Μέσα σε μια εικόνα φυλακή προσπαθούσε να κόψει τα νήματα απο το κουκλοθέατρο του παραλόγου. Ατάκες για κλάμματα σε μια παράσταση που δεν έκοψε και πολλά εισητήρια.<br />Κι η ζωή έκανε κύκλους. Γύρω απο θαύματα, πράγματα και προθέσεις...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-3772213745478979286?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-86070670722111572512008-10-16T12:24:00.001-07:002008-10-16T13:04:08.240-07:00<div align="justify">Έτρεχαν οι άνθρωποι. Άλλοι ήξεραν τον προορισμό τους, άλλοι άπλα στέκονταν στην μέση κοιτώντας σαστισμένοι τους προορισμούς. Μα όλοι έτρεχαν να προλάβουν. Να βρουν τον φίλο, την οικογένεια, τον σύντροφο, τον συνέταιρο, την ηρεμία τους. Έτρεχαν λες και το κάθε δευτερόλεπτο θα άλλαζε την πορεία των γεγονότων.</div><div align="justify">Έγω έμεινα να με παρασύρει αυτό το ηλίθιο ρεύμα της βιασύνης. Δεν είχα κάτι να προλάβω, ούτε να συναντήσω. Ήταν η ώρα που είχα τελειώσει με τις εργασιακές εκκρεμότητες και τις κοινωνικές μου συναναστροφές. Ήμουν για ολόκληρη την ημέρα μια σωστή επαγγελματίας, μια καλή φίλη και μια ευχάριστη παρέα. Η παράσταση σχολάει γύρω στις 9. Εκεί πια γυρίζω στα πάτρια δικά μου εδάφη, στην εποχή του Νώε...</div><div align="justify">Νομίζω πως πια έχω ξεχάσει τις αισθήσεις. Αν κάνει κρύο ή ζέστη, αν είναι αργά ή νωρίς, αν σε θυμάμαι ή αν σε ξεχνάω. Κι όλο γυρίζω σε κρυφές γωνιές της μνήμης για να θυμάμαι πως όντως κάποτε έτρεχα κι εγώ όπως όλοι αυτοί οι δαιμονισμένοι..</div><div align="justify">- Τι έχεις?</div><div align="justify">-Να, νιώθω μόνη μου...</div><div align="justify">- Ξέρεις παλιά λέγανε μια ιστορία για ένα αστέρι κι ένα ψαράκι. Έβγαινε το αστέρι κάθε βράδυ στον ουρανό και παραπονιόταν πως ήταν μόνο του κι όλο έκλαιγε. Και κάθε βράδυ το ψαράκι του έλεγε "έλα μην κλαίς, εγώ είμαι εδώ, έλα λίγο πιο κοντά". Με τον καιρό το κατάφερε και πλησίασε την θάλασσα. Μα δεν μπορούσαν να είναι μαζί. Το ψάρι δεν μπορούσε να ζήσει έξω απο το νερό. Κι έτσι το αστέρι αποφάσισε να πέσει στη θάλασσα.</div><div align="justify">- Ναι, και?..</div><div align="justify">- Πάντα υπάρχει κάποιος..</div><div align="justify">- Δώσε μου διεύθυνση και αριθμό..</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8607067072211157251?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-23203215419169483292008-10-10T13:58:00.001-07:002008-10-10T14:10:49.972-07:00Να μην ξεχάσω απόψε να ονειρευτώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2320321541916948329?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-64245525098759395302008-09-18T23:10:00.000-07:002008-09-18T23:17:45.843-07:00<div style="text-align: justify;">Ο ρούτερ χάλασε και μου έκοψε τον δρόμο για τις διαδικτυακές γειτονιές μας. Έυελπιστώ οτι θα φτιαχτεί μέσα στο σκ και θα περάσω κάτω απο τα μπαλκόνια σας να σας φωνάξω για παιχνίδι!<br />Μου λείψατε όλοι πολύ!<br />Καλημέρα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-6424552509875939530?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-4909265956444290482008-09-14T22:32:00.000-07:002008-09-14T22:43:27.536-07:00<div style="text-align: justify;">Είχε ένα θαμπό ήλιο το πρωί μέσα απο την συννεφιά ίσα που μπορούσες να τον διακρίνεις. Τα περιστέρια ξεδιψούσαν στα λασπόνερα κι ύστερα πετούσαν μακριά φοβισμένα. Στα αυτιά μου έφταναν μόνο κάτι μελαγχολικές νότες που πλούτιζα εγώ με εικόνες απο το αρχείο του μυαλού μου. Κι όλα γύρναγαν σε κύκλους ξανά και ξανά, σ'έναν ατέρμονο χορό δίχως ρυθμό.<br />Δεν θυμάμαι αν όλα αυτά τα πρόσεξα σήμερα ή αν τα ζω σε επανάληψη κάθε μέρα. Το τηλέφωνο παρέμεινε σιωπηλό..<br />Βρήκα τα καλύτερα υλικά της αγοράς. Κι έφτιαξα μια φυλακή που όμοια της δεν έχεις ξαναδεί. Έβαλα φρουρούς τις άμυνες κι ότι μου'χε απομείνει απ'την δύναμη. Μα ξέχασα να βάλω κλειδαριά, να φτιάξω αντικλείδια. Κάπως έτσι έφτασα εδώ. Κάποιες στιγμές παίρνω ολόκληρη την ευθύνη να μου κρατάει συντροφιά μέσα στους άδειους τοίχους κι άλλες φορές τα αρνούμαι όλα. Μέσα στην παράνοια με άφησαν να ζω...<br />Άραγε υπάρχει κανείς που ξέρει να αγαπάει?...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-490926595644429048?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-11525549686044830472008-09-03T11:01:00.000-07:002008-09-03T11:12:41.895-07:00<div align="justify">Τα κατάφερα. Ίσως έφταιγε το εξαντλητικό δωδεκάωρο στη δουλειά αλλά τα κατάφερα. Σήμερα τις έδιωξα όλες. Σκέψεις, ενοχές, μετάνοιες. Όλες. Απο την πρώτη μέχρι την τελευταία. Απολαύσα την διαδρομή για το σπίτι λες κι ήταν η πρώτη φορά, λες κι εξερευνούσα ένα καινούργιο μέρος.</div><div align="justify">Κάθε φορά στα ταξίδια μου φυλακίζω εικόνες στο μυαλό μου. Να'χω πράγματα να θυμάμαι όταν ο ουρανός συννεφιάζει. Κι είναι το μόνο που κρατάω άθικτο στην μνήμη μου, χωρίς παρεμβολές και αλλοιώσεις.</div><div align="justify">Σήμερα έμαθα πως θα ξαναπάω Άμστερνταμ στο τέλος του χρόνου. Χάρηκα στην είδηση γιατί αν είναι κάτι που με κάνει να ξανανιώνω είναι τα ταξίδια, έστω κι αν είναι επαγγελματικά.</div><div align="justify">Το έριξα στην δουλειά λοιπόν. Για την καριέρα? Γιατί μ'αρέσει το αντικείμενο μου? Γιατί γεμίζω τις ώρες και το μυαλό μου? Ότι και να'ναι νομίζω πως κάπου άκουσα να το λένε εργασιοθεραπεία ή εργασιομανία μήπως?....</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><em>"Niente di nuovo tranne l'affito per me..."</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1152554968604483047?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-74917552198063080972008-08-30T09:10:00.000-07:002009-04-20T11:55:04.387-07:00<div align="justify">Να γίνεις γλυκό νερό και θάλασσα. Κι σ'όσα χάλασα να γίνεις αρχηγός. Εγώ στα θέλω μου κατέβασα τα στόρια. Μη τα χτυπάει ο ήλιος το πρωί και ξεθωριάζουν. Να μείνουν μαύρα και σε κόκκινα σεντόνια όλοι οι έρωτες που έζησα σπαράζουν...</div><br /><br /><div align="justify">Αν νιώσω την σιωπή όλου του κόσμου και μοιραστώ όσα μου κρύβει μυστικά, ποιά γοητεία θα'χει τότε ο εαυτός μου όταν στον καθρέφτη τα μάτια μου κοιτά?...</div><br /><br /><div align="justify">Σαν θα μπερδέψω τις λέξεις λίγο ακόμα κάνεις πια δεν θα καταλάβει τι ήθελα να πω. Με παραλήρημα θα μοιάζει τούτο εδώ το μαρτύριο χωρίς καμία σημασία τώρα πια.. Θα συνεχίσω λοιπόν όπως ξεκίνησα, όπως γεννήθηκα μονάχη κι εγώ. Θα διαολοστείλω όποιο μου βάλανε κριτήριο απο τότε που ξεχνιόμουν στο νερό.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Κι αν θυμηθείς για ποιον λόγο με αγάπησες και σε ποιον δαίμονα κρατούσες τα λουριά, εγώ σίγουρα αγάπη μου θα είμαι σύννεφο που κάπου μέσα σου αλήθειες θα ζητά...</div><br /><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-7491755219806308097?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-19548436495118504972008-08-20T09:54:00.001-07:002008-08-20T11:19:33.524-07:00<div align="justify">Ένιωθα τα βήματα μου σταθερά πάνω στην καυτή άσφαλτο κι είχα την ώθηση της αίσθησης πως ο δρόμος που βαδίζω μέσα στην μοναξιά του είναι σωστός. Σαν ένστικτο πιο πολύ κι όχι απο γνώση.</div><div align="justify">Σκέφτηκα πως μέχρι τώρα ο άνεμος ήτανε ούριος και τα σκυλιά δεμένα. Θυμήθηκα ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι που έπαιζα μικρή. Στις οδηγίες του έλεγε πως πρέπει να προσέχεις τους εχθρούς σου και να τους αντιμετωπίζεις με τα όπλα που θα έχεις εκείνη την στιγμή αλλά θα βρείς και φίλους που θα σε βοηθήσουν να περάσεις τα εμπόδια για να προχωρήσεις το παιχνίδι στην επόμενη πίστα. Άργησα πολύ να κάνω τον παραλληλισμό αλλά τα κατάφερα...</div><div align="justify">Ύστερα απόρησα πως μονάχα ένα πράγμα μπορεί να χαλάσει τόσο όμορφο τοπίο. Μοιάζει με όμορφη θέα ειδωμένη μέσα απο σκουρόχρωμο τζάμι.</div><div align="justify">Δεν είχα σταματήσει στιγμή να περπατάω. Κατέβηκα μια στάση πιο πριν με το λεωφορείο για να προλάβω τις σκέψεις μου. Εκείνες έτρεχαν κι εγώ ακολουθούσα. Παλιά γινότανε το αντίθετο. Ποτέ δεν κατάφερα να βρώ την χρυσή τομή κι έτσι αφέθηκα στα άκρα.</div><div align="justify">Με ελκύει ο βυθός όσο κι ο ουρανός και νιώθω πως συμβιβάζομαι στη γη και μισώ τόσο αυτό το ρήμα που δεν βρίσκω άλλα να το περιγράψω...</div><div align="justify">Μετά μου ήρθε εκείνος στο μυαλό σαν απρόσκλητος επισκέπτης. Πάντα έτσι έρχεται, απο το πουθενά. Φορούσε εκείνο το ισχνό του χαμόγελο και το αυθάδικο του βλέμμα. Είχε τα χέρια του ανοιχτά κι ήταν σαν φτερούγες έτοιμες να με σκεπάσουν. Αυτό κράτησα μόνο απο κείνον. Την πιο ζεστή του αγκαλιά και την πιο βαθιά. Θα μπορούσα ώρες να μένω εκεί. Αυτό έκλεψα λοιπόν απο εκείνον.</div><div align="justify">Στα αυτιά μου έφτασαν οι νότες ενός πολυαγαπημένου τραγουδιού...</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">"<em>There's another world inside of me</em></div><div align="justify"><em>That you may never see</em></div><div align="justify"><em>There're secrets in this life</em></div><div align="justify"><em>That I can't hide</em></div><br /><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em>Somewhere in this darkness</em></div><div align="justify"><em>There's a light that I can't find</em></div><div align="justify"><em>Maybe it's too far away...</em></div><div align="justify"><em>Or maybe I'm just blind...</em></div><div align="justify"><em>Or maybe I'm just blind...</em></div><div align="justify"><em></em></div><br /><div align="justify"><em>So hold me when I'm here</em></div><div align="justify"><em>Right me when I'm wrong</em></div><div align="justify"><em>Hold me when I'm scared</em></div><div align="justify"><em>And love me when I'm gone</em></div><div align="justify"><em>Everything I am</em></div><div align="justify"><em>And everything in me</em></div><div align="justify"><em>Wants to be the one</em></div><div align="justify"><em>You wanted me to be</em></div><div align="justify"><em>I'll never let you down</em></div><div align="justify"><em>Even if I could</em></div><div align="justify"><em>I'd give up everything</em></div><div align="justify"><em>If only for your good</em></div><div align="justify"><em>So hold me when I'm here</em></div><div align="justify"><em>Right me when I'm wrong</em></div><div align="justify"><em>You can hold me when I'm scared</em></div><div align="justify"><em>You won't always be there</em></div><div align="justify"><em>So love me when I'm gone</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em>Love me when I'm gone...</em></div><br /><div align="justify"><em>When your education X-Ray</em></div><div align="justify"><em>Cannot see under my skin</em></div><div align="justify"><em>I won't tell you a damn thing</em></div><div align="justify"><em>That I could not tell my friends</em></div><br /><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em>Roaming through this darkness</em></div><div align="justify"><em>I'm alive but I'm alone</em></div><div align="justify"><em>Part of me is fighting this</em></div><div align="justify"><em>But part of me is gone...."</em></div><br /><div align="justify"><em></em></div><div align="justify">(When I'm Gone - 3 Doors Down)</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Και τελικά τα βήματα με έφεραν μπροστά στην πόρτα του σπιτιού μου... </div><br /><div align="justify"><em></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1954843649511850497?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-50605237823344123632008-08-16T14:43:00.001-07:002008-08-16T14:43:03.353-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/xE3ZqXHR948' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/xE3ZqXHR948'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5060523782334412363?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-65338891694869624662008-08-12T12:18:00.000-07:002008-08-12T12:41:41.731-07:00<div align="justify">... Κρατούσε σφιχτά μια φθαρμένη τσάντα. Πρέπει να την είχε απο το Πανεπιστήμιο τότε που κουβάλαγε τα όνειρα και τις φιλοδοξίες που έχτιζε απο το σχολείο για την ζωή του, το μέλλον του.. Μάλλον γι'αυτό την είχε κρατήσει, για να νιώθει στα χέρια του πως κάτι έμεινε απο το παιδί που θυμόταν, απο το παιδί που θα "άλλαζε τον κόσμο".</div><div align="justify">Δεν μπορούσε να καταλάβει που ακριβώς χάθηκε το παιχνίδι και σε ποιό σημείο έγινε ένα με αυτή την μάζα που πάντα κορόϊδευε. Το μόνο που είχε κρατήσει σαν ανάμνηση ήταν ένα πρόσωπο οικείο, ταυτισμένο με τον έρωτα, και μιαν ανεμελιά που ακόμα και τώρα μπορούσε να μυρίσει όπως τα νυχτολούλουδα έξω απο το παράθυρο του. </div><div align="justify">Μα ήταν όλα τόσο μακρινά σαν όνειρο φευγαλέο, λες και ποτέ δεν έζησε, λες και ποτέ δεν τα είδε παρά μόνο με τα μάτια της ψυχής. Μερικές φορές αφηνόταν στην παραίσθηση της ελπίδας που αφήνουν όλες αυτές οι χαζές ταινίες στο σινεμά κι άλλες φορές καθώς έπεφτε μόνος στο κρεβάτι χαριζόταν ολότελα στην απελπισία του αγνώστου.</div><div align="justify">Αλλά εκείνος ήταν πάντα έτσι.. Ήξερε πως μερικά πράγματα είναι έξω απο τις δυνάμεις του ανθρώπου. Και το σεβόταν. Ίσως επειδή δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ή απλά επειδή είχε μάθει πως μ'αυτόν τον τρόπο γλύτωνε πολύ κόπο προσπαθώντας μάταια να αποδείξει το αντίθετο.....</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-6533889169486962466?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-80319986574674073762008-08-06T10:16:00.000-07:002008-08-06T10:29:01.475-07:00<div align="justify">Κάθε πρωί ξυπνάω την ίδια ώρα, παίρνω το ίδιο λεωφορείο για να φτάσω στο μετρό ώστε κατόπιν να φτάσω την ίδια ώρα στο γραφείο μου. Ακολουθώ γενικά μια ιεροτελεστία κινήσεων καθημερινά με την ίδια ευλάβεια μα και με την ίδια ευχαρίστηση.</div><div align="justify">Βυθίστηκα σε μια ρουτίνα όπως βυθίζομαι κάθε βράδυ στο μαξιλάρι μου, ανυπόμονα κι αναπάντεχα. Απο την μια στιγμή στην άλλη γέμισε η ζωή μου με ανθρώπους και με γέλια, με κουβέντες και μυστικά. Και το περίμενα όλο αυτό το φυσιολογικό, το αποζητούσα τις μέρες που περιπλανιόμουν χωρίς σκοπό. Τώρα απλά το απολαμβάνω. Χωρίς άγχος για το πότε θα τελειώσει. Χωρίς φόβο αν είναι αληθινό.</div><div align="justify">Μπήκαν και καινούργιοι φίλοι στη μέση. Τι φοβερή ανανέωση! Πόσο βαθιά ανάσα! Προλάβαμε και μοιραστήκαμε τις ζωές μας. Τα γεγονότα του πριν και τα όνειρα του μετά. Ξεχαστήκαμε να μιλάμε ως τα μεσάνυχτα μπροστά σε άδεια πιάτα και γεμάτα ποτήρια. Γιατί αυτό μετράει. Το ότι μοιραστήκαμε την στιγμή όπως και αν τα γυρίσει αυτό το άτιμο σενάριο στους μελλοντικούς χρόνους.</div><div align="justify">Με φόντο ένα νέο περιβάλλον με καινούργια δουλειά και φρέσκες γνώσεις. Με δύναμη το κέφι που αναβλύζει ανακουφισμένο απο τόσο καιρό καταπίεσης.</div><div align="justify">Είμαι εδώ στο τώρα για πρώτη φορά κι είναι ωραία τελικά...</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8031998657467407376?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-70053650385373115942008-08-02T09:06:00.000-07:002008-08-02T09:14:56.436-07:00<em>Ήμουν των άλλων ποιητής, </em><br /><em>του εαυτού μου γδάρτης</em><br /><em>λαθος την πηρες την ζωη</em><br /><em>και ερχομαι για μαρτης</em><br /><br /><em></em><br /><em>Όσες οι λέξεις που θα πείς </em><br /><em>τόσες και οι μετάνοιες</em><br /><em>γιατι με πικρανες πολυ </em><br /><em>απ'τις πολλες παράνοιες</em><br /><br /><em></em><br /><em>Κάθε ημέρα που περνά </em><br /><em>σκέφτομαι την ματιά σου</em><br /><em>βουρλιζομαι, ζαλιζομαι </em><br /><em>κι ας ειμαι μακρια σου</em><br /><br /><em></em><br /><em>Πόσες φορές να σου το πω,</em><br /><em>πόσες να το εξηγήσω</em><br /><em>εγω για σενα μονο ζω</em><br /><em>να δω πως θα σε πεισω</em><br /><em></em><br /><br /><em>Όλοι για σένα μου μιλούν </em><br /><em>και με ρωτούν τι κάνεις..</em><br /><em>και εγω δεν θελω πια να πω</em><br /><em>οτι θα με πεθανεις</em><br /><em></em><br /><br /><em>Ήμουν στα χέρια σου καπνός </em><br /><em>και στη ζωή σου αντάρτης</em><br /><em>με διαλυσες και πως να ρθω</em><br /><em>μου χαθηκε κι'ο χαρτης</em><br /><em></em><br /><br />Αυτό το "αποκύημα τέχνης" γεννήθηκε αυθόρμητα και σας το παρουσιάζουμε<a href="http://asasillyman.blogspot.com/"> ο ανόητος άνδρας </a>κι εγώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-7005365038537311594?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-89776240298460670572008-08-01T14:51:00.000-07:002008-08-01T14:55:15.801-07:00<div align="justify">Του μίλησα:....</div><br /><div align="justify"><em>"Ποιός κράτησε τα κλειδιά της ευτυχίας και ποιός την όρισε?Που τόσες ανθρώπινες γενιές ξεχύθηκαν στο κυνήγι της...Ποιός είπε πως η ψυχή πρέπει να μένει μακριά κι ακριβοθώρητη απο τουτον εδώ τον κόσμο?Ποιος μας έραψε κουστούμι να φοράμε?Ενα χαρούμενο κι ενα λυπημένο,κι όταν τα βάζουμε για πλύσιμο να μένουμε γυμνοί και κλεισμένοι στου δικού μας κόσμου τα έγκατα.Γιατί ξεχάσαμε πως είναι ν'αγαπάς και ν'αγαπιέσαι?Κι όταν κάποιος να μας μιλά με την αλήθεια,παράξενος θαρρούμε οτι είναι...Ποιός είναι εκείνος αλήθεια που μπόρεσε να μπερδέψει τις διαστάσεις....Αυτή τη φωτιά με χίλιους τρόπους ψαχνουμε να σβήσουμε αντι να την κρατήσουμε ζωντανή με νύχια και με δόντια.."</em></div><br /><div align="justify">Κι εκείνος μου ψέλλισε τις λέξεις του:...</div><br /><div align="justify">"<em>Ο καθείς κρατά τα κλειδιά βαθιά μέσα στα στήθια του.. όποιος θελήσει να βάλει το χέρι του 'κει και του επιτρέψεις ας το κάνει.. να η ευτυχία..Λίγες ψυχές μένουν μακριά από τούτο τον κόσμο.. μα κι όσες μένουν λίγο πιο πίσω κι ασφυκτιούν.. πόσο ν' αντέξουν..?Μονάχοι ράβουμε τα κοστούμια μας.. κι οι πιο πτωχοί έχουμε μονάχα ένα..Δεν ξεχάσαμε.. αγαπάμε.. απλώς ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά την έννοια της αγάπης.. και παράξενος όποιος μιλά με λόγια αληθινά.. ναι, γιατί πλέον.. κι οι ψεύτικοι ξέρουν καλά να χειρίζονται τα όπλα του αντιπάλου.. σ' αντίθεση με τους αληθινούς..Η φωτιά δεν καίει μ' ορμή.. πάντοτε σιγοκαίει.. να το θυμάσαι.. ποτέ δε σβήνει.. ίσα που φωτίζει το σκοτάδι.. σε ποιον αρκεί όμως ετούτο..?"</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8977624029846067057?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-19635336406174313012008-07-27T11:10:00.000-07:002008-07-27T11:16:11.092-07:00<div align="justify">Πηγαινοέρχεσαι σαν αερικό μέσα στην μνήμη μου. Ανοίγεις την πόρτα μου όποτε θέλεις έτσι απλά, χωρίς να χτυπάς, χωρίς να ρωτάς και μπαίνεις μέσα μου σαν παράξενος επισκέπτης που δεν ήρθε για να μείνει. Κι εγώ σε δέχομαι. Ούτε μια φορά δεν κλείδωσα κι έμεινα με την ελπίδα πως τα βήματα σου ίσως κάποια μέρα να σε φέρουν στον δρόμο μου όπως παλιά, ή μάλλον όπως πρόσφατα.</div><div align="justify">Να σε δω πάλι να ανοίγεις τα χέρια σου για να με κρύψεις. Μπορείς να μου κάνεις αυτό το δώρο τώρα που θα γιορτάσω? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1963533640617431301?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-9665432951829009602008-07-26T08:59:00.000-07:002008-07-26T09:00:50.037-07:00Ήμουν των άλλων ποιητής, του εαυτού μου γδάρτης....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-966543295182900960?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-87888310349574445312008-07-21T13:06:00.000-07:002008-07-21T13:09:53.812-07:00<div align="justify">Αν ακούσατε μια παλαβή να φωνάζει "Θα γίνω νονά!", εγώ ήμουν. Δεν πιστεύω να τρομάξατε????</div><div align="justify">Απο την μια χαίρομαι τόσο πολύ που θα γίνω κι εγώ πνευματική μητέρα (!) απο την άλλη τον λυπάμαι τον πρωτότοκο που θα του βάλω λάδι εγώ! Σκέφτεστε για πόσα θα'χει να με κατηγορεί η τρελλή η μάνα του?? Σε όλες τις σκανταλιές του θα με μνημονεύει!!χαχαχαχαχα!!</div><div align="justify">Αυτά! Κι έτσι λοιπόν έφτιαξε η μέρα μου έστω και αργά....!!!!</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8788831034957444531?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-79705960521849703002008-07-19T02:05:00.000-07:002008-07-19T02:20:35.418-07:00<div align="justify">Πριν απο λίγες ημέρες έτρωγα στο αγαπημένο μου εστιατόριο με τον <a href="http://newsontherocks.blogspot.com/">Δημήτρη</a>. Όταν η συζήτηση κατέληξε στην αλάνα, αποφανθήκαμε κι οι δυο πως το κείμενο "10+1 άχρηστα πράγματα για μένα" δεν δικαιολογούσε τον τίτλο του. Προς αποκατάσταση λοιπόν τα παραθέτω απο την αρχή...</div><div align="justify"></div><div align="justify">1- Δεν περνάω ποτέ κάτω απο ταμπέλες και να σκεφτείς πως δεν είμαι προληπτική...</div><div align="justify"></div><div align="justify">2- Δεν φοράω ποτέ καφέ ρούχα, αξεσουάρ κτλ.</div><div align="justify"></div><div align="justify">3- Πριν τον πολυπόθητο ύπνο μου ακολουθώ ολόκληρη ιεροτελεστία.</div><div align="justify"></div><div align="justify">4- Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει άσχημα με το κρουασάν με γέμιση βανίλια (μάρκες δεν αναφέρουμε...)</div><div align="justify"></div><div align="justify">5- Δεν αντέχω με τίποτα την άμμο στα βρεγμένα πόδια μου (στα στεγνά δεν με πειράζει τόσο...)</div><div align="justify"></div><div align="justify">6- Όταν πίνω νερό κατά 99,9% πνίγομαι</div><div align="justify"></div><div align="justify">7- Αν βγω απο το σπίτι χωρίς να φοράω το άρωμα μου νιώθω πως κάτι μου λείπει.</div><div align="justify"></div><div align="justify">8- Αλλάζω συσκευή κινητού κάθε χρόνο αλλά μέχρι να μάθω όλες τις λειτουργίες της την αλλάζω κι αρχίζω την διαδικασία απο την αρχή. (Δεν είναι πολύ βαρετό να περνάς τηλ και δεδομένα απο την αρχή?....)</div><div align="justify"></div><div align="justify">9- Το μόνο πράγμα που μετανιώνω είναι που παράτησα τον χορό</div><div align="justify"></div><div align="justify">10- Δεν τρώω όσπρια, φασολάκια κτλ</div><div align="justify"></div><div align="justify">10+1- Δεν αστειεύομαι ποτέ όταν μιλάω για δουλειές και για διακοπές. (Μην τάξεις σε άγιο κερί και σε παιδί παιχνίδι....)</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-7970596052184970300?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-59020533071015928632008-07-14T14:04:00.000-07:002008-07-14T14:24:44.201-07:00<div align="justify">Πόσα λόγια είπαμε?... Της λήθης αποκυήματα, της φαντασίας μύθοι... Ότι δεν άγγιξαν τα χέρια μας σκόνη να γίνει να χαθεί, να πάψει πια να στροβιλίζει στα όνειρα μας. Κι όταν χαθεί κι απο εκεί δώσε ένα πόντο ακόμα στο σκοτάδι που νίκησε την μάχη αυτή μες στην καρδιά του καλοκαιριού. Κι όταν χαθεί απο εκεί πάλι στην θύμηση του την φλόγα του θα ψάχνεις, μες στις μετάνοιες, μες στην σιωπή σ'εσένα θα χαρίζεις κατηγόριες.</div><div align="justify">Γιατί έτσι γεννήθηκαμε στον κόσμο αυτό. Άνθρωποι μονάχοι σε θεάτρου σκηνή βουβή κι απόμακροι απο την γη ετούτη. Μας έγραψαν λόγια που δεν διαβάσαμε γιατί θέλαμε γρήγορα να δούμε το "έζησαν αυτοί καλά". Η περίληψη πουθενά. Σκόρπιες ατάκες μόνο σαν κομμάτια απο σπασμένο παζλ. Να τα ενώσεις για να δείς την εικόνα, να ξεκαθαρίσει ένα τοπίο που θόλωσες με όποια δύναμη σου είχε απομείνει.</div><div align="justify">Αν μες της τρέλλας τον ειρμό υπήρχε η λογική τότε δεν θα χώριζαν στην γέννα. Αν μες στο σκοτάδι υπήρχε το απόλυτο τότε δεν θα συναντούσαμε φεγγάρι. Αν ήταν να μασταν μαζί εσύ κι εγώ κάποια μοίρα θα το είχε φροντίσει.</div><div align="justify">Γιατί αλλιώς είναι η ζωή αγάπη μου. Πηλός στα ακροδάχτυλα μας και δροσερός αέρας στα ανοιχτά παράθυρα. Έτσι μας δόθηκε και μας χαρίστηκε χωρίς να αναλωθεί σε τόσες ιστορίες που φτιάξαμε για να την γεμίσουμε, για να δικαιολογήσουμε πως δεν την έχουμε άδικα. </div><div align="justify">Αχ, και να μπορούσα να σου τραγουδήσω αυτά τα λόγια... Νόημα να μην έβγαζες απο το παραλήρημα μου παρα μόνο να άκουγες την φωνή μου. Να γέμιζαν τον αέρα αυτές οι σκόρπιες λέξεις κι εγώ να ένιωθα πάλι το αυθάδικο βλέμμα σου καρφωμένο στο δικό μου.</div><div align="justify">Θα σου έκλεβα μια στιγμή απο την αιωνιότητα σου και πάλι δεν θα καταλάβαινες την απώλεια.</div><div align="justify">Πολύ λίγα πράγματα χρείαζονται αν θες να φτιάξεις ευτυχία κι η συνταγή τόσο απλή που όλοι πίστεψαν πως ειν' παγίδα... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5902053307101592863?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-91229676750063795522008-07-13T12:59:00.001-07:002008-07-13T12:59:45.659-07:00Όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο. Πολλές φορές και δύο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-9122967675006379552?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-88166963744762731842008-07-03T12:18:00.000-07:002008-07-03T12:48:47.877-07:00<div align="justify">Σιγά σιγά φεύγετε όλοι διακοπές. Αφήνετε μπλογκς, υποχρεώσεις και ρουτίνα και την κάνετε για προορισμούς που ονειρευόσασταν όλο τον χρόνο. Πριν το κάνετε θα ήθελα να σας πω δυο λόγια γιατί βρήκα φίλους σε αυτή την διαδικτυακή γειτονιά και για να είμαι ειλικρινής δεν το περίμενα.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Ένα ευχαριστώ στον <strong><em>Δημήτρη</em></strong> για τις βραδυνές συζητήσεις και τα διαδικτυακά κρασάκια.</div><br /><div align="justify">Ένα ευχαριστώ και στην <strong><em>Ανέφελη</em></strong>, την γειτόνισσα, που μου χάρισε ένα απο τα καλύτερα κείμενα που έχω διαβάσει.</div><br /><div align="justify">Μια μεγάλη αγκαλιά για την <strong><em>Άρτεμις</em></strong> γιατί μοιάζουμε περισσότερο απο όσο μπορεί να πιστεύει.</div><br /><div align="justify">Ένα φιλί στον <strong><em>Ονειροφερμένο</em></strong> για τα απέραντα ταξίδια στις αποχρώσεις των χρωμάτων.</div><br /><div align="justify">Ένα χαμόγελο στον <strong><em>Γιάννη</em></strong> γιατί πέρασε δύσκολη φάση.</div><br /><div align="justify">Ένα χειροκρότημα στο <strong><em>κορίτσι που ήθελε πολλά</em></strong> - κι ελπίζω να τα θέλει πάντα- γιατί ξέρει να χαίρεται και να εκτιμά ακόμα και τα πιο μικρά πράγματα.</div><br /><div align="justify">Δυο ζουμερά φιλιά στο<strong><em> ξωτικό</em></strong> μου. Έτσι γιατί γουστάρω.</div><br /><div align="justify">Ένα όνειρο για την <strong><em>Καμέλια</em></strong> που με παρέσυρε τόσες πολλές φορές με τα λογιατά της.</div><br /><div align="justify">Χαιρετίσματα στην <strong><em>ταξιτζού</em></strong> γιατί πολύ μου αρέσει όταν μας παίρνει κούρσα.</div><br /><div align="justify">Ένα ναυτικό χαιρετισμό στην <strong><em>Χαλαρουίτα</em></strong> που είναι ωραίος τύπος.</div><br /><div align="justify">Μια ζεστή χειραψία στην <strong><em>Day dreamer</em></strong> που συναντηθήκαμε τυχαία αλλά βρήκαμε κοινό κώδικα.</div><br /><div align="justify">Μιαν υπόκλιση για τον <strong><em>παράλληλο</em></strong> που χάνω τα λόγια μου όποτε διαβάζω κείμενο του.</div><br /><div align="justify">Ένα ψαλίδι στην <strong><em>πράσινη κλωστούλα</em></strong> για να λύσει τον γόρδιο δεσμό της.</div><br /><div align="justify">Ένα μεγάλο παγωτό χωνάκι για το <strong><em>γλυκόπικρο κορίτσι</em></strong> που μόνο γλύκα μας κέρασε </div><br /><div align="justify">Ένα άρωμα γιασεμιού για την <strong><em>Madame Bovary</em></strong> να το'χει για τις καλοκαιρινές της τσάρκες.</div><br /><div align="justify">Ένα γειά στον <strong><em>Zero </em></strong>και στην τέχνη του.</div><br /><div align="justify">Ένα ευχαριστώ στον <strong><em>kjoy </em></strong>που ερχόταν πάντα στην αλάνα με την καλύτερη των διαθέσεων.</div><br /><div align="justify">Ένα emo look στον <strong><em>Veggo </em></strong>γιατί ξέρω πόσο του άρεσε.(!!!!!)</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Και τέλος την απεριόριστη εκτίμηση μου σε όλους σας (προαναφερθέντες και μη) για όλους αυτούς τους λόγους κι ακόμα περισσότερους!!!!</div><br /><div align="justify">Καλώς βρεθήκαμε λοιπόν!!</div><br /><div align="justify">Καλό καλοκαίρι να'χουμε!!</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8816696374476273184?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-12057266324271800342008-07-03T10:49:00.001-07:002008-07-03T12:13:29.136-07:00<div align="justify">Ξέρεις γιατί γελάω? Γιατί τα έκανα θάλασσα! Μια θάλασσα τόσο απέραντη που δεν την πιάνει ούτε το μάτι. Θα μου πείς πως δεν είναι και τόσο αστείο, δεν θα το έλεγε ο Λαζόπουλος την Τρίτη για να γελάσει η μισή Ελλάδα. Ναι, δίκιο έχεις αλλά δεν μπορώ να συγκρατηθώ.</div><div align="justify">Σκέφτομαι πως τα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν έρθει αλλιώς αν είχα πει κάτι άλλο, αν είχα κάνει κάτι άλλο, αν ήξερα πότε πρέπει να πω αυτό που σκέφτομαι και πότε απλά να σωπάσω. Ναι, σίγουρα θα είχαν έρθει αλλιώς.</div><div align="justify">Δεν θα αναλωνόμουν σε βραδυνές αϋπνίες, ανιαρές συζητήσεις, δαπανηρές τύψεις και ατελείωτα ποστ. Μα είναι τραγελαφικό αν το σκεφτείς καλά. Αν σταματήσεις για μια στιγμή, βγείς έξω απο αυτό και το κοιτάξεις. Τόσο γελοίο μέσα στην τραγικότητα του.</div><div align="justify">Όμως είναι αλήθεια απο εκείνες τις ξεροκέφαλες που δεν αλλάζουν, απο εκείνες που αλαλάζουν σε κάθε τιμονιά.</div><div align="justify">Γιατί έτσι με έκανα, αγάπη μου, αυτό αποφάσισα να γίνω. Γιατί κατάλαβα πως δεν έχει σημασία. Σ'αυτή την μικρή διαδρομή το τώρα κερδίζει την κάθε μάχη.</div><div align="justify">-"Πότε?</div><div align="justify">-Σήμερα.</div><div align="justify">-Στις 03:00</div><div align="justify">-Θα σε περιμένω."...</div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1205726632427180034?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-39057997634556506592008-06-28T11:15:00.001-07:002008-06-28T11:15:17.397-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/9ypvuCzU1dk' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/9ypvuCzU1dk'/></object></p><p>Έχουν κολλήσει οι λέξεις στα χείλια μου μέρες τώρα...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-3905799763455650659?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-21956880415619798082008-06-27T16:32:00.000-07:002008-06-27T16:48:50.033-07:00<div align="justify">Αυτό που φοβάμαι πιο πολύ έχει φωλιάσει μέσα μου. Βγαίνει που και που στην αντανάκλαση του καθρέφτη να μου θυμίζει την ύπαρξη του κι ύστερα κρύβεται ξανά στα άδυτα των εαυτών μου. Έχει βλέμμα ειρωνικό και ξέρω πως παίρνει ζωή απο μένα κι εγώ απο αυτό. Θα μπορούσε να είναι γρίφος ή κάποιο ηλίθιο παιχνίδι η ανακάλυψη του αν δεν τρακάραμε τόσο συχνά. </div><div align="justify">Είναι εκείνο που υποκινεί τις πιο παράξενες αντιδράσεις μου, που μου ανοίγει την πόρτα όταν τα πράγματα εξελίσσονται, που μου παίρνει το τιμόνι απο τα χέρια και τα πετάλια απο τα πόδια, είναι ένα μικρό κομμάτι μου που καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος μου. Είμαι εγώ και κάποια άλλη σ'ένα σώμα. </div><div align="justify">Ίσως έφταιγε η θέση των άστρων όταν ήρθαμε στον κόσμο. Μεγαλώσαμε μαζί κι ας μη γνωρίζαμε η μια την ύπαρξη της άλλης. Το συνειδητοποιήσαμε αργότερα όταν πια είχαμε έρθει προ τετελεσμένων γεγονότων. Η μία έλεγε ναι κι η άλλη όχι. Μόνο για κείνον συμφωνήσαμε και τελικά ήταν το μόνο που δεν καταφέραμε.</div><div align="justify">Το καλό είναι πως κοινό μας σημείο είναι η ύπαρξη της θέλησης. Θέληση για ισορροπία. Θέληση για όνειρα. Δίψα για την πραγματοποιήση τους...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2195688041561979808?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-52603608690728096432008-06-23T10:05:00.001-07:002008-06-23T11:14:26.849-07:00<div align="justify">Με κάλεσε το πολυαγαπημένο μου<a href="http://elfeleni.blogspot.com/"> ξωτικό </a>και δεν μπορώ να της αρνηθώ!!!</div><div align="justify">Λοιπόν έχουμε και λέμε:</div><div align="justify"> </div><div align="justify">1- Λατρεύω το γλυκό κρασί, τη θάλασσα, το θερινό σινεμά, το καλό φαγητό συνοδεία καλής παρέας και τα καρτούν!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">2- Ανατριχιάζω όταν με ακουμπάνε στο λαιμό!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">3- Είμαι λέων, απο τους χαρακτηριστικούς...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">4-Τρελλαίνομαι για την αίσθηση του νερού. Αν δεν είχα οικολογική συνείδηση θα είχα χαλάσει πολλά κυβικά!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">5-Αν μου μπεί κάτι στο μυαλό, σωστό ή λάθος, πρέπει να γίνει οπωσδήποτε!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">6-Μου την δίνουν τα πολλά λόγια, ιδιαίτερα εκείνα που στερούνται πράξεων!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">7-Είμαι απο τις λίγες γυναίκες που δεν ξέρουν πως να φτιάχνουν τα μαλλιά τους!Ίσως επειδή βαριέμαι την όλη διαδικασία "φτιαξίματος"!!!Όποτε καταλαβαίνετε το αποτέλεσμα... Τζιν, σχεδόν άβαφτη κι έτοιμη!!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">8- Όταν ερωτεύομαι, ερωτεύομαι για τα καλά!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">9- Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι μήπως τελικά δεν κάνω ότι ονειρεύτηκα και να ταξιδέψω όσο θα ήθελα. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">10- Δεν αντέχω με τίποτα να με αγγίζουν άγνωστοι, στο μετρό, στα λεωφορεία, στους δρόμους κτλ.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">10+1- Δεν λέω σχεδόν ποτε τι αντιλαμβάνομαι, καθώς κρατάω τα συμπεράσματα μου για προσωπική μου χρήση, με αποτέλεσμα οι άλλοι να νομίζουν ότι δεν έχω καταλάβει και πολλά... </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Πετάω λοιπόν την μπάλα κι εγώ με την σειρά μου στους: <a href="http://anefeli.blogspot.com/">Ανέφελη</a>, <a href="http://sweet-and-bitter-thoughts.blogspot.com/">Sweet'n'Bitter</a>, στο <a href="http://to-koritsi-pu-i8ele-polla.blogspot.com/">κορίτσι που ήθελε πολλά</a>, στην <a href="http://days-full-of-dreams.blogspot.com/">day dreamer </a>και στην <a href="http://tramountana.blogspot.com/">χαλαρουίτα</a>!!</div><div align="justify">Περιμένω κορίτσια!!!!</div><div align="justify">Φιλιά πολλά!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5260360869072809643?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-48453907029833129242008-06-21T12:16:00.000-07:002008-06-21T16:44:18.947-07:00<div align="justify">Καθόταν ήρεμη δίπλα στο ποτάμι. Είχε καταφέρει να δημιουργήσει μια ηρεμία μοναδική μέσα στην θορηβώδη πόλη. Μέχρι κι οι σκέψεις της σταμάτησαν για να την απολαύσουν. Ένιωσε πως είναι απο κείνες τις στιγμές που ο κόσμος σταματάει.</div><div align="justify">Στα χέρια είχε τον αναπτήρα του. Το μόνο πράγμα που είχε κρατήσει απο αυτόν. Αυτό, μια θολή ανάμνηση, και βέβαια το άρωμα του. Μπορούσε εύκολα να ξεχάσει λεπτομέρειες, μέρη ή ακόμα και πρόσωπα αλλά ποτέ δεν ξεχνούσε αρώματα. Ακόμα κι όταν ήθελε να τον φέρει στο μυαλό της έπρεπε πραγματικά να συγκεντρωθεί για να κάνει εικόνα τις γωνίες του προσώπου του, τις γραμμές των χειλιών, το χρώμα των ματιών του. Αλλά το άρωμα του? Ήταν πάντα κάτω απο την μύτη της. Αισθανόταν μέσα απο την μυρωδιά του το τυχαίο αγγιγμά του. Τυχαίο. Έτσι το είχε χαρακτηρίσει. Έντονο, παθιασμένο, επιβλητικό αλλά τυχαίο. Ούτως ή άλλως οι λέξεις δεν έχουν σημασία. Στο λεξικό του καθένα έχουν άλλον ορισμό.</div><div align="justify">Εκείνη την στιγμή τα πράγματα είχαν άλλη ταχύτητα. Ήταν εύκολο πραγματικά να μπερδέψει τις διαστάσεις. Μόνο οι "ταμπέλες" θα μπορούσαν να την βοηθήσουν αλλά η κοσμοθεωρία της δεν της το επέτρεπε. Είχε καταφέρει με έναν παράξενο τρόπο, να βρει την θέση της στο σύμπαν. Ήταν δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο καθώς ο κόσμος ήταν μικρός κι ανάξιος για τα δικά της κυβικά. Επειδή λοιπόν δεν μπορούσε να διαλέξει τι θα είναι απο δω κι εμπρός απο την επίγεια λίστα, τα διάλεξε όλα. Το λογικό και το παράλογο, το σωστό και το λάθος, το ναι και το όχι, εν μία νυκτί. Απλά κι αναίμακτα. </div><div align="justify">Ίσως ήταν τα καλούπια που δεν χωρούσαν την ελευθερία που τόσο αποζητούσε. Ίσως πάλι να έφταιγε πως δεν κατάφερε ποτέ να καταλάβει γιατί τα τόσο απλά και όμορφα πράγματα πάντα περνούσαν στην σφαίρα του ακατόρθωτου. Έκανε λοιπόν ότι έκαναν κι οι υπόλοιποι. Αποφάσισε να διαλέξει τις λέξεις και τις θεωρίες που θα απάρτιζαν το δικό της σύνταγμα κι ευαγγέλιο. Και τα κατάφερε. Δεν είχε καταφέρει ποτέ κάτι μα αυτό το κατάφερε και το συμπεριέλαβε στις προσωπικές της νίκες. Το αποτέλεσμα ήταν τόσο καλό που αυτοπροσδιοριστηκε μέσα απο αυτό ξανά απο την αρχή.</div><div align="justify">"Ωραίο τέχνασμα" σκέφτηκε, μα ο εαυτός της ήταν ο μόνος που δεν μπορούσε να ξεγελάσει γι'αυτό χωρίστηκε στα δυο. Μία για όλον τον κόσμο και μία για την αλήθεια που πάντα μιλούσε σε κουφά ακροατήρια. Εμοιαζε με ατάκα που όλοι θαύμαζαν αλλά ποτέ κανείς δεν θυμόταν μετά την εκπνοή της.</div><div align="justify">Κάπως έτσι ήταν όλη της η ζωή. Κάτι σαν έρωτας. Κάτι σαν φιλία. Κάτι σαν αγάπη. Αυτή τη τελευταία λέξη δεν την χρησιμοποιούσε σχεδόν ποτέ. Πάντα θα έβρισκε παράγωγα ή άλλα θέματα για να αποσυντονίσει την συζήτηση. Το χειρότερο βέβαια ήταν όταν της το έλεγαν. Πάγωνε το αίμα και μετά ένα "ευχαριστώ". Δεν ήταν τόσο σκληρή, απλά η αγάπη ήταν το μόνο που πρόλαβε να περισώσει απο την αθλιότητα του κόσμου μέσα στην ψυχή της γι'αυτό και δεν μπορούσε να βλέπει να διασύρεται έτσι ξεδιάντροπα στην εκπλήρωση κάθε χατιριού ή στην έξαρση κάθε ενθουσιασμού. Δεν μιλούσε καν για την αγάπη. "Για την αγάπη δεν μιλάς, μιλάει εκείνη σε εσένα".</div><div align="justify">Στα λόγια της έβρισκες πάντα το "γιατί όχι?" ενώ στο βλέμμα φορούσε πέπλα να κρύβει το σκοτάδι. Αυτό φοβήθηκε κι εκείνος σ'αυτήν. Δεν ήξερε τι κρύβει στο καμαρίνι της πίσω απο την σκηνή με τα μεγάλα φώτα και τα αστραφτερά χαμόγελα, γιατί είχε καταλάβει πως σίγουρα εκείνη δεν ήταν ότι έδειχνε, ήταν πολλά περισσότερα. Ήθελε ένα συνηθισμένο κορίτσι για να βαλτώσει σε μια πραγματικότητα χωρίς ανασφάλειες και προκλήσεις κι εκείνη ήταν πολλά πράγματα αλλά δεν ήταν συνηθισμένη. Όχι σίγουρα δεν ήταν συνηθισμένη....</div><div align="justify"> </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4845390702983312924?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-41336523117519909422008-06-13T16:03:00.001-07:002008-06-13T16:08:32.872-07:00<div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><p><object height="350" width="425"><param value="http://youtube.com/v/KE2orthS3TQ" name="movie"><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://youtube.com/v/KE2orthS3TQ" height="350" width="425"></embed></object></p><p>Xereto apantes!!Osous diladi exoun mini stin Athina meta apo exetasis kai doulia...ki idietera se osous pezoun akoma stin alana!Perase i proti vdomada....Avrio tha pao sto diamont factory kai sto mousio tis marixouana!!!Kalo?Simera imoun sto mousio tou Van Gogh.Aaaaxxxx.....<br />Pite mou ta nea apo tin mama patrida!!Aidiastikes leptomeries ginontai dektes!!xaxaxaxaxa!!!<br />Polla polla filia!!</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4133652311751990942?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-27926718573762772722008-06-05T22:59:00.001-07:002008-06-05T22:59:25.505-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/oobDQ0vdm8M' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/oobDQ0vdm8M'/></object></p><p>Λοιπόν το καθήκον καλεί κι αυτή την φορά με φωνάζει εκτός συνόρων!!Φεύγω λοιπόν επαγγελματικό ταξιδάκι στο Αμστερντάμ για τις επόμενες 2 βδομάδες!!Να περνάτε όποτε σας κάνει κέφι για να κάνουμε παιχνίδι.Η αλάνα διανυκτερεύει πάντα!Ούτως ή άλλως κι εγώ καπού εδώ γύρω θα είμαι!Η μαγεία του ίντερνετ....<br />Καλό μου ταξίδι λοιπόν!!!<br />Φιλιά πολλά μικρά μου!!!</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2792671857376277272?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-10561968090795983652008-06-03T10:53:00.000-07:002008-06-03T11:25:05.973-07:00<div align="justify">Έμαθες την τέχνη της σιωπής. Δειλά βήματα και κοφτές ανάσες. Ξέφυγες. Έτσι νόμιζες τουλάχιστον.. Που το βρήκες αυτό το παγωμένο βλέμμα στους πρόποδες του καλοκαιριού?</div><div align="justify">Φόρα στα μάτια σου εκείνο το βλέμμα που είχες όταν σε γνώρισα. Στα προσωπικά μου θαύματα θα το βρείς αν το έχεις χάσει. Στα λίστα με τα πράγματα που μου έκοψαν την αναπνοή και δεν συνάντησα ποτέ ξανά.</div><div align="justify">Ποιός είσαι εσύ? Δεν σε ξέρω καλέ μου. Μπορεί να φταίει κι η φιγούρα που βλέπω μέσα στον καθρέφτη. Ούτε εκείνη αναγνωρίζω. Ποιοί είμαστε εμείς γλυκέ μου? Τι απογίναμε? Σε ποιά θάλασσα βάλτωσε ο χείμαρρος των λέξεων που μας κατέκλυζαν τα ξημερώματα στην θάλασσα? Τυπικοί χαιρετισμοί και σφιγμένα χαμόγελα? Αυτό σημαίνει φθορά τελικά?</div><div align="justify">Γλυκανάλατη έμπνευση απο σκέψεις που δεν τόλμησαν να βγούν στο πεδίο της πράξης. Ανέφελα όνειρα. Απ'τα σκισμένα μας τζιν στα τυπικά κουστούμια εργασίας. Απο το σκοτάδι στο φως. Απο το "θέλω" ως το "μπορώ". Απο εσένα ως εμένα...</div><div align="justify">Κάπου εδώ πρέπει να σε αφήσω. Θα σε θυμάμαι όπως θυμάμαι εκείνα που δεν έζησα ποτέ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1056196809079598365?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-28171313977958721182008-05-31T15:52:00.001-07:002008-05-31T15:52:38.840-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/jI877RSf5YM' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/jI877RSf5YM'/></object></p><p>Για όλους εσάς εκεί έξω...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2817131397795872118?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-38146951744174626152008-05-31T11:09:00.000-07:002008-05-31T11:41:04.656-07:00Πήρε μορφή και σώμα ο πόνος κι έτρεξε σαν ποτάμι απο τα μάτια...<br />Σήμερα. Τώρα. Αβίαστα κι αθόρυβα.<br />Σιωπή γύρω μου. Νεκρική ησυχία. Μόνο καπνός κι ένας αμανές..<br />Ακόμα κι εγώ λείπω. Δεν ξέρω ποιά γράφει αυτές τις αράδες πια.<br />Κενό. Έφυγα κι μ'άφησα μονάχη.<br /><br />"<em>Ας μείνει μόνο το φεγγάρι στην ορχήστρα.</em><br /><em>Στο αρχαίο θέατρο ας αδειάσουν οι κερκίδες.</em><br /><em>Ας έρθει η νύχτα με μαχαίρι Κλυταιμνήστρα,</em><br /><em>να πάρει εκδίκηση απ' όλους τους Ατρείδες</em><br /><em></em><br /><em>Ας μείνει μόνο το φεγγάρι στην ορχήστρα</em><br /><em>και μεθυσμένο από τον πόνο να με δει,</em><br /><em>που θα περνάω τη ζωή μου σε μια ξύστρα,</em><br /><em>για να τραβήξω την πιο μαύρη μου γραμμή</em><br /><em></em><br /><em>Κι αν η παράσταση που δόθηκε γελοία</em><br /><em>κι αν μας εμπαίξανε οι πρωταγωνιστές,</em><br /><em>στα ρημαγμένα σκηνικά και στα τοπία,</em><br /><em>γυρνάν οι στίχοι του Ευριπίδη σαδιστές</em><br /><em></em><br /><em>Να μου θυμίζουν ότι είμαι εγκλωβισμένος.</em><br /><em>Μέσα σε ψέματα που γίνανε θεσμοί.</em><br /><em>Να ειρωνεύονται πως ζω ευτυχισμένος</em><br /><em>κι άλλος στη θέση μου έχει θυσιαστεί</em><br /><em></em><br /><em>Ας μείνει μόνο το φεγγάρι στην ορχήστρα</em><br /><em>και κάποιο σύννεφο ας με πάρει απ' την Αυλίδα.</em><br /><em>Αυτό το μέρος τό 'χα πάντοτε πατρίδα</em><br /><em>κι </em><em>όμως οι Έλληνες με διώχνουν από 'δω"</em><br /><em></em><br />Στίχοι: Ισαάκ Σούσης<br />Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας<br />Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-3814695174417462615?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-90747118137309680232008-05-28T10:16:00.001-07:002008-05-28T11:19:35.755-07:00<div align="justify">Άφησα τις μέρες να περάσουν αβίαστα σαν χαρωπά κορίτσια στην είσοδο του καλοκαιριού. Βρήκα ένα πάγκακι ελεύθερο, αρκετά μεγάλο για να χωράει εμένα και τις σκέψεις μου. Αν ανάψω ένα τσιγάρο θα έχω δικαιολογία να κοιτάω το κενό. "Θα είναι κουρασμένη". Πολύ εύκολα ξεγελάς τις φευγαλέες προθέσεις. Τόσο εύκολο που καταντάει βαρετό.</div><div align="justify">Να βάλω τα γυαλιά μου, είναι καλύτερα έτσι. Τα μάτια είναι απόγονοι του Ιούδα. Τελειώνει το τσιγάρο, σε λίγο τελείωνει και το οχτάωρο. Οι σκέψεις μου βολευτήκαν στο παγκάκι και μου είπαν πως θα με περιμένουν να σχολάσω να πάμε μαζί σπίτι. Δεν ανέβηκαν στο γραφείο, είχα πολλή δουλειά κι ο εγωισμός τους δεν το δέχεται να τις παραμελώ.</div><div align="justify">Η αλήθεια είναι πως το έχουν πάρει πολύ πατριωτικά το θέμα. Δεν με έχουν αφήσει λεπτό μόνη μου. Με όσο τακτ κι αν προσπάθησα να τις απομακρύνω εκείνες σφυρίζουν ανέμελα στον αποπνιχτηκό αέρα της Αθήνας. </div><div align="justify">Φεύγω σε μια βδομάδα. Αυτό το ταξίδι ίσως να μου δώσει το χρόνο να τις βάλω σε τάξη γιατί πέρα απο εγωίστριες είναι και ανάγωγες. Νομίζουν πως το μυαλό μου είναι το χωράφι τους, είναι ιδιοκτησία τους. </div><div align="justify">Δεν τις αδικώ. Δεν μπορώ να το κάνω εξ'άλλου. Δίκιο έχουν, έχω.. Δεν ξέρω ποιό υποκείμενο κολλάει στην συγκεκριμένη πρόταση. Χρειάζονται τόσο λίγα πράγματα για να νιώσει κάποιος χαρούμενος, έστω και για λίγο. Μια κουβέντα φιλική, μια αγκαλιά για να σπάσει το φράγμα και να ξεχυθεί σαν αναρχικό ποτάμι όλη η καταπιεσμένη ευτυχία. </div><div align="justify">Ευτυχώς το λεωφορείο ήρθε στην ώρα του κι έφτασα νωρίς. Με περίμενε μια ζεστή κουβέντα. Μόνο έτσι κατάφερα να τις ηρεμήσω λίγο, να μην νιώθουν μόνες, να μην νιώθω μόνη...</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-9074711813730968023?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-19501742144948105822008-05-27T10:09:00.000-07:002008-05-27T10:46:08.895-07:00<div align="justify">Έψαχνα τόσο καιρό κάτι να παρομοιάσω την ζωή, την δική μου κυρίως αλλά στο γενικά ακούγεται πιο μαλακά.. Μετά απο οντισιόν διαφόρων συνειρμών κατέληξα κι εγώ πως η ζωή μοιάζει με την μονόπολη. Ρίχνεις τα ζάρια, παρακαλώντας η θεά τύχη να μην έχει πάρει ρεπό την συγκεκριμένη μέρα και να σε επιβλέπει, κι ύστερα με όσα έχεις δεδομένα παίρνεις το πιόνι σου - κουφάρι σου κι ακολουθείς την διαδρομή. Στην πορεία αποκτάς λεφτά, σπίτια, οικόπεδα, περιουσία, όλα εκείνα δηλαδή που, φαινομενικά τουλάχιστον, αγωνίζεσαι. Χάριν αγωνίας, στοιχείο που ανεβάζει την λίμπιντο όπου κι αν εμφανίζεται, χάνεις με τον ίδιο τρόπο που απέκτησες ότι πρόλαβες τελοσπάντων, κι έρχεται η στιγμή που μπαίνεις στην λεγόμενη "φυλακή". </div><div align="justify">Την φυλακή αν τολμήσω να την αναλύσω, φοβάμαι πως θα χαθώ σε γενικότητες κι αερολογίες. Διαφορετική για τον καθένα, το ίδιο σκληρή ωστόσο για όλους. Μένεις και κάθεσαι ήσυχος στο κελί σου βλέποντας όλους τους άλλους να συνεχίζουν το παιχνίδι καθώς το γεγονός πως εσύ βγήκες εκτός δεν σημαίνει και πολλά πράγματα... Show must go on που θα λέγαμε και στα ελληνικά!! Αναμονή μήπως δεήσει ο άτιμος σεναριογράφος και κάνει την ανατροπή. Εκεί, για να μην πηγαίνει κι ο χρόνος σου χαμένος, αναλύεις και υπεραναλύεις τι πήγε στραβά και χαράζεις καινούργιες στρατηγικές για να πάρεις την ρεβάνς. Ω, ναί!! Η σιγουριά κι η ελπίδα για την έλευση της είναι λόγος για να μένεις ζωντανός αναμφισβήτητα!</div><div align="justify">Κι η παρτίδα μόλις άρχισε για δεύτερη, τρίτη, τέταρτη φορά... Όσο είσαι εν ζωή θα παίζεις ξανά και ξανά κι ίσως ποτέ να μην μάθεις τι κάνει στραβά και να το κάνεις αιώνια με μαθηματική ακρίβεια.</div><div align="justify">Ο Κούντερα έλεγε πως ο μύθος της αιώνιας επιστροφής είναι αβάσταχτα... αβάσταχτος.. Κι ο Νίτσε, αν θέλω να προσδώσω περισσότερο κύρος σε ότι προσπαθώ να πω, συμφωνούσε. Πολλές φορές δεν έχουμε δεύτερη ευκαιρία να διορθώσουμε πράγματα, δεν έχουμε στο κάτω κάτω δεύτερη ζωή για να μην τα επαναλάβουμε. Κι αυτό βέβαια στην περίπτωση που έχεις εντοπίσει το λάθος, γιατί αν δεν ξέρεις την ταυτότητα του κι απο που κρατάει η σκούφια του, σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση θα έλεγα πως την έχεις βαμμένη φίλε μου..</div><div align="justify">Σίγουρα, έχουμε φτιάξει εμείς τους κάνονες που αποτελούν την βάση μας και συχνά πυκνά είναι τόσο γερά δομημένοι που ακόμα κι εμείς οι ίδιοι πιστεύουμε πως δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικοί. </div><div align="justify">Το τι είναι λάθος και τι σωστό δυστυχώς δεν το ξέρω. Υποκειμενικές έννοιες θαρρώ πως άκουσα να τις λένε.. Ποιά είμαι έγω να το αμφισβητήσω? Θα αφήσω τον κόσμο στην ησυχία του επεβίωσε τόσα χρόνια χωρίς εμένα και θα συνεχίσει να γυρίζει και πολύ καιρό μετά την αποχώρηση μου. Πρέπει να φύγω όμως τώρα, είναι η σειρά μου να ρίξω τα ζάρια...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1950174214494810582?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-73621761415864250752008-05-20T09:23:00.000-07:002008-05-20T10:09:40.286-07:00Ήταν μια θάλασσα θολή και δυο πουλιά.<br />Ήταν μια αποφάση δειλή και δυο γειά.<br />Πάνω στην άβυσσο να γράψεις δυο στροφές<br />να ξημερώσει η ζωή θέλεις δεν θες.<br /><br /><br />Είναι απόγευμα υγρό και νυσταγμένο<br />σαν όλοι πια γυρνούν απ'τη δουλειά,<br />πες μου ένα "ναί" αν θες αφηρημένο<br />για να σου στείλω μια με κούριερ αγκαλιά.<br /><br /><br />Θυμάσαι όνειρα που έμειναν στη μέση<br />κάτι παράξενους μα γρήγορους καιρούς<br />σαν ξημερώσει η ψυχή θα αναιρέσει<br />όσα στ'αυτιά οσυ είχαν φτάσει με λυγμούς.<br /><br /><br />Σ'ένα κρεβάτι αδειανό θα βρείς τη λύση<br />λεφτά δεν σου μείναν γι'αγάπη αληθινή<br />μα πρίν αφήσεις την ηδονή να σε αφήσει<br />κάνε πως γεύτηκες το αιώνιο φιλί.<br /><br /><br />Πάλι σε δρόμους θα γυρνώ<br />και δίχως φρένα<br />θα βρω τα τραίνα που δεν έχουν γυρισμό<br />και κάπου μέσα στο κορμί μέρα στη μέρα<br />θα γράψω "όχι" σε παπούτσι νυφικό.<br /><br /><br />Έτσι αλλόκοτα που είναι τα όνειρα σου<br />με λογιατά απο μιαν άγνωστη μορφή<br />δες στον καπνό μέσα στα σωθικά σου<br />μέρα στη μέρα μια μαύρη εκδοχή.<br /><br /><br />Φυσάει αέρας που σε κόβει σαν γυαλί<br />σου φέρνει αρώματα απο μνήμες πια σβησμένες<br />βρες με σε μέρη που δεν έχουνε βρεθεί<br />κι ασ'τις αγάπες να μεθούν ξετρελλαμένες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-7362176141586425075?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-42418491689808844402008-05-16T11:07:00.000-07:002008-05-16T23:50:54.572-07:00<div align="justify">Κοιτούσες τα τραίνα στον σταθμό σαν χαμένος. Σαν να μην ήξερες ποιό έπρεπε να πάρεις. Άνθρωποι με αδιάφορα πρόσωπα σε προσπερνούσαν εναγωνίως να φτάσουν σε αγνώστους προορισμούς. Άναψες στο στόμα σου το τελευταίο τσιγάρο, πιο πικρή σου φάνηκε τώρα η γεύση του. Σαν κάποιος να σου έγνεψε μέσα στο πλήθος αλλά η ματιά σου απο τα δάκρυα ήταν πολύ θολή για να τον αναγνωρίσει.</div><div align="justify">Δεν ήξερες καν γιατί βρέθηκες στο σταθμό. Τα βήματα σου έτσι απλά πήραν τον έλεγχο και σε οδήγησαν εκεί. "Κάτι θέλει να μου πεί το σύμπαν", σκέφτηκες κι έβαλες την απορία στον φάκελο με τις λυμμένες υποθέσεις.</div><div align="justify">Ο ήλιος έδυσε. Βράδιασε στον κόσμο σου. Τα τραίνα, το ένα μετά το άλλο, περνούσαν χωρίς να σε ρωτούν τι έχεις, χωρίς να ενδιαφέρονται αν θέλεις να πας μαζί τους στο ξέφρενο ταξίδι τους. Μα το σώμα σου αρνούταν να γυρίσει σ'εκείνη την πολυκατοικία που για ευκολία αποκαλούσες "σπίτι". Το τηλέφωνο χτύπησε. "Ποιός διάολος..." το έβγαλες απο την τσέπη και το πέταξες στο κενό. Σήμερα θα ανησυχήσουν οι άλλοι για σένα.</div><div align="justify">Το συμβάν δεν πέρασε απαρατήρητο κι έτσι τώρα όλοι πρόσεξαν εκείνο τον περίεργο τύπο που καθόταν με το βλέμμα στο κενό να πετάει ένα κινητό στις αποβάθρες. "Τρελλός θα είναι..", "Ναρκομανής".... Ο κόσμος πρέπει πάντα να εξηγεί όσα γίνονται για να νιώθει ασφαλής. Παλιά συνήθεια.. Άρχισε τότε που ανακάλυψαν τους θεούς.</div><div align="justify">Δεν υπήρχε τίποτα. Μέσα σου, γύρω σου, όλα ήταν κενά.. Το δώρο της ζωής σου δεν είχε ωραίο περιτύλιγμα μα εσύ το δέχτηκες, υπέγραψες ότι το παρέλαβες, όπως όλα αυτά που ακολούθησαν. Ποτέ δεν είπες όχι, δεν έστειλες κάτι με επιστροφή. Μα αυτό όχι. Αυτό είναι πάνω απο όλα. Αυτό περνάει κάθε όριο.</div><div align="justify">Οι θεωρίες σου χάσανε την αξία τους. Ποιές λέξεις μπορούν να αντιστρέψουν την καταστροφή? Το κενό άλλαξε βάρδια με την οργή. Δεν είχες δύναμη να αντιδράσεις κι έμεινες μετέωρος στην αλλαγή φρουράς.</div><div align="justify">"Ένα φίλο, να βρώ ένα φίλο... Μα να μου πεί τι?....". Ατάκες απο δεύτερο χέρι και λόγια παρηγοριάς για να γλυτώσει μια ώρα νωρίτερα. "Να μου λείπει.. Ένα βάλσαμο.. Δεν μπορεί σε κάποιον θα περισσεύει..."</div><div align="justify">Αδύναμος τώρα πια δεν μπορείς να σκεφτείς. Σίγουρα η λύση είναι απλή. Πάντα είναι η πιο απλή κι ας παίζει το μυαλό παιχνίδια για δική του καθαρά τέρψη. "Κάποιος άλλος πρέπει να απαντήσει.. Κάποιος άλλος πρέπει να λογοδοτήσει.. Δεν μπορεί, σ'αυτόν τον γαμημένο κόσμο κάποιος θα κρατάει λογαριασμό...". Άκουσες μια φωνή να σου απαντάει. Μάλλον η δικιά σου θα ήταν "Ναί, και?"...</div><div align="justify">Φημίζεσαι για την εξυπνάδα σου και την ετοιμολογία σου. Κάποτε μάλιστα σε είχαν πει και δυνατό. Πόσο γέλασες τότε. Πόσο λίγο σε ήξεραν όλοι. Που είναι τώρα που αυτή η ιστορία έχει κολλήσει στη μέση? Το τέλος ποιός θα βρεθεί να το γράψει τώρα που οι λέξεις έχασαν το νόημα τους?</div><div align="justify">Έπιασε αέρας. Αυτός ο Μάης δεν μοιάζει με άλλον. Πάγωσαν τα χέρια σου. Εκεί συνειδητοποιήσες πως αυτός ο σταθμός ήταν πια αφιλόξενος. Πρέπει να φύγεις κι απο δω. Η περιέργεια στα αδιάφορα πρόσωπα έγινε φόβος. Μια κίνηση είναι. Σήκω. Όρισε εσύ το κορμί σου και σήκω να φύγεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνεις, έτσι δεν είναι?... Φύγε. Ούτως ή άλλως το ταξίδι με το τραίνο είναι χρονοβόρο κι ο χρόνος είναι μια πολυτέλεια που δεν έχεις. Έχεις αποδείξεις γι'αυτό... </div><div align="justify">Φύγε και πάρε μαζί σου φυλαχτό μιαν αγκαλιά και λίγο ψωμί για τον δρόμο. Λένε πως μετά το τούνελ βγαίνεις στο φως. Δεν είπαν πόσο μεγάλο είναι το τούνελ για να μην τρομάξουν τους υπόλοιπους. Μα εσύ να μην ακούς κανέναν, ούτε εμένα. Κι εγώ σαν στοιχειό τριγυρνάω τις νύχτες του θανάτου. Ούτε κρασί δεν έχω να σε κεράσω. Σαν φύγεις όμως κράτα κάτι που σου είχα φυλαγμένο. Το ρήμα "αγαπώ" χωρίς τους παρελθοντικούς του τύπους..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4241849168980884440?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-18461335536246466322008-05-14T09:09:00.000-07:002008-05-14T10:04:12.834-07:00<div align="justify">Χάθηκες κάπου ανάμεσα σε παλιά χρωστούμενα και καινούργιες απαιτήσεις. Έκοψες και τα μαλλιά σου για να μην μείνει τίποτα να θυμίζει ότι σε χαρακτήριζε. Βρήκες το στύλ της εποχής και προσάρμοσες τα γούστα σου.</div><div align="justify">Αυτό μωρό μου λέγεται συμβιβασμός κι όχι εξέλιξη... Εγκυκλοπαιδικά στο λέω. Σου δίνω μια έτοιμη απάντηση να έχεις όταν σε ρωτάνε "Πως πάς?". Δεν θέλω ν'απορείς τώρα που ξέρεις. Αν δεν έχεις βρεί τις λέξεις ακόμα, είναι γιατί τις έχω κρατήσει εγώ. Ήθελα να δοκιμάσω την φαντασία σου και τις αντοχές σου. Κι άντεδρασες όπως περίμενα. Κακό αυτό. Εξαφανίστηκε κι η τελευταία μου ελπίδα πως κάπου μέσα σ'αυτό το σώμα που σου μοιάζει είσαι εσύ.</div><div align="justify">Δεν τα πάω καλά με τις αναμνήσεις.. Μου λείπουν κομμάτια και τα συμπληρώνω μόνη μου κι έτσι μετά δεν μπορώ να ξεχωρίσω το αληθινό και ξέρεις... Δεν μ'αρέσει... Θέλω να ξέρω.. Πες το κουσούρι. Μα θέλω να ξέρω τι είναι τι, ποιός είναι ποιός.</div><div align="justify">Γι'αυτό κι έφυγα. Εσύ δεν άντεξες την αλήθεια μου κι εγώ δεν άντεξα την υποκρισία σου.</div><div align="justify">Θυμάμαι κάτι νύχτες που περάσαμε μπροστά στη θάλασσα με λέξεις, σιωπές κι αγκαλιές. Τις νύχτες που σταματήσαμε τον χρόνο. Τις νύχτες που ο κόσμος έχασε το ρυθμό στις στροφές του. Τις νύχτες που δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν τις ζήσαμε ή αν τις ονειρεύτηκα..</div><div align="justify">Μακάρι να μπορούσα να βάλω ένα καθρέφτη μπροστά στην ψυχή σου για να σου δείξω τις αλλαγές... τις καταστροφές... Μακάρι να μπορούσα ν'ανοίξω τον δρόμο για να μην αναγκαστείς να τον αλλάξεις.</div><div align="justify">Αλλά, στο λέω τώρα και μετά θα σβήσω την φωνή μου, αν είναι να κάνεις το αίμα σου κρασί, πιες το τουλάχιστον στην υγειά σου...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1846133553624646632?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-51655486477668858382008-05-09T17:35:00.000-07:002008-05-09T17:40:53.146-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dbY2AUmKPC4/SCTt6xlPMEI/AAAAAAAAAIU/IkAD3l0VNRE/s1600-h/scan0002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198541463890112578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dbY2AUmKPC4/SCTt6xlPMEI/AAAAAAAAAIU/IkAD3l0VNRE/s400/scan0002.jpg" border="0" /></a> Μετά απο πρόσκληση της <a href="http://klosti.blogspot.com/">πράσινης κλωστής </a>που την ευχαριστώ σας παρουσιαζω ένα χειρόγραφό μου.Οι κανόνες απλοί:<br /><br />1. Γράψε<br />2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )<br />3. Πόσταρε.<br />4. Ειδοποία!<br />5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.<br />6. Ανέφερε οτι είναι για το <a href="http://www.autographcollectors.blogspot.com/">http://www.autographcollectors.blogspot.com/</a><br />(επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)<br /><br />Δεν μπορώ να διαλέξω ανάμεσα στα παιδιά που έρχονται και παίζουμε κάθε μέρα και για να είμαι ειλικρινής θα ήθελα να δω απο όλους ένα χειρόγραφο!Όποιος θέλει να παίξει είναι κάτι παραπάνω απο καλοδεχούμενος!Δίνω πάσα λοιπόν σε άπαντες αναγνώστες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5165548647766885838?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-3081321777576863452008-05-09T16:24:00.000-07:002008-05-11T01:27:36.882-07:00<div align="justify">Αλλοπαρμένες σκέψεις με μυρωδιά κρασιού. Θυμάμαι αρώματα απο σώματα που έχω ξεχάσει την αφή τους. Πάγωσε το αίμα μου στις φλέβες. Αυτή η πληγή δεν δέχεται ράμματα.</div><div align="justify">Θα φτιάξω ξόρκια με λέξεις ξεχασμένες και βότανα απο τον κήπο της λήθης. Να γίνει σοφικό και να μεθύσω. Να γίνει θάλασσα και να χαθώ. Στην χαρτογράφηση έχασαν την Ιθάκη κι άφησαν τόσους καπετάνιους στο ταμείο αεργίας. Που να βρείς το δίκιο όταν ξημερώνει ματωμένος ήλιος?</div><div align="justify">Ο Φαέθωνας παραιτήθηκε. Είπε στον πατέρα του ότι είχε άλλα σχέδια. Αυτός ο κόσμος είναι μικρός για δαύτον. Καλά έκανε. Ποιός μπορεί να πει το αντίθετο?.. </div><div align="justify">Στην απόφαση μου έβαλα τελεία κι ας κάνει η καρδιά τα στραβά μάτια. Δεν μένει παρά μόνο να με πείσω. Στο κάτω κάτω έτσι δεν λένε? Μέσα στο μυαλό μας είναι όλα.. Κανείς ποτέ δεν μίλησε για την ψυχή. </div><div align="justify">Σου αγόρασα μια χάντρα να σε φυλάει απο τα στραβά κοιτάγματα. Σου πήρα κι αγκαλιάσματα μα πρέπει να σε δω. Όχι, για τίποτα άλλο απλά να ξέρω πως υπάρχεις. Πάει καιρός που σε ψάχνω ανάμεσα σε αγνώστους. Δεν είμαι σίγουρη αν έχεις καν γεννηθεί. </div><div align="justify">Πέρασε η ώρα. Σε κάποιον κόσμο τώρα θα ξημερώνει. Σε κάποια γωνιά του, δεν μπορεί, θα είσαι κι εσύ. </div><div align="justify">Η μοίρα δεν το διάλεξε ακόμα να μας γνωρίσει. Αναρχική πόρνη βάζει αυτή στους πελάτες της τα ραντεβού. Γραμμή παραπόνων δεν υπάρχει. Ούτε επιλογή. Μονοπώλιο σε αμφισβητούμενη αγορά.</div><div align="justify">Συγχώρα με για αυτά τα λόγια. Είμαι σίγουρη πως δεν καταλαβαίνεις. Ίσως φταίει το κρασί... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-308132177757686345?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-56741349592262816802008-05-09T11:03:00.000-07:002008-05-09T11:09:34.801-07:00Διάβασα λέξεις που έβγαζαν εμένα αυτή καθε αυτή... Είναι απο την <a href="http://anefeli.blogspot.com/">Ανέφελη</a> και την ευχαριστώ γιατί είχα καιρό να δω μιαν τόσο καλογραμμένη αλήθεια...<br /><br /><br /><br />ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΩ<br /><br /><br /><br />Αυτή η πόρτα όπου να 'ναι ανοίγει.<br />Η κλειδαριά της έχει πια σκουριάσει<br />και μόνη της σιγά - σιγά υποχωρεί,<br />μην αντέχοντας την αποσύνθεση του εγκλεισμού μου.<br /><br /><br />Πάνε άλλωστε οι καιροί που πρόσμενα<br />μια δύναμη ανώτερη να τη ρίξει<br />κάποια ζωής μεταβολή σωστά εξοπλισμένη<br />οριστικά να τη συντρίψει.<br /><br />Μόνη μου την παραβίασα<br />κι ομοίως μόνη μου θα φύγω.<br />Σε λίγο φεύγω. Τώρα δα θ' ανοίξει.<br /><br /><br />Μέσα σε χρόνια ολοσκότεινα<br />τούτη τη φυγή μεθόδευαντα όνειρά μου,<br />που άλλο τα κελιά δεν άντεχαν<br />και το κορμί μου, που υπέφερε<br />δίχως αρκετό ήλιο κι αέρα.<br /><br /><br />Κυρίαρχος πόθος μου<br />τη δική τους ευθύνη μοναχά να κουβαλώ στο μέλλον.<br />Δε βαστούν τα πόδια μου άλλες αλυσίδες.<br />Όχι πως ζω με αυταπάτες παραδείσων-<br />ανεπιθύμητες πάντοτε οι ψευδαισθήσεις<br />μέσα στο μικρό μου σύμπαν.<br /><br /><br />Αλλά το να πληρώνω μόνο τα δικά μου χρέη<br />επιτέλους, μια μικρή ευτυχία θα είναι.<br />Κι ας κρύβει στο εξής η σιγαλιά της νύχτας<br />μόνο τα ταπεινά μου σχέδια,<br />και η ντουλάπα μου τα καθημερινά χρειώδη.<br /><br /><br />Δεν θέλω άλλα μυστικά,<br />ούτε μισόκλειστες πληγές.<br />Και τα χάπια θα 'ναι μόνο βιταμίνες ή παυσίπονα,<br />ούτε κατά διάνοια παυσίχτυπα ή παυσικάρδια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5674134959226281680?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-64446570779365582142008-05-07T10:39:00.001-07:002008-05-07T10:39:03.496-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/eLnrXNXO1FE' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/eLnrXNXO1FE'/></object></p><p>............</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-6444657077936558214?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-62347692443217737142008-05-04T01:49:00.000-07:002008-05-04T02:11:44.525-07:00<div align="justify">Θα περάσω απο τη σκέψη σου μόνο και μόνο να σου πω μια καλημέρα. Ύστερα θα αναρωτηθείς αν υπήρξα ποτέ πραγματικά ή αν μας σύστησε φευγαλέα η ζωή. Σίγουρα θυμάσαι το χαμογελό μου αν και το πρόσωπο μου δεν είναι ξεκάθαρο στην μνήμη σου. Γελούσα ναί, μα μετά απο λίγο.... δεν αναγνώριζες αυτή την έκφραση. Άνηκε σίγουρα στην κατηγορία της έντασης αλλά... ποιό ήταν το όνομα της?...</div><div align="justify">Σε ρώτησαν μάλιστα για μένα. Προσπάθησες να μαντέψεις ανάμεσα σε βραδυνές συζητήσεις και παρεϊστικα αστεία τι θα μπορούσε να με χαρακτηρίσει. Δεν τα κατάφερες κι άλλαξες θέμα.</div><div align="justify">Έχεις καιρό να με δεις, να περιφέρομαι στον χώρο σου σαν κάτι δεδομένο. Άλλαξα στέκια για χάρη σου. Να μην μπερδεύεσαι άσκοπα, να μην προδίδεις τις θεωρίες που τόσο πόλυ κόπο έκανες να φτιάξεις. Να μην μαγνητίζω το βλέμμα σου. Δεν το θέλω πια. Μείνε εκεί που λες οτι αγαπάς. Αν το πεις πολλές φορές ακόμα θα το πιστέψεις κι εσύ, όλοι οι άλλοι γύρω σου δεν το αμφισβητούν.</div><div align="justify">Σου είχα πει πως θέλω να είμαι μαζί σου. Πάγωσες τον χρόνο σε εκείνη τη σιωπή. Καλά έκανες. Ποιές λέξεις να λυτρώσουν εσένα κι εμένα μαζί? Ποιές λέξεις να κάνουν το εγώ κι εσύ εμείς? Δεν στις έμαθαν ποτέ πως να τις πεις....</div><div align="justify">Για σένα το έκανα. Για μένα το έκανα. Για μας. Να μείνουν οι εγωισμοί μας άθικτοι απο αυτόν τον εφιάλτη. </div><div align="justify">Εξ'αλλού το ξέρεις κι εσύ... Δεν με χαρίζω πουθενά....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-6234769244321773714?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-71662371112257926932008-05-02T03:50:00.000-07:002008-05-02T03:53:03.750-07:00Σήμερα γιορτάζει ο άνθρωπος που με έφερε στον κόσμο! Λοιπόν για να δώ...<br />Τούρτα εντάξει..Σπίτι τακτοποιημένο απο τα χεράκια μου (αυτό κι αν είναι έκπληξη!)...<br />Όλα έτοιμα...<br />Να ζήσεις μαμάκα και χρόνια πολλά....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-7166237111225792693?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-54181447626568607722008-05-01T05:07:00.000-07:002008-05-01T05:21:55.561-07:00<div align="justify">Πρόσωπα θαμπά που λοξοδρόμησαν σε διλλήματα και λάθος αποφάσεις. Ίσως να έφταιγε ο καιρός σαν έπαιζε ζάρια κι έχασε όλα του τα υπάρχοντα όπως ένας πρωτάρης όταν ερωτεύεται ακαριαία. </div><div align="justify">Κάθεται η ζωή άνετα στον πάγκο της και παρακολουθεί με αλώβητο ενδιαφέρον όλα τα σχέδια που στήνονται απο τα πιόνια της. Ύστερα γελάει τόσο δυνατά που ξυπνάει ακόμα και την νύχτα. Ναί, η νύχτα έχει την περισσότερη κίνηση. Δεν προλαβαίνουν οι γραφιάδες της να καταχωρήσουν όνειρα κι επιθυμίες, πάθη κι αμαρτίες. Γι'αυτό υπάρχει η μέρα, για να υπάρχει ισορροπία. Μετά πάλι η νύχτα κι η ιστορία ξεκινάει απο την αρχή, έχει καταργηθεί το τέλος...</div><div align="justify">Την συνταγή δεν την έμαθε κανείς ποτέ, πως τα όνειρα μένουν ζωντανά με τον ένα τρόπο ή τον άλλον. Έχουν καταφύγιο τόσο μυστικό που ούτε οι χάρτες μπόρεσαν να το καταχωρήσουν. Πάνε και κρύβονται όπως κρύβονται οι κατάδικοι και περιμένουν το φως της δικής τους μέρας, μια σπιθαμή στην αλάνα του μυαλού, για να απλώσουν πάλι τις ρίζες τους.</div><div align="justify">Κι αν με κοιτάς τώρα ειρωνικά κι απορείς μ'αυτά που λέω, είμαι σίγουρη πως κάτι μέσα σου μ'εμένα συμφωνεί....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5418144762656860772?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-49911069266043734482008-04-30T06:01:00.001-07:002008-04-30T06:01:09.655-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/w1mgEQTMVB8' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/w1mgEQTMVB8'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4991106926604373448?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-31283006548795731902008-04-29T12:26:00.000-07:002008-04-29T12:40:53.838-07:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_dbY2AUmKPC4/SBd3fCuny1I/AAAAAAAAAH8/VIwoZnkTYxM/s1600-h/arch-vergina_royal-tomb[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194752070387223378" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dbY2AUmKPC4/SBd3fCuny1I/AAAAAAAAAH8/VIwoZnkTYxM/s400/arch-vergina_royal-tomb%5B1%5D.jpg" border="0" /></a> Ακόμη μία φορά, τα συμπεράσματα του Μανόλη Ανδρόνικου για τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας αμφισβητούνται. Αυτή τη φορά μέσω του Νασιοναλ Τζεογκράφικ και σε μια περίεργη συγκυρία, ενώ το Σκοπιανό με τις αμερικάνικες πιέσεις προς την ελληνική πλευρά βρίσκεται στην επικαιρότητα.<br /></div><div align="justify">Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Νational Geographic» που αναπαράγεται σε πολλές αρχαιολογικές ιστοσελίδες ανά τον κόσμο, ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο τον Αριδαίο και στη σύζυγό του και όχι στον Φίλιππο τον Β τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.<br />Παρουσιάζονται επιχειρήματα του Ευγένιου Μπόρζα από τα Σκόπια, που έχει συνεργαστεί με μια Ελληνίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου, την Ολγα Παλαγγιά. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, ο τάφος δεν είναι του Φιλίππου. Το περίεργο είναι πώς φτάσαμε σε αυτή την τόσο ευρεία δημοσίευση.<br />Τον περασμένο Ιανουάριο το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχαιολογίας, του οποίου στέλεχος είναι ο κ. Μπόρζα, διοργάνωσε ένα συνέδριο με τίτλο «Η χρονολόγηση των βασιλικών μακεδονικών τάφων στη Βεργίνα».<br />Στο συνέδριο αυτό πήραν μέρος όσοι συμφωνούν πως οι τάφοι δεν ανήκουν στον Φίλιππο τον Β', αλλά κανείς από την άλλη πλευρά. Δηλαδή, δεν μίλησαν οι μαθητές του Ανδρόνικου, οι οποίοι μάλιστα μετείχαν στις ανασκαφές και στη μελέτη του υλικού. Πολύ απλά, επειδή δεν εκλήθησαν.<br />Τώρα, τα βασικά συμπεράσματα του συνεδρίου παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα του αμερικανικού περιοδικού Νάσιοναλ Τζεογκράφικ χωρίς, και πάλι, να έχει αναζητηθεί κάποιο επιχείρημα από εκείνους που υποστηρίζουν τα αντίθετα. Επίσης, ο κ. Μπόρζα και η κ. Παλαγγιά εκπονούν ανάλογη εργασία για το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα.<br />Η Ελλάδα μοιάζει να είναι απούσα από αυτήν τη συζήτηση. Ιδιαίτερα σε αυτούς τους καιρούς, οπότε οι Σκοπιανοί πιάνονται από κάθε είδους επιχείρημα, μια αντιστροφή της αρχαιολογίας θα τους βόλευε πολύ.<br />Δηλαδή, θα έκαναν τα πάντα για να αποδείξουν πως οι Αιγές, που έχουν ταυτιστεί με τη Βεργίνα από τον Μανόλη Ανδρόνικο, δεν είναι εκεί. Θα τους βόλευε πολύ να ενσπείρουν αμφιβολίες περί του αν οι Αιγές βρίσκονται επί ελληνικού εδάφους.<br />Η αρχαιολογία θα πρέπει να στηρίζεται στα δεδομένα της έρευνας και να μη τα ερμηνεύει κατά το δοκούν. Ο αείμνηστος Μανόλης Ανδρόνικος και οι συνεργάτες του είχαν αδιάσειστα επιχειρήματα όταν μίλησαν για Αιγές και Βασιλικό Τάφο του Φιλίππου.<br />Τα επιχειρήματα εξακολουθούν να ισχύουν. Αλλά πώς να μιλήσει κανείς για τη διαφαινόμενη διαστρέβλωσή τους όταν μέσα στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο στέλεχος του υπουργείου Πολιτισμού είπε με πόζα πως η Βεργίνα δεν είναι οι Αιγές και κανείς δεν τον έστειλε να διαβάσει αρχαιολογία;<br />ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΩΤΤΗ - ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΘΝΟΣ - 29/04/2008</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-3128300654879573190?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-91625671148124118002008-04-27T14:42:00.000-07:002008-04-27T14:57:02.902-07:00- Ο χρόνος θα βρεί τον τρόπο<br />-Κι εμείς?<br />-Κι εμείς θ'ακολουθήσουμε τα χνάρια του.<br />-Είναι σκοτεινά, δεν βλέπω τίποτα...<br />-Δεν χρειάζεται, το ένστικτο σου βλέπει μ'άλλα μάτια.<br />-Ωραία συμβουλή...!!!<br />-Γιατί?<br />-Που ήταν το ένστικτο μου όταν βούλιαζα στα λάθη?<br />-Μη μπερδεύεσαι. Ελεύθερη βούληση λέγεται αυτό.<br />-Ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο θα έλεγα.<br />-Πάντα το κάνεις αυτό.<br />-Ποιό?<br />-Να παίζεις με τις λέξεις.<br />-Εσύ παίζεις με τα νοήματα. Οι λέξεις τι αξία να έχουν?<br />-Όλα καλά θα πάνε...<br />-Βαρετό.<br />-Αληθινό.<br />-Κλισέ και τετριμμένο.<br />-Τι θες? Δεν το βλέπεις? Ένα μαγικό χέρι αγγίζει την ζωή σου κάθε φορά.<br />-Το βλέπω...<br />-Ξέρεις....<br />-Ξέρω.. Είμαι εδώ. Θυμήσου το.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-9162567114812411800?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-85245303197764713662008-04-25T11:27:00.000-07:002008-04-25T11:28:16.098-07:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8524530319776471366?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-12882695338215658972008-04-23T12:43:00.000-07:002008-04-23T13:08:56.943-07:00<div align="justify">Περνάνε μέρες χωρίς να με αναζητήσει κανείς. Μένω βουβή σ'ένα δωμάτιο κάνοντας αθόρυβη κι αόρατη την παρουσία μου. Γεμίζω πάλι το ποτήρι με κρασί γλυκό, ίσως μέσα στην παραζάλη να ξεχαστώ για δυο λεπτά. Ανοίγω τις κουρτίνες να βλέπω τον κήπο, να κλέψω μια στάλα άρωμα απο τις λεμονιές.</div><div align="justify">Σκέφτομαι πως ο χρόνος που περνά δεν γυρίζει πίσω, σαν πεισματάρικο ποτάμι σε τροχιά τρελλή και ξέφρενη. "Πρέπει να κάνεις κάτι, βουλιάζουμε!!", ακούω μια φωνή απο το βάθος. Οι σκέψεις μου ανάπηρες αρνούνται να ακολουθήσουν. Το ένα λάθος έφερε το άλλο κι άλλο κι άλλο.... Γόρδιος δεσμός χωρίς λυσσάρι. </div><div align="justify">Ούτε ο καπνός ξεγέλασε την σιωπή. Λικνίσματα γελοία σ'ένα πάλκο άδειο απο θεατές. "Και γιατί γράφεις?", η φωνή επιμένει, "πάντα τα ίδια γράφεις και τι κατάφερες?". Σιωπή. Δεν έχω απαντήσεις. Πως να εξηγήσω με ερωτήσεις?</div><div align="justify">"Δεν ξέρω πως μα φταίς κι εσύ, τι περίμενες? Δεν βλέπεις τους άλλους? Πότε θα μάθεις? Όχι, όχι, φταίς κι εσύ! ΜΙΛΑ, γιατί δεν μιλάς?"</div><div align="justify">Η φωνή τώρα πια είναι δίπλα μου, μέσα μου, γύρω μου. Έγινε εγώ... "ΤΙ ΘΕΣ? Τι να κάνω? Γιατί δεν μιλάς? Συμβουλές ξέρω να δίνω κι εγώ..."</div><div align="justify">Πάντα ο ίδιος διάλογος. Πάντα οι ίδιες λέξεις. Πάντα το ίδιο θέμα. "Νομίζεις πως εγώ δεν θέλω ν'αγαπηθώ? Νομίζεις πως δεν το αξίζω?".</div><div align="justify">Παράπονα και μετά πάλι σιωπή. Της γεμίζω το ποτήρι να σταματήσει να κλαίει. "Ίσως πάλι..." κάνει να πεί κατί, "Ξέρω, ξέρω...", την παρηγορώ. Πάντα την παρηγορώ, μόνο εμένα έχει, μεγάλο βάρος για να το μοιράσει.</div><div align="justify">Θυμάμαι κανά δυο φορές προσπάθησε να μου δείξει μια άλλη διάσταση της "αγάπης". Στο τέλος δεν βρήκε επιχειρήματα να πείσει ούτε καν τον εαυτό της κι έτσι παραιτήθηκε μια και καλή.</div><div align="justify">"Λένε πως...". "Δεν με νοιάζει τι λένε!", την κόβω, "Είδες τα λόγια ποτέ στην πράξη? Σταμάτα να μιλάς, πιες... Είναι καλό το κρασί το πήρα χθές, σ'αρέσει?"</div><div align="justify">Κουνάει το κεφάλι της καταφατικά με εκείνο το βλέμμα που έκλεψε απο ένα παιδί μόλις μετάνιωσε για μια αταξία.</div><div align="justify">"Στην υγειά μας!Καλή Ανάσταση να έχουμε......."</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1288269533821565897?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-28474490648023826762008-04-23T05:06:00.001-07:002008-04-23T05:16:19.342-07:00Είναι σκληρό για μια γυναίκα να 'ναι μόνη<br />στο λεω τώρα που η αλήθεια δεν θυμώνει<br />όση και να 'ναι η δύναμη μου<br />θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου<br />η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει...<br /><br /><br />(X.Aλεξίου...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2847449064802382676?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-70095756674811617922008-04-22T14:15:00.000-07:002008-04-22T14:16:50.024-07:00Σώπασαν τα πάθη, ψυχή μου....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-7009575667481161792?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-58868538310956617582008-04-20T16:45:00.001-07:002008-04-20T16:53:49.408-07:00Κι αν φοβάσαι τώρα πια, κλείσε τα μάτια και κοιμήσου. Όλα τα όνειρα εκεί θα τα βρείς. Στους πάγκους του παντοτινού και του ποτέ.<br />Κι ότι δεν τόλμησες ν'αγγίξεις, άπλωσε τα χέρια σου ψηλά και ζήτησε το. Κάποιος θεός θα διανυκτερεύει να σ'ακούσει.<br />Κι ότι κι αν σου ζητήσουν να το δώσεις. Βουβή κληρονομιά να μην περάσεις. Θα βρούν άλλα χρέη να ξεπληρώσουν όσοι δεν ήρθανε στην γη ακόμα.<br />Κι αν ρωτήσεις για μένα και δεν σου πουν, να μην δακρύσεις. Πάντα κοντά σου θα'μαι.<br />Κι αν φωνάξεις το όνομα μου και δεν έρθω, μες στην καρδιά σου κοίτα.<br />Κι αν θυμηθείς να μ'αγαπήσεις, να μην γυρίσεις να με βρείς. Δεν θέλω ανταλλάγματα απο σένα.<br />Την αγκαλιά που μου χρωστάς θα σου αλλάξω με ζωή....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5886853831095661758?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-18429645601876324002008-04-20T16:36:00.000-07:002008-04-20T16:43:16.187-07:00<div align="justify">Βγάλε το ψέμμα απο τα μάτια σου για να φανεί το χρώμα τους. Βάλε πουκάμισο λευκό να γύρω, ν'ακουμπήσω. Για μια στιγμή μονάχα άσε με να πέσω στα νερά σου. Στην τρικυμία της αγκαλιάς σου για ένα λεπτό να δραπετεύσω. Να θυμηθώ πως είναι ν'αγαπάς. Να θυμηθώ πως είναι να μ'αγαπάς....</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><em>Σ’αγαπω,το δακρυ της σεληνης,<br />Της πιο μαχημης γαληνης που κρατω<br />Στα χερια σου γεννιεμαι<br />Απ’τα χειλη σου κρατιεμαι και ξεχνω<br />Ξεχναω την υπαρξη μου<br />Στην πιο ματαιη στιγμη μου,σ’αγαπω...<br /></em></div><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1842964560187632400?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-69459441601159589212008-04-20T15:38:00.000-07:002008-04-20T16:35:16.434-07:00<div align="justify">Δεν έχω λόγια πια να παγιδεύσω την σιωπή. Ανοιχτά παράθυρα μόνο και κανα δυό παλιά τραγούδια. Βρήκα και πάλι ατάκες να διασκεδάσω τις φευγαλεές σου εντυπώσεις κι έβαλα το χέρι μου στο στόμα του θάρρους για να μην βγάλει τσιμουδιά.</div><div align="justify">Δεν έχει σημασία τι θα'θελα να γίνει. Ότι αφήνω και γράφεται, δεν διορθώνεται με φωνές, ούτε με παρακάλια. Γυμνή στο πάτωμα θα κείτομαι στο τρίξιμο του χρόνου.</div><div align="justify">Περιπλανήσεις άσκοπες στα σοκάκια της ζωής με όλους τους παράνομους παρέα. Αυτούς που δεν τόλμησες μήτε στα μάτια να κοιτάξεις. </div><div align="justify">Όλ'αυτά που δεν αγκαλιάζεις, δεν παύουν να υπάρχουν. Όλ'αυτά που μισείς θα μπλέκονται πάντα μ'αυτά που αγαπάς. Σαν κι εμένα τώρα πια, δεν μ'αγκαλιάζεις, δεν 'αγαπάς, μα θα με βρείς μπροστά σου σε κάθε "όχι" που διαλέγεις, σε κάθε "ναι" που παγιδεύεις.</div><div align="justify">Έμαθα να κρύβω στην σκιά όλα αυτά που αποθέωνα στο φως. Φοβήθηκα. Άλλοι τα ζήλεψαν, άλλοι τα έκλεψαν, άλλοι τα λεηλάτησαν. Κι έμεινα εδώ σαν τρομαγμένο ζώο να βάζω τις λέξεις στη σειρά με προσοχή, να μην μ'ανακαλύψουν κι απολογηθώ.</div><div align="justify">Δεν έχω να δώσω λόγο σε κανέναν, μ'ακούς? Μόνη μες στο σκοτάδι να παίρνω απουσίες απο τις πληγές κι απο τα ψέμματα και κάθε βράδυ να μην λείπει τίποτα, κάθε βράδυ τρομάζω κι εγώ η ίδια τον εαυτό μου... Τρέμω την ίδια μου την αλήθεια...</div><div align="justify">Φθηνές κουβέντες μη μου λες. Ξεπουλημένη παρηγοριά να μη μου δώσεις. Κουράστηκα. Εγώ, μισή. Εσύ, κανένας. Τι παραπάνω?</div><div align="justify">Δεν αντέχω ούτε εγώ, δεν καταλαβαίνεις? Αναλώθηκα σε κοντινά ταξίδια...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-6945944160115958921?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-29143670418702888712008-04-19T07:52:00.000-07:002008-04-19T08:00:26.869-07:00<div align="justify"><span style="color:#336666;">γιατί κλαις;</span></div><br /><div align="justify">Είδα την αγάπη στα τρένα που ετοιμαζόταν να φύγει...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">γιατί δεν κλαις;</span></div><br /><div align="justify">Νομίζω πως το μετάνιωσε...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">πού είναι ο βάλτος;</span></div><br /><div align="justify">Κάπου μεταξύ συρμού και αποβάθρας</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;</span></div><br /><div align="justify">Κοίταξε στον καθρέφτη και θα τον δείς</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;</span></div><br /><div align="justify">Στο συρτάρι που την κλείδωσες</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">περιφρονείς κάτι;</span></div><br /><div align="justify">Όλα τ’αλλιώτικα που μοιάζαν στην αλήθεια</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">θα ερωτευόσουν για πάντα;</span></div><br /><div align="justify">Αν ζούσα για «πάντα»...</div><br /><div align="justify"><br /></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης";</span></div><br /><div align="justify">Εννοείς κάτι πίνακες που διακοσμούν το σαλόνι?...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση</span>;</div><br /><div align="justify">Θ’αλλάξει κάτι?...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">do you remember revolution?</span></div><br /><div align="justify">Στείρα γνώση απο το σχολείο για κάτι ήρωες παλιούς...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">θα ανέβαινες σ' ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου;</span></div><br /><div align="justify">Δεν συνηθίζεται να μου επιβάλλουν πράγματα</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;</span></div><br /><div align="justify">Δεν θα σκότωνα ποτέ τον άνθρωπο που αγάπησα πιο πολύ για οποιοδήποτε λόγο</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;</span></div><br /><div align="justify">Life has its own life…</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο;</span></div><br /><div align="justify">Ο θάνατος έχει τους δικούς του νόμους </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν;</span></div><br /><div align="justify">Έχω άλλους δρόμους να περπατήσω απ’την αρχή</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ;</span></div><br /><div align="justify">Κάντα τρίγωνα πανοράματος και το συζητάμε...!!!</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;</span></div><br /><div align="justify">Θα μου έδειχνες τα σπασμένα σου όνειρα, αν ήξερες πως μπορώ να τα φτιάξω?</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένη;</span></div><br /><div align="justify">Έχω βρεί καλύτερη κρυψώνα...</div><br /><div align="justify"><br /></div><br /><div align="justify">(Με κάλεσε η αγαπημένη μου <a href="http://sweet-and-bitter-thoughts.blogspot.com/">Sweet ‘n’ Bitter</a>. Δεν ξέρω αν στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων, ξέρω πως είναι απο τα καλύτερα παιχνίδια που είδα να κυκλοφορουν.Όποιος θέλει μπορεί να παίξει. Ευχαριστώ πολύ....) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2914367041870288871?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-17899996706119124962008-04-15T06:21:00.001-07:002008-04-15T06:21:06.388-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/3UZ16pTLo_Q' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/3UZ16pTLo_Q'/></object></p><p>Τι'ναι, τι 'ναι, ψάξε και θα το βρείς...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1789999670611912496?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-85599504300516571122008-04-13T10:40:00.001-07:002008-04-15T05:15:32.032-07:00<div align="justify">Κρύφτηκα πίσω απο μαύρα ρούχα κι εποχές ξεπλυμμένες. Σαν τσαρλατάνος γέλασα μπροστά σου, να μην με δείς ολόκληρη και φοβηθείς απο το σκοτάδι μου. Δεν έχω νέα να σου φέρω, να σου γεμίσω τις σιωπές, ούτε παλιά να αναλωθώ. Μηδένισα.<br />Βρήκα κάτι φεγγάρια ξεθωριασμένα να πουλιούνται όσο όσο στα παλιατζίδικα. Δεν είχα λεφτά πάνω μου κι έδωσα ενέχυρο κάτι αγάπες της μόδας που μου περισσεύανε. Νομίζω χάρηκε ο πωλητής, δεν την περίμενε τόσο καλή την τύχη. Πήρα τα φεγγάρια σπίτι και τα έστησα πάνω απο το γραφείο μου, απέναντι απο τον μεγάλο μου καθρέφτη. Να αντανακλούν κάθε βράδυ, σκέφτηκα, να γεμίζει το δωμάτιο με αυτό το ξεχασμένο φώς.<br />Σιγά σιγά κατάλαβα πως αυτός ο δρόμος δεν είναι διπλής κυκλοφορίας. Κάθε βήμα είναι μοναδικό και μοναδικά χαμένο. Μούδιασαν τα πόδια μου. Βάρυνα πολύ. Μπορεί να φταίνε τα όνειρα, όχι αυτά που κουβαλάω μα αυτά που άφησα πίσω μου...<br />Ψάχνω να βρώ παρέα για τα φεγγάρια μου, που λες. Κοιταζόμαστε ανήμποροι κάθε βράδυ. Ένας άνθρωπος δεν έρχεται για μια ζεστή κουβέντα. Όλοι οι φίλοι έγιναν γνωστοί.<br />Άπλωσα τα χέρια μου για βοήθεια. Ερημιά. Ούτε φωνή, ούτε κλήση. Υπάρχει λέξη γι'αυτό αλλά φοβάμαι να την συλλαβίσω, να την παραδεχτώ.<br />Εγώ καλά τα έλεγα κι ας μ'ελεγαν σκληρή...<br />Έχω μια φωτογραφία δικιά μου με ένα χαμόγελο που όμοιο του δεν έχεις ξαναδεί. Την κράτησα αναμνηστικό να θυμάμαι πως η ευτυχία είναι χειροπιαστή. Πέρασαν κάμποσα χρόνια απο τότε..<br />Άραγε να φταίω εγώ? Να φταίς εσύ που δεν άνοιξες την αγκαλιά σου? Ή να φταίει ένας θεός που δεν γεννήθηκε ποτέ?...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8559950430051657112?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-84070727866102430082008-04-13T08:15:00.000-07:002008-04-13T08:16:41.597-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_dbY2AUmKPC4/SAIjuJQURwI/AAAAAAAAAHM/E_ijIgU3J34/s1600-h/hughlaurie[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188748996349544194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dbY2AUmKPC4/SAIjuJQURwI/AAAAAAAAAHM/E_ijIgU3J34/s400/hughlaurie%5B1%5D.jpg" border="0" /></a> Χρειαζόμουν κάτι να μου φτιάξει την διάθεση....!!!!<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8407072786610243008?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-91800958120383173982008-04-11T13:18:00.000-07:002008-04-11T13:30:40.817-07:00<div align="justify">Άδεια κιβωτός ζητεί πλήρωμα για υπερατλαντικά ταξίδια. Προϋπηρεσία μη απαραίτητη. Δεκτοί ΜΟΝΟ ονειροπόλοι. Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι όπως αφήσουν το σχόλιο τους για την απόδειξη ύπαρξης τους...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-9180095812038317398?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-53815212086996554062008-04-08T23:38:00.000-07:002008-04-09T00:09:41.160-07:00<div align="justify">Σαν θα με βρείς θα χάσεις τα λογικά σου. Κανείς ποτέ δεν τόλμησε να ξεδιπλώσει την παράνοια. Λήθινες σκέψεις έχουν κάνει κατάληψη εδώ και χρόνια στις αλάνες του μυαλού σου. Αν δεν αντέχεις ότι βλέπω κρύψου ξανά στο μυστικό σου μέρος. Ασφάλεια και πλασματική θαλπωρή θα είναι οι σύμμαχοι σου σ'ένα κόσμο που δεν λογαριάζει το γιατί.</div><div align="justify">Τα χελιδόνια έφεραν το μαντάτο της άνοιξης. Ευωδιάζει ο κόσμος απο τις πασχαλιές και τα τραγούδια. Όλα αλλάζουν τούτη την εποχή. Ίσως να φταίνε τα χρώματα που στέκουν προκλητικά σε κάθε γωνιά του δρόμου .</div><div align="justify">Έβαλα άρωμα την αύρα της θάλασσας και παράξενα στολίδια απο κάτι ξεχασμένους καλλιτέχνες που έβγαλαν πάγκο σε μια υπαίθρια αγορά για να επιβιώσουν. Η ομορφιά δεν κρύβεται εκεί που ψάχνεις. Σε βαμμένα πρόσωπα, σε ταιριασμένα ρούχα, σε ομοιόμορφες ατάκες. Αν σταματούσες λίγο, έστω για να ζυγιάσεις την ανάσα σου, θα έβλεπες το πραγματικό που ξεπερνάει τα όρια του πραγματικού, την ίδια την φύση που ανταγωνίζεται την φύση της. Αν σταματούσες για λίγο να κοιτάξεις τον κόσμο που τρέχει γύρω σου θα άλλαζε η ματιά σου. </div><div align="justify">Κέρδισαν την φήμη τους ξακουστά ηλιοβασιλέματα κι απέραντα τοπία. Μα όλα τα μικρά φτιάχνουν τα μεγάλα. Όπως γίνεται μ'εσένα και μ'εμένα. Λεπτομέρειες που μας κάνουν ξεχωριστούς. </div><div align="justify">Αυτό το δώρο που κρατάς στα χέρια σου έχει ημερομηνία λήξης και λέγεται ζωή. Είσαι ελεύθερος να το κάνεις ότι θέλεις, μα αν το χαραμίσεις να ξέρεις πως το μαράζι σου θα μείνει. Αυτό θες να μείνει απο σένα? Ένα μαράζι άκλαυτο? </div><div align="justify">Πλύνε το πρόσωπο σου να ανοίξουν καλά τα μάτια της ψυχής σου. Πάρε τραγούδι ακριβό απο τα κλαδιά των δέντρων και αθάνατο νερό απο τα βουνά του κόσμου. Βάλε ρούχα πρόχειρα κανείς δεν θα νοιαστεί και βγές να τρέξεις να προλάβεις ότι δεν έκανες.</div><div align="justify">Γέλα μόνο. Γέλασε όσο πιο δυνατά μπορείς και χόρεψε σαν να μην σε βλέπει κανείς. Το σήμερα πεθαίνει τα μεσάνυχτα και το αύριο μπορεί να ξεχαστεί και να μην έρθει.... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5381521208699655406?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-29611415082140434182008-04-08T10:03:00.000-07:002008-04-08T11:11:26.115-07:00<div align="justify">Πολλά χρόνια πριν μπροστά στα σκαλοπάτια της εφηβείας, πάει κοντά μια δεκαετία... Ανεμελιά, παρέες, γέλια, άπλετος χρόνος μέσα σ'ένα συμπιεσμένο πρόγραμμα, μικρά χαρτάκια που αποτελούσαν αγγελιοφόρους ανάμεσα σε φίλους και συμμαθητές για κάθε αστείο, σκέψη και κουτσομπολιό, ποιήματα για τους εν δυνάμει χαμένους μας έρωτες, στιχάκια πάνω στα θρανία. Το κάθε τι είχε το δικό του νόημα, την δική του ουσία.</div><div align="justify">Λίγα χρόνια αργότερα ο κόσμος γίνεται εχθρός. Περισσότερα θέματα στους πρώτους καφέδες, καταλήψεις, επαναστάση για την κάθε αλλαγή, παθιασμένες πλατωνικές σχέσεις που μεταλλάχθηκαν στις πρώτες αγάπες. Μεγάλο το βάρος των ονείρων εκείνων που θα άλλαζαν τον κόσμο...</div><div align="justify">Ενηλικίωση. Η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ένα απο τα όνειρα εκπληρώθηκε. Καινούργιος κόσμος, οι πρώτες ΄σοβαρές' σχέσεις, οι παρατάξεις, η συνηδειτοποιήση του συστήματος, οι ατελείωτοι πεντάωροι καφέδες, η φοιτητική ζωή...</div><div align="justify">Μετά με κάποιον μαγικό τρόπο όλα αλλάζουν. Έρχονται τα δάνεια, οι πιστωτικές, η ψυχοφθόρα εύρεση εργασίας, ο εκμηδενισμός των απαιτήσεων για την 'θεσούλα', η θυσία του προσωπικού μας χρόνου, η φράση "Δεν έχω χρόνο"....</div><div align="justify">Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά δεν αναρωτήθηκε σχεδόν ποτέ κανείς ποιός στο διάολο είναι, τι θέλει, που πηγαίνει και τελικά τι αξίζει απο όλες αυτές τις "γενικές έννοιες" που κυκλοφορούν στην αγορά. Αγάπη, οικογένεια, φιλία, θρησκεία, ελευθερία.</div><div align="justify">Θυμάμαι ήμουν μιαν ανάσα πριν τα 18 μου χρόνια όταν άκουσα για πρώτη φορά τόσο δυνατά την φωνή της συνείδησης μου. "Ποιά είσαι?"</div><div align="justify">Η αλήθεια είναι πως τρόμαξα. Δεν ήξερα. Ήμουν παράξενο πλάσμα πάντα με μια τελείως ξεχωριστή ιδιοσυγκρασία. Θύμωνα ή γέλαγα με πράγματα που δεν ήταν αυτονόητα. Είχα σχηματίσει την προσωπική μου άποψη για όλα όσα διαδραματιζόντουσαν γύρω μου και κάποιο αλώβητο πείσμα με κράταγε πιστή σε όποια άποψη με αμέτρητα επιχειρήματα. Δεν συγχωρούσα αυτό που θεωρούσα εγώ προσβολή, καθώς δεν ήμουν ιδιαίτερη φαν της δεύτερης ευκαιρίας. Μου άρεσε το γράψιμο, η στιχουργική και το ραδιόφωνο. Έμενα ξύπνια ως τα ξημερώματα να σχεδιάζω το μέλλον που θα ερχόταν σε λίγα χρόνια.</div><div align="justify">Ωραία όλα αυτά κι εμφανή στο γυμνό μάτι. Αλλά ποιά στ'αλήθεια ήμουν εγώ? Σε τι πίστευα? Τι μου άρεσε και τι όχι, τι θα μπορούσα να ανεχτώ, ποιά κομμάτια συνέθεταν το δικό μου παζλ?...</div><div align="justify">Το κυνήγι αυτό του θησαυρού σαν άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του δεν θα το σταματήσω ποτέ. Ο χρόνος τρέχει και μαζί του οι ανάγκες, οι επιθυμίες, η λαχτάρα για εξέλιξη, για αλλαγή. Η απλή καταγραφή δεδομένων δεν είναι αρκετή, χρειάζεται συνεχές update που θα λέγαμε και στα ελληνικά...</div><div align="justify">Ακούω συνέχεια ανθρώπους να μιλάνε για το εγώ τους με τόσο πάθος που μερικές φορές με κάνει κι απορώ. Αυτό το αποπνικτηκό παραλήρημα που αποσκοπεί? Στο να ακούσουν οι ίδιοι τι ακριβώς είναι ή να πείσουν τους άλλους?</div><div align="justify">Πόσοι έχουν το κουράγιο να βρούν την δική τους αλήθεια μέσα σε ένα κόσμο που τους έχει πείσει ότι δεν είναι και τελείως απαραίτητο?</div><div align="justify">Πόσοι τελικά μπορούν να πούν "Κι ύστερα συνάντησα εμένα"...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2961141508214043418?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-85491806042027755262008-04-06T09:55:00.001-07:002008-04-06T10:02:40.897-07:00<div align="justify">Βρήκα ένα παλιό ημερολόγιο καλά κρυμμένο στα συρτάρια της ψυχής μου. Είχε πολύ σκόνη πάνω του απο την δίνη του χρόνου που κόντεψα να μην το αναγνωρίσω. Φοβήθηκα για μια στιγμή μα η περιέργεια μου με νίκησε. Ποιές σκέψεις είχα κλειδώσει εκεί μέσα?...<br />Το κλείδι ήταν χαμένο εδώ και χρόνια. Κανείς δεν το αναζήτησε, κι έτσι έμεινε το λουκέτο ορφανό κι ανυπεράσπιστο στη σκουριά της λήθης, γι'αυτό και το'σπάσα μ'ένα χαμόγελο ψυχρό.<br />Δεν είχε μείνει σελίδα κενή, ήταν όλες βαμμένες. Με μαύρο, με μωβ, με γκρί, με εκείνους, με εμένα...<br />Θυμήθηκα τι είχε γίνει. Τα χέρια μου χάσανε την ψυχραιμία τους και το ημερολόγιο αφέθηκε στον νόμο της βαρύτητας. Ζωντανέψανε όλα μπροστά στα μάτια μου. Διάλεξαν σώμα, ατάκες και στρατόπεδο. Ένιωσα το κενό του χρόνου, σαν κενό αέρος σ'ένα ταξίδι που φαίνεται ατελείωτο.<br />Ναί... Εγώ το είχα πετάξει το κλειδί... Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω...<br />Νικήθηκα. Τώρα αρχίζω και θυμάμαι. Πρώτα λύγισε το σώμα μου και μετά το "είναι".<br />Είχε βγεί το πόρισμα. Λίγοι συγκινήθηκαν. Είναι πιο γλυκιά η καταστροφή όταν συμβαίνει σε άλλους.<br />Μεγάλο μάθημα πήρα σε 'μικρή τάξη'. Στις μεγάλες φουρτούνες πολλοί καπετάνιοι μένουν μεταξεταστέοι.. Θέλει μαγκιά να τα βάλεις με τον Ποσειδώνα...<br />Είναι κακό να ξεχνάς και πολύ επικίνδυνο, μπορεί να επαναλάβεις ίδια λάθη, να συγχωρήσεις τ'ασυγχώρητο.<br />Η μνήμη έχει την δικιά της λογική, την δική της μνήμη. Είναι εγωίστρια πολύ για να μείνει παραμελημένη. Γυρνάει πάντα, άλλοτε για να σώσει, άλλοτε για να στοιχιώσει...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8549180604202775526?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-41721342195754551922008-04-05T02:28:00.001-07:002008-04-05T02:28:43.386-07:00<a name="7155084342015194969"></a><br />Μαύρα στολίδια απο οργάντζα και ένα πολυφορεμένο τζίν να καλύπτει το σώμα μου. Ένα μέτρο να χωρίζει τις ανάσες μας και δυό σταθμά εμπόδια ανάμεσα στα σώματα. Μα ήμασταν κοντά, για πρώτη φορά μετά απο καιρό.<br />Λέξεις δίχως νόημα παγίδευαν τον αέρα. Τώρα η μουσική είχε άλλο ρυθμό, τον δικό μας. Το ποτό μου είχε σχεδόν τελείωσει κι εγώ δεν έβρισκα άλλο απάγγειο πρόχειρο να στηριχτώ. Ήσουν εκεί. Άνετος μέσα στην ταραχή σου. Σαν έμπειρος ηθοποιός που ξέχασε τα λόγια του αλλά συνέχιζε να αυτοσχεδιάζει.<br />Άναψες τσιγάρο με τον γνωστό σου αβίαστο τρόπο, σου έτεινα κι εγώ το δικό μου. Τότε παρατήρησα πως κρατάς ακόμα την σκοτεινή σου γοητεία, το μυστικό σου όπλο, ένα όπλο που ούτε εσύ δεν ξέρεις πως να χρησιμοποιήσεις.<br />"Δεν έχει σημασία", σκέφτηκα. Ήταν η μόνη σκέψη που πρόλαβα να διαβάσω εκείνη την στιγμή.<br />Η ζωή προχωράει μπροστά δεν έχει νόημα να βαλτώσω στο τώρα. Ήθελα να σου απλώσω το χέρι να σε παρασύρω, μα ήξερα πως εσύ θα αρνιόσουν ακόμα μια φορά να πας κόντρα στην ασφάλεια σου. Έχεις περάσει πολλά το ξέρω, και?...<br />Ο καθένας ορίζει την ευτυχία διαφορετικά. Άλλοι εξαπολύουν κυνήγι για την αναζήτηση και κατοχή της κι άλλοι προσπαθούν να την μεταφράσουν σε όρους απλούς και ίσως πιο κατανοητούς, να την φέρουν πιο στα μέτρα τους.<br />Έχω πάψει πια να σε σκέφτομαι. Δεν θέλω να χάσω άλλο χρόνο σε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Η πόρτα κλείνει τώρα. Η ζωή φωνάζει, την ακούς?<br />Βγάλε τα χέρια απο τα μάτια σου και δες....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4172134219575455192?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-86063901040690641562008-04-04T09:13:00.001-07:002008-04-04T09:13:49.300-07:00Η <a href="http://elfeleni.blogspot.com/">elf</a> ξεκίνησε το παιχνίδι μου πέταξε πάσα κι έτσι εγώ σαν καλό παιδί δεν μπορώ να της χαλάσω χατήρι! Είχε την ιδέα, λοιπόν, να βρούμε τρία τραγούδια που μας κάνουν να κλαίμε. (Αλήθεια γιατί?...). Τα παρακάτω πάντα τα καταφέρνουν... Του έρωτα, Είμαι άνθρωπος κι εγώ, Το φιλαράκι..<br />Με την σειρά μου πρέπει να πετάξω την μπάλα γιατί εγώ αρκετά συγκινήθηκα και πάλι! Τα παιδιά που θέλω να παίξουν είναι οι : <a href="http://newsontherocks.blogspot.com/">Δημήτρης</a>, <a href="http://anamerate.blogspot.com/">Καμέλια</a>, <a href="http://abitchybitch.blogspot.com/">Bitchy Bitch</a>, <a href="http://anefeli.blogspot.com/">Ανέφελη</a> και θα κάνω την διαφορά και θα φωνάξω και τον Veggo!!!<br />Φιλιά πολλά!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8606390104069064156?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-70896351415291567792008-04-04T09:03:00.001-07:002008-04-04T09:03:57.070-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/C5bZVcEiKSg' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/C5bZVcEiKSg'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-7089635141529156779?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-60110322669437784722008-04-04T08:56:00.001-07:002008-04-04T08:56:15.692-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/8CYF2OCqvSw' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/8CYF2OCqvSw'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-6011032266943778472?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-22254785281272653312008-04-04T08:51:00.001-07:002008-04-04T08:51:20.853-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/7M-Sag_cBAY' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/7M-Sag_cBAY'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2225478528127265331?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-45257478273877250452008-04-02T10:13:00.001-07:002008-04-02T11:07:44.724-07:00<div align="justify">Αύριο ξεκινάω στην καινούργια μου δουλειά. Καινούργιοι άνθρωποι, καινούργιοι κανόνες, καινούργιο περιβάλλον.</div><div align="justify">Έχω μια περιέργη αγωνία που δεν θα'πρεπε καθώς το έχω δεί πολλάκις το έργο... Μεγάλη ιστορία...!!!</div><div align="justify">Έχω ξεκινήσει τόσες πολλές φορές απο το μηδέν που νομίζω πως δεν έφυγα ποτέ απο την αρχή. Με κάποιο τρόπο έχω μειώσει την απόσταση, με έλλειψη τύχης, με λάθος επιλογές και φυσικά με το ξερό μου το κεφάλι. Γιατί αν μου μπεί κάτι στο μυαλό πρέπει να γίνει οπωσδήποτε.. Εντάξει δεν είναι τόσο κακό όσο ακούγεται..!!!</div><div align="justify">Στην προηγούμενη εργασία μου, καταφέρανε με πολύ επιδέξιο τρόπο να κλονίσουν την αυτοπεποίθηση μου, την ηρεμία μου και να με κάνουν ακόμα κι εμένα να αμφιβάλλω για τις ικανότητες μου. Μου πήρε αρκετό καιρό για να καταλάβω, στο πετσί μου πραγματικά, πως όσο πιο καλός είσαι τόσο προκαλείς τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες, καθώς νομίζουν πως κλονίζονται οι "θεσούλες" τους βλέπεις...</div><div align="justify">Έχοντας αυτήν την εμπειρία σαν ευχή και σαν κατάρα προχωράω μπροστά. Δεν έχω βρεί τον δρόμο μου ακόμα μα δεν σταμάτησα στιγμή να ψάχνω. Ίσως έπρεπε να γίνει έτσι για να σπάσει η ροζ φούσκα που είχα πάνω απ'το κεφάλι μου, να μην θεωρώ δεδομένο πως όλοι οι άνθρωποι έχουν στο λεξιλόγιο τους την συναδελφικότητα, την αλληλεγγύη, την αλληλοσυνεργασία. Μπορεί και να μην είναι δικό τους φταίξιμο. Όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν με τον ένα τρόπο ή τον άλλον... Απλά κάποιοι έχουν παιδεία.</div><div align="justify">Καλή αρχή λοιπόν και.... Welcome to the system!!!....</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4525747827387725045?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-90047226094158642712008-04-01T12:43:00.000-07:002008-04-01T13:02:13.437-07:00<div align="justify">Σαν σαπιοκάραβα αραγμένα στα απόνερα του χρόνου.</div><div align="justify">Σαν φανατικοί οπαδοί ενός θεού που δεν γεννήθηκε ποτέ.</div><div align="justify">Σαν τους ανθρώπους που σε προσπερνάνε κάθε μέρα, με ρυθμούς γοργούς, ανήσυχους και φοβισμένους.</div><div align="justify">Σαν τα βλέμματα που γεμίζουν με λέξεις, πράξεις κι αριθμούς κι ύστερα ξεσπάνε σε δάκρυα.</div><div align="justify">Σαν αποτυχημένα τραγούδια που δεν βρήκανε τον δρόμο της εφήμερης δόξας.</div><div align="justify">Εσύ κι εγώ. Δυό φυσικά πρόσωπα που δεν βρέθηκε δρόμος να μας ενώσει... Νόμος να μας επιβληθεί.</div><div align="justify">Μείναμε όρθιοι να πολεμάμε όλα τα "σαν" όπως οι έφηβοι στην έξαρση της επανάστασης τους. </div><div align="justify">Ένα "σαν" για σένα κι άλλο ένα για μένα.. Γιατί δεν βρήκαμε λέξεις να περιγράψουμε χωρίς παρομοιώσεις αυτό που μας συμβαίνει.</div><div align="justify">Πως να το καταλάβεις αν δεν το νιώσεις πρώτα?</div><div align="justify">Μείναμε να πολεμάμε έναν πόλεμο αέναο σ'ένα στρατόπεδο εκτεθειμένο. Γιατί εσύ κι εγώ δεν διαλέξαμε τον εύκολο δρόμο, τις εύκολες σχέσεις, τα εύκολα όνειρα. Γιατί εσύ κι εγώ πιστεύουμε ακόμα στο όνειρο κι αυτό είναι που μας κάνει να σηκωνόμαστε κάθε πρωί και να κοιμόμαστε κάθε βράδυ, σαν παιδιά που τα πήρε ο ύπνος στην αλάνα...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">(Μακάρι να είχα το ταλέντο και να μπορούσα να ελέγξω καλύτερα τον χείμαρρο των σκέψεων μου... Ήθελα απλά να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους εσάς τους διαδικτυακούς μου φίλους που κάνετε τον κόπο να περνάτε χρόνο στην αλάνα μου, να διαβάζετε τις πιο βαθειές μου σκέψεις και να μου δείχνετε την χωρίς ανταλλάγματα εκτίμηση σας. Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ σε όλους εσάς που έχετε το θάρρος να μιλάτε ανοιχτά, να πιστεύετε ότι το όνειρο ακόμα ζεί και πως το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει ακόμα. Νιώθω πολύ περήφανη και τυχερή που βρήκα κι άλλα παιδιά απ΄αυτή την πλευρά του καθρέφτη...)</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Με απεριόριστη εκτίμηση κι αγάπη,</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Christina Noe</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-9004722609415864271?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-78400324677011666892008-04-01T03:28:00.000-07:002008-04-01T03:34:11.231-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dbY2AUmKPC4/R_IOggpdcdI/AAAAAAAAAF4/g1oP_3i-KNo/s1600-h/metanastes[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184222072739295698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_dbY2AUmKPC4/R_IOggpdcdI/AAAAAAAAAF4/g1oP_3i-KNo/s400/metanastes%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-7840032467701166689?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-44243768077226265452008-03-31T12:04:00.000-07:002008-03-31T12:22:57.588-07:00<div align="justify">Ζητώ ταπεινά συγνώμη απο την <a href="http://sweet-and-bitter-thoughts.blogspot.com/">Sweet'n'Bitter</a> γιατί με την κλασσική αφέλεια για να μην πω βλακεία τώρα είδα την πρόσκληση της.... Το παιχνίδι φαντάζομαι το ξέρετε αλλά παραθέτω τους κανόνες όπως και να'χει....</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι οι εξής:<br />1- Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.<br />2- Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).<br />3- Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.<br />4- Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).<br />5- Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Το βιβλίο είναι του Φρ. Νίτσε "Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα" κι αν και δεν έχω φτάσει ακόμα στην σελίδα 123 παραθέτω το ανάλογο απόσπασμα...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">"Ο άνθρωπος της γνώσης δεν πρέπει ν'αγαπά μόνο τους εχθρούς του, παρά και να μπορεί να μισεί τους φίλους του. </div><br /><div align="justify">Δύσκολα συγχωρεί κανείς στον δάσκαλο του τ'ότι μένει πάντα ένας μαθητής. Και γιατί δε θα θελήσετε να μαδήσετε το στεφάνι μου?"</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Φαντάζομαι πως δεν πρέπει να σπάσω τον κύκλο και να καλέσω πέντε παιδιά να παίξουν στην αλάνα. Λοιπόν ο κλήρος πέφτει στους: Γιάννη, Δημήτρη, Καμέλια, Ανέφελη, Ονειροφερμένος κι επειδή δεν τους γουστάρω τους κανόνες θέλω να καλέσω και την Elf αν δεν έχει παίξει...</div><p>Molti bacci!!!</p><p><br /></p><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4424376807722626545?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-63761310140426898002008-03-31T06:39:00.000-07:002008-04-01T01:55:08.970-07:00<div align="justify">Η Σοφία πηγαίνει στην έκτη τάξη του δημοτικού. Έχει μια ξεθωριασμένη παιδικότητα που τείνει να χαθεί μπροστά στα σκαλοπάτια της εφηβείας και βέβαια μοιάζει με τα περισσότερα άτομα της ηλικίας της. Πνιγμένη στις υποχρεώσεις, στις δραστηριότητες και χωμένη κάπου εκεί ανάμεσα στα βιβλία και στο internet.</div><div align="justify">"Να γράψεις κάτι για την σχολική ζωή, για τις δυσκολίες που περνάνε οι μαθητές", μου είπε. Εγώ έχω τελειώσει εδώ και χρόνια το σχολείο μα φαίνεται πως τα πράγματα είναι ακόμα τα ίδια. Θυμάμαι κι εμένα να με τρέχουν αγχωμένοι γονείς απο το ένα στο άλλο και να'χω χρόνο για παιχνίδι μόνο το Σάββατο γιατί την Κυριακή είχαμε κι έχουμε ακόμα δηλαδή, οικογενειακή συγκέντρωση.</div><div align="justify">Τώρα πια σαν ενήλικας έχω περισσότερο χρόνο, δεν είναι ειρωνία? Τώρα πια δεν μπορώ να παίξω σε αλάνες, ούτε να κρύβομαι πίσω απο αυτοκίνητα για το "φτού ξελευθερία", ούτε να δημιουργώ παιχνίδια σύμφωνα με παιδικα μέτρα και σταθμά! Αλλά το χάρηκα όπως και να'χει!</div><div align="justify">Τα παιδιά δεν προλαβαίνουν να φερθούν σαν παιδιά. Έρχονται αντιμέτωπα με την 'κλασσική παιδεία΄, με την εκμάθηση δυο ξένων γλώσσεων, με τα ανεκπλήρωτα όνειρα των γονιών. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω ποιά άλλα προβλήματα μπορούν να ταλανίζουν την αθωότητα τους, αν και ένα τρανό πάραδειγμα προς αποφυγή το περιγράφει πολύ καλύτερα απο μένα ο <a href="http://oneirofermenos.blogspot.com/">Ονειροφερμένος</a>. </div><div align="justify">Παλεύουμε μια ζωή με γνώσεις στείρες για ένα μέλλον ανάπηρο. "Για ένα καλύτερο αύριο" που είναι βαθειά χωμένο κάπου στο απώτερο μέλλον.</div><div align="justify">Σοφάκι μου, δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι λάθος ή αν κουνάς το κεφάλι σου συγκαταβατικά την ώρα που θα το διαβάζεις... Θέλω όμως να ξέρεις οτι σ'αγαπάω κι εσένα και την ωριμότητα που απέκτησες παρά τα λίγα σου χρόνια... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-6376131014042689800?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-66162660062055264742008-03-31T06:01:00.001-07:002008-03-31T07:07:44.501-07:00<div align="justify">Η μία να μιλάει για την καρδιά κι η άλλη για το μυαλό... Τόσες σκέψεις πως να προλάβουν να βγούν στο φώς του κόσμου...</div><div align="justify">Και δυο καρδιές θέλω. Την μιά να την πληγώνω κι η άλλη να την παρηγορεί. Είναι μικρότερος ο πόνος όταν μοιράζεται στα δυό.</div><div align="justify">Θα κρατήσω την μία ψυχή που έχω. Είναι μεγάλη κι αντέχει.</div><div align="justify">Να μην ξεχάσεις να μου φέρεις χώμα και νερό. Θέλω να σου φτιάξω ένα όνειρο που όμοιο του δεν θα έχεις ξαναδεί. Ναί, ναί, πιάνουν τα χέρια μου, είχα καλό δάσκαλο.</div><div align="justify">Λοιπόν? Πότε θα είναι έτοιμη η παραγγελία? Ωραία.. Την διεύθυνση μου την έχεις... Ναί...</div><div align="justify">Ονείρου κι ανεκπλήρωτου γωνία. Θα περιμένω ως τα ξημερώματα. Αν δεν με βρείς, θα σε γυρέψω εγώ. Πρέπει να γίνει γρήγορα όμως. Σαν αλλάξει η μέρα όλα ξεκινάν απο την αρχή και τότε μπορεί να το μετανιώσω...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-6616266006205526474?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-77870945334127673742008-03-29T08:34:00.000-07:002008-03-29T08:55:11.551-07:00<div align="justify">Έχω μπλεχτεί σε αλληγορίες και συμπεράσματα. Φτιάχνω στιχάκια απο κάτι ιστορίες μου παλιές, που δεν θυμάται πια ούτε ο χρόνος. "Ίσως έτσι έπρεπε να γίνουν τα πράγματα" ξαναλέω στον εαυτό μου, μα η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι ούτε εγώ τις εκδοχές.</div><div align="justify">Ανοίγω τα παράθυρα να μπεί φρέσκος αέρας, να βρούν τον δρόμο τους κι οι αποτυχημένες εμπνεύσεις του Μορφέα απο το προηγούμενο βράδυ. Ανάβω το τελευταίο μου τσιγάρο. Το τασάκι γέμισε αλλά εμένα κάτι εξακολουθεί να μου λείπει. Σκέφτομαι να πιάσω χαρτί και μολύβι μπας και βρώ διέξοδο σε μιαν ανέλπιδη εξομολόγηση. Δεν ξέρω όμως τι να γράψω. Ιστορία? Η ιστορία πάντα λέει ψέμματα, πάντα δίνει μια εκδοχή. Συναισθήματα? Θα πνιγώ πάλι στις ίδιες λέξεις. </div><div align="justify">Λέω ν'αφήσω το θέμα στην τύχη. Τα χέρια μου έχουν πια την δική τους θέληση. Σαν τελειώνω τρομάζω κι εγώ η ίδια με το πόσα έχουνε κρυμμένα, ή μήπως να πω απωθυμένα?...</div><div align="justify">Νιώθω πως μέσα μου γίνεται μια μάχη με τις διαστάσεις εμφυλίου. Πρέπει με κάποιον τρόπο να σταθώ όρθια σ'έναν κόσμο που βουλιάζει, με κάποιον τρόπο να φυγαδεύσω τα τελευταία μου όνειρα. Όλα γίνονται. Ποτέ δεν πίστεψα κάτι αντίθετο. Πείσμα? Ναί, μπορεί... Ζωδιακό χαρακτηριστικό...</div><div align="justify">Θα βγώ έξω το βράδυ να γιορτάσω την αλλαγή που έρχεται. Έχω βγάλει και το μαύρο μου φόρεμα να αεριστεί στην αύρα της καινούργιας εποχής. </div><div align="justify">Θα μείνω ίδια μέσα στην διαφορετικότητα μου, σαν παιδί που αρνείται να μεγαλώσει. Θα τα καταφέρω, ξέρεις, απλά και μόνο για να αποδείξω ότι μπορώ....</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-7787094533412767374?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-80012264377056556072008-03-29T04:39:00.001-07:002008-03-29T04:39:41.520-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/-lY6LwbmFHU' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/-lY6LwbmFHU'/></object></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-8001226437705655607?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-23482265792955421012008-03-27T15:41:00.000-07:002008-03-27T16:40:23.816-07:00<div align="justify">(Αυτό το κείμενο είναι ταμμένο κι εξαιρετικά αφιερωμένο....)</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Βασικά είναι 44 αλλά δεν της το λέμε... Δεν είναι έτοιμη ακόμη να αντιμετωπίσει την κρίση των 40 κι έτσι εμείς σαν καλοί φίλοι απλά κουνάμε συγκαταβατικά το κεφάλι κάθε φορά που ξεστομίζει την ηλικία στην οποία πάγωσε ο χρόνος. 39. </div><div align="justify">Βέβαια, το θέμα δεν είναι ούτε τα χρόνια, ούτε οι ηλικίες, ούτε καν το κοινό μας μυστικό. Το θέμα είναι τι έγινε και κυρίως τι ΔΕΝ έγινε στα χρόνια που πέρασαν, τα όνειρα που έγιναν "αβαβά" όπως θα έλεγε κι η ίδια.</div><div align="justify">"Ε,μα είσαι κολλημένος εγγέφαλος ρε συ! Και στο κάτω κάτω τι έγινε? ΟΚ, έπρεπε να'χουν γίνει μα δεν έγιναν πραγματικότητα αυτά που ήθελες. Ναί, ναί, το ξέρω πως έχεις πολύ καλές δικαιολογίες έτοιμες. Θα περάσεις τα υπόλοιπα 20 χρόνια να θρηνείς γιατί δεν έκανες αυτά που μπορείς να κάνεις ακόμα και τώρα?" την έκραζα σ'ένα απο τα εβδομαδιαία ξενύχτια μας.</div><div align="justify">"Ναί, ρε Χριστίνα, δίκιο έχεις αλλά..." Αυτό το "αλλά" σου "δεσποινίδα" μου, ακόμα μου τριβελίζει τ'αυτιά. Πάντα έτοιμο, πάντα επίκαιρο και πάντα παρών κι ετοιμοπόλεμο να ξεχορταριάσει τον κήπο με τις ελπίδες σου.</div><div align="justify">Είναι καλή και ταλαντούχα, με απίστευτο χιούμορ και την καταπιεσμένη ενέργεια μιας παντρεμένης. Αν θέλω να ολοκληρώσω το βασικό προφίλ της κόσμια γιατί μας διαβάζει και κόσμος, δεν πρέπει να ξεχάσω να προσθέσω μια ισχυρή δόση αλλοιωμένης ματαιοδοξίας και ύπερμετρου, καταστρεπτικού εγωισμού. Είναι σεταρισμένα τα πράγματα μέσα στο μυαλουδάκι της μ'έναν τρόπο τέτοιο που δεν αφήνει περιθώρια για αντεπιχειρήματα.</div><div align="justify">"Είσαι μικρή εσύ, δεν ξέρεις. Θα'ρθείς στη θέση μου και τα λέμε..."</div><div align="justify">Σου είχα υποσχεθεί ότι θα ανεβάσω ένα post για την πάρτη σου αλλά δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελα ή έπρεπε να γράψω. </div><div align="justify">Μάλλον για σένα που κατάφερες να γίνεις ο μεγαλύτερος εχθρός σου. Μάλλον για μένα που δεν κατάφερα έστω για λίγο να σου αποσυνδέσω τα κόμπλεξ και να γράψουμε εκείνο το γαμημένο σενάριο που λέγαμε. Μάλλον για τα δυνατά ποτά που μου φτιάχνεις και μετά δεν μπορώ να οδηγήσω (οδηγάω που οδηγάω σαν τρελλή....). Μάλλον για τους στόχους που γεννάς με κάθε αυγή και θάβεις κάθε δύση. Αυτό. Γι'αυτό ένιωσα την ανάγκη να σε κράξω διαδικτυακά!</div><div align="justify">Γιατί τα δεξιά φρονήματα και τις "πέρασε μα δεν ακούμπησε" ρατσιστικές σου απόψεις μπορώ να τις ανεχτώ, αλλά το έγκλημα που κάνεις απο την πάλαι ποτέ νιότη σου ως τώρα που έχεις αρχίσει, καημένο μου, να χάνεις τα μαλλιά σου είναι πάνω απο κάθε επιθυμία μου κατανόησης σου.</div><div align="justify">Να το βράσω το ταλέντο σου αν η μόνη χρήση του θα είναι η αναφορά του στην επιτύμβια στήλη σου. Να τις βράσω και τις συμβουλές σου που προέρχονται απο βιβλία και όχι απο προσωπικά σου βιώματα. Και θα βάλω κι εσένα στο ίδιο καζάνι που βρίζεις τον Σ.Δ. για ένα... μικρό ελαττωματάκι που έχει!!!!</div><div align="justify">Δεν στα λέω αυτά για να γεμίσω την ανάρτηση - έγκλημα που ετοιμάζομαι να δημοσιεύσω, αλλά γιατί πραγματικά πιστέυω πως το μόνο πράγμα που έχεις να φοβάσαι είναι ο εαυτός σου. Είσαι τόσο χαρισματικό άτομο που ειλικρινά ο κόσμος είναι τυχερός που σε έχει.</div><div align="justify">Μην ξεχνάς πως ζούμε μόνο μια φορά. "Ζήσε για το τώρα", μου είχες πει. Το ίδιο σου λέω και τώρα.</div><div align="justify">ΖΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΤΩΡΑ....</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Υ.Γ.1:Ελπίζω να μην μου θυμώσεις αν και δεν νομίζω πως περίμενες κάτι διαφορετικό...</div><div align="justify">Υ.Γ.2:Έβαλα και σημεία στίξης που φαγώθηκες!!!!!!!!!!</div><div align="justify">Υ.Γ.3:Την Δευτέρα να φέρω τίποτα να φάμε?</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-2348226579295542101?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-14432201243986771452008-03-27T04:01:00.001-07:002008-03-27T04:01:17.554-07:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/Wyco2Uva7hI' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/Wyco2Uva7hI'/></object></p><p>Per me...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-1443220124398677145?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-45313833824344203822008-03-26T14:27:00.000-07:002008-03-26T14:55:58.430-07:00<div align="justify">Υπάρχουν όνειρα που μένουν μετέωρα στους δρόμους της ζωής σου. Καλό αν σου φέρανε ή κακό, με άδεια χέρια δεν ήρθανε.</div><div align="justify">Σε σκέπασα το βράδυ με τα μάτια μου κι άφησα την ανάσα μου στον λαιμό σου. Έκανε κρύο έξω μα εσύ είχες αφεθεί. Ύστερα έβαλα τα χέρια μου μέσα στα δικά σου. Ζεστά σαν την φωτιά τα ένιωσα. Έπειτα στόλισα το σώμα σου με χτύπους δυνατούς κι αστέρια δανεισμένα απο τα κύμματα. Είχαμε μόνο μια νύχτα κλεμμένη. </div><div align="justify">Ήθελα να σου μιλήσω αλλά δεν είχα φωνή. Δεν ήξερα με ποιον τρόπο να φτιάξω μιαν ανάμνηση. Με νοσταλγία, με πόθο, με άρνηση...</div><div align="justify">Δεν άφησα καμμία σκέψη να με αποσπάσει απο τα μάτια σου. Τόση μαγεία που τη βρήκες?...</div><div align="justify">Μην βιάζεσαι. Μην φεύγεις. Τώρα ο κόσμος κοιμάται στη σιωπή. Μπροστά στη θάλασσα είμαστε, μπροστά στον έρωτα είμαστε, μπροστά στο τέλος καθόμαστε.</div><div align="justify">Μη μιλάς. Ακούω καλύτερα όταν δεν μιλάς. Λες λέξεις που με μπερδεύουν. Με τα μάτια καταλαβαινόμαστε καλύτερα. Δεν υπάρχουν άλλοι, δεν βλέπεις? Είμαστε μόνοι μας. Μη μιλάς. Ξέρω τι θα πείς. Θα πνιγείς πάλι στα "πρέπει". Μην τα λες σ'εμένα δεν με νοιάζουν. Μην τα λές σ'εσένα για να τ'ακούσεις, όχι τώρα. Μη μιλάς.</div><div align="justify">Ο χρόνος σταμάτησε για μάς. Όλα ακίνητα στέκονται. Πόσο όμορφος είσαι αυτή την νύχτα. Έτσι θα σε θυμάμαι. Μετανοημένο πειράτη. Έτσι να με θυμάσαι κι εσύ. Σαν το θησαυρό που δεν άρπαξες ποτέ.</div><div align="justify">Τελείωσε ο χρόνος μας. Σε λίγο ξημερώνει. Κάτι απο σένα μου ανήκει τώρα πια...</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-4531383382434420382?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7245788348239773886.post-55034791717874379032008-03-25T11:26:00.000-07:002008-03-26T09:07:23.811-07:00<div align="justify">Απο εμπειρία και μόνο θα σου πω όχι. Ξέρω πως παίζεται αυτό το παιχνίδι και ποιοί είναι οι κανόνες του. Μου φτάνει μόνο μια ματιά στην αρχή για να προβλέψω το τέλος, σαν αποτυχημένη μάγισσα ξεβρασμένη στα βαλτόνερα του χρόνου.</div><div align="justify">Απο οίκτο και μόνο θα σ'ακούσω. Όχι πως με ενδιαφέρουν αυτά που λές αλλά για να επιβεβαιώσω αυτά που σου λέω εγώ. Έχω πολλές συμβουλές μες στο συρτάρι μου. Δεν τις χρησιμοποιώ συχνά κι έχουν μαζευτεί. Διάλεξε ποιά απο αυτές χωράει μες στο μυαλό σου και παρ'την. Μην ανησυχείς δεν θα σου την χρεώσω. Τις αλήθειες μου τις φυλάω καλά. Αυτές όμως είναι τζάμπα. Μου πιάνουν πολύ χώρο και θέλω να τις ξεφωρτωθώ. Έλεγα να τις πετάξω αλλά είπα που ξέρεις μπορεί να χρησιμεύσουν κάπου. Να που είχα δίκιο. Μην κάνεις παζάρια δεν πρόκειται να πάρεις κάτι παραπάνω απο μένα. Δεν το κέρδισες. Ίσως και να το αξίζεις αλλά είναι αργά τώρα πια για να τ'ανακαλύψουμε, κι εγώ κι εσύ.</div><div align="justify">Στην έκπτωτη βασιλεία σου δεν θα γίνω οπαδός. Δεν πείθεις πια, ουτε καν τον ίδιο σου τον εαυτό. Θα σ'αφήσω να μου ρίξεις το φταίξιμο απλά και μόνο γιατί δεν με νοιάζει, γιατί δεν περίμενα κάτι διαφορετικό απο εσένα. Δεν έχεις καν το χάρτη για το δικό σου προσωπικό κυνήγι του θησαυρού. Πως περιμένεις να βρείς εμένα όταν δεν ξέρεις καν τι είσαι?</div><div align="justify">Μπορείς να με κατηγορήσεις για ότι θέλεις. Μην φοβάσαι σου δίνω εγώ το ελεύθερο. Ξέσπασε λοιπόν, μην αφήσεις την ευκαιρία να πάει χαμένη. Λίγες είναι οι νύχτες που σε προκαλούν να παίξεις με τον βυθό. Καλό θα είναι να το εκμεταλλευτείς. Ορίστε, σου χαρίζω μια συμβουλή ακόμα. Ελπίζω αυτή την γενναιοδωρία μου να την αναγνωρίσεις. Δεν σου χρεώνω τίποτα. </div><div align="justify">Θα φύγω τώρα. Δεν έχω να σου δώσω κάτι άλλο. Δεν νομίζω πως θέλω κιόλας. Σαν εκδρομή καλά ήτανε. Πολλά σου είπα πάλι και πως θα τα καταλάβεις...</div><div align="justify">Θα βρώ τον τρόπο ξέρεις να επιβιώσω. Μπορεί τώρα που ξεκολλάνε απο πάνω μου οι μέδουσες να αναπνεύσω καλύτερα.</div><div align="justify">Ευχαριστώ υποθέτω πως πρέπει να σου πω. Ευχαριστώ που με προφύλαξες απο σένα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7245788348239773886-5503479171787437903?l=ilcolpogrosso.blogspot.com' alt='' /></div>Christina Noehttp://www.blogger.com/profile/00820569948264624603noreply@blogger.com8