18 Μαρτίου, 2008

Έχω ανοίξει πολλά μέτωπα. Με τις σκιές, με τους εφιάλτες και μ'εμένα την ίδια.
Έχω χάσει πολλές μάχες και κανα δυό πολέμους.
Έχω βγεί στα στενά της ζωής να ζητήσω ότι δεν ζήτησα, να διεκδικήσω την πίστη μου σ'ένα μέλλον ανάπηρο, να φωνάξω πως ένα κομμάτι απο αυτόν τον ουρανό μου ανήκει.
Νιώθω ανήμπορη μπροστά στα θέλω μου, είναι πολλά κι εγώ πολύ μικρή για να τα φτάσω.
Είναι ψηλά κι εγώ έχω δώσει τα φτερά μου για επισκευή.
Χάλασαν στην προηγούμενη πτήση. Μου είπαν πως πετούσα πολύ ψηλά, πολύ κοντά στο όνειρο και κάτι άλλα που δεν τα συγκράτησα.
Με ρώτησαν τι θα τα κάνω αφού πάλι τα ίδια σχέδια έχω. Να πετάξω ψηλά κι ας τα σπάσω.
"Πρέπει να προσέχεις, να είσαι πιο εγκρατής. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα"
"Γιατί?" ρώτησα με αφέλεια.
"Τι γιατί? Είναι απόλυτα λογικό, δεν το καταλαβαίνεις?"
Μα δεν καταλαβαίνω... Το δικό μου σακίδιο, εκεί που βάζω τα όνειρα είναι τρύπιο κι έτσι ποτέ δεν γεμίζει. Δεν το λέω πουθενά όμως. Φοβάμαι μη μου δώσουν καινούργιο.
Ναί, είναι καινούργιος φίλος μου ο φόβος. Είχαμε γνωριστεί πιο παλιά μα δεν κάναμε παρέα. Τελευταία ξανασυναντήθηκαν οι δρόμοι μας. Μάλλον κάπου θα άκουσε πως έχω χώρο για καινούργιους φίλους. Οι παλιοί βρήκαν άλλες αγάπες. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι χώρο στην ζωή τους για ονειροφαγωμένους.
Έχει κολλήσει η ταινία στο διάλειμμα. Κορυφώθηκε η πλοκή και μετά σιωπή. Η αίθουσα άδειασε. Έπεσε σκοτάδι. Και να'χει μείνει κάποιος θεατής δεν φαίνεται.
Είναι αργά. Ίσως αύριο. Ίσως ξημερώσει αύριο...

3 σχόλια:

pastaflora είπε...

Φαντάσου πόσο βαρετό θα ήταν να μπορούσες να απλώσεις το χέρι σου και να πιάσεις μεμιάς τα πράγματα που επιθυμείς. Η γλύκα της ζωής είναι το ταξίδι κι αυτή η προσπάθεια να φτάσεις όλο και πιο μακριά.

Dimitris είπε...

Ίσως να είναι αλήθεια πως η μαγεία των ονείρων οφείλεται μόνο στο ότι διαρκούν για λίγα δευτερόλεπτα.Ωστόσο που θα ήταν ο κόσμος σήμερα αν δεν υπήρχαν οραματιστές-ονειροπόλοι των καιρών τους-,όπως ο Ντα βίντσι,η Κιουρί,τα αδερφάκια Ράιτ κλπ.
Άλλωστε τα όνειρα δεν ειναι ίσως παρά ένας προορισμός,μια Ιθάκη και όπως θα έλεγε και ο Καβάφης "...Η Ιθάκη σ'έδωσε τ'ωραίο ταξείδι,
χωρίς αυτήν δε θα'βγαινες στο δρόμο..."
Συμπερασματικά δεν έχει μάλλον μεγαλύτερη σημασία να πραγματοποιείς τα όνειρά σου από το να έχεις τη δύναμη και το σθένος να τα κάνεις και να τα προσπαθείς...για να μην ξεχνάμε και τον τρισμέγιστο Καββαδία "...αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο,κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει..."

giannis είπε...

ΤΟ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ, ΤΟ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ ΠΟΥ ΦΟΒΑΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ...ΡΑΣΟΥΛΗΣ

ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΑΛΛΟ ΣΑΚΙΔΙΟ, ΝΑ ΦΥΛΑΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ
ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΛΙΚΑ , ΜΙΑ ΑΛΥΣΙΔΑ ΟΝΕΙΡΩΝ,ΑΛΛΟΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΩΘΗΚΑΝ Κ ΑΛΛΟΤΕ ΟΧΙ