Επιστρέφω σε λίγο...

Εν λευκώ...

Έτσι... Για την παρτη μου...

Michael Jackson - Dirty Diana

Μοναδικός..

Καλό σου ταξίδι...

Σιωπή. Την ξέρω. Την αναγνωρίζω. Είναι φίλη απο τα παλιά. Είναι απο τους φίλους εκείνους που βρίσκεις στην πορεία και μένουν για πάντα μαζί σου. Ναί, την ξέρω και με γνωρίζει κι εκείνη καλά. Όταν δεν έχω τι να πω στις κούφιες παρέες που ανακατεύομαι μου έχει μάθει πως να χαμογελάω για να μην δίνουμε στόχο. Είναι το μικρό μας μυστικό. Το κρυφό σινιάλο. Σαν θες ο κόσμος να σταματήσει και δεν βρίσκεις την έξοδο κινδύνου.
Έμαθα μαζί της να κρύβω και να κρύβομαι. Να ζω ήσυχα κι αθόρυβα. Να περπατάω στις μύτες των ποδιών μη τυχόν ξεσηκωθούν τα πρέπει κι αρχίσουν αυτές οι αμπελοφιλοσοφικές συζητήσεις που βαριέμαι. Γιατί ο άνθρωπος όταν βαριέται να ζήσει κάθεται και φτιάχνει θεωρίες. Μετά έχει την χαρά να τις παρουσιάζει στο πλήθος με το μπλαζέ του ύφος και το μεγαλεπίβολο 'εγώ' του.
Τότε θυμάμαι την γνώρισα την σιωπή. Όταν κουράστηκα να ψάχνω λόγια για διαλόγους ανούσιους. Οι άλλοι? Τι να καταλάβουν? Έχεις βρεί πολλούς ανθρώπους να σ'ακούνε σωπαίνοντας? Όχι, μην ανησυχείς γι'αυτούς. Στο είπα ξανά. Ο καθένας κρατάει απο εσένα αυτό που μπορεί να αντέξει.
Εσύ? Πες μου... Την αντέχεις την σιωπή?..

...

Αφιερωμένο..

...

Μη μου μιλήσεις για τα γήινα. Για ανθρώπους που συνάντησες, για την δουλειά, για το πόσο θα'θελες να φύγεις. Μη μου μιλήσεις για σένα ή για μένα. Μη ψάξεις να βρεις τι κρύβω και τι δείχνω. Ποια ήμουν ή ποια είμαι. Δεν έχει τόση σημασία πια.
Ο κόσμος αυτός τα έχασε και έβαλε τον αυτόματο. Όλα τα όμορφα πια τα βλέπουμε σαν τουρίστες, τραβάμε μια φωτογραφία και πάμε παρακάτω. Όχι, δεν έχω την λύση αν με ρωτάς. Δεν ξέρω κιόλας αν ξέρω και το πρόβλημα. Χάθηκα κι εγώ βλέπεις μέσα σε ηλίθια καθημερινά πράγματα κι αναλώθηκα σε αυτά. Τώρα πια ψάχνω μόνο να δω την έξοδο την κινδύνου. Κι επειδή τα μάτια μου έχουν θολώσει απο την σκόνη του κόσμου, περιμένω καρτερικά το χέρι που θα με οδηγήσει σε αυτήν...

Χριστός Ανέστη!!...

Καλό Πάσχα σε όλους!

ΞΕΠΕΣΜΕΝΟΙ ΗΡΩΕΣ...

....''Ερωτεύτηκα'', είπε, ''πολλά χρόνια πριν. Δεν θυμάμαι καν αν ήταν σε αυτή την ζωή ή στην προηγούμενη''. Έκανε να βρεί τα τσιγάρα του. Μπροστά του ήταν μα δεν έβλεπε τίποτα. Κοίταξε τα μαύρα ρούχα του ξανά. Λες και έψαχνε μήπως αλλάξανε χρώμα. Πενθούσε. Τον χαμένο του εαυτό. Τα χαμένα του χρόνια. Και το γέλιο του.
Είχε ωραίο γέλιο κάποτε. Έβγαινε μέσα απο την ψυχή του γάργαρο και ζωντανό. Μα ύστερα βάρυνε με τα χρόνια. Αυτός ο κόσμος δεν τον χωρούσε. Δεν άντεχε ούτε την νοοτροπία ούτε την φιλοσοφία των πολλών. Κι αντί να γίνει ένα με αυτούς, κλείστηκε. Και φόρεσε τα μαύρα.
''Δεν ήταν όμορφη, αλλά είχε ψυχή. Ήταν απο τους ανθρώπους που σε μαγνήτιζουν ακόμα και με την σιωπή τους. Κι ήταν η σιωπή της αυτή που με τράβηξε κοντά της κι αυτή που με έδιωξε τελικά μακριά της.... Μα και ποιός μπορεί να πει τι είναι όμορφο?..'' Έκανε να αλλάξει θέμα γιατί τα μάτια του βούρκωσαν σαν την θυμήθηκε.
Ο αέρας πύκνωσε ξαφνικά. Έκανε προσπάθεια να βρεί τον ρυθμό της ανάσας του. Γύρω η παρέα ανάλαφρη συνέχιζε το πρόγραμμα της κανονικά. Κανείς δεν προσέχει αυτά που δεν θέλει να δει. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε. Για αυτούς που πέρασαν απο την άλλη πλευρά του καθρέφτη δεν υπάρχει γυρισμός. Γυρνούν σαν σκιές ανάμεσα στους άλλους. Πολλές φορές για να αποφεύγουν τις συζητήσεις και τα σχόλια φορούν μάσκες. Αλλά μόνο στις δημόσιες εμφανίσεις...
Δεν είχα τι να του απαντήσω. Ένιωθα την θλίψη να μου τσακίζει τα κόκκαλα. Εκείνος δεν ένιωθε τίποτα πια. Μόνο τα μάτια του γέμιζαν δάκρυα, μα το βλέμμα του έμενε ασυγκίνητο. ''Σώπασαν οι άγγελοι'', του αποκρίθηκα μετά απο ώρα σιωπής, ''κάποτε έπαιζαν χαρούμενα σε αυτές τις γειτονιές, μοίραζαν ελπίδες απλόχερα. Πάρτε, φώναζαν, τζάμπα είναι. Κανείς δεν σκέφτηκε τι θα τις κάνει μετά. Όταν ξημερώσουν οι θεοί την μέρα κι η πραγματικότητα θα'ρθεί πάλι να σε πάρει απο το χέρι. Κι ο έρωτας τριγυρνούσε σε αυτά τα λημέρια. Φορούσε τα καλά του και θαρρώ πως μύριζε γιασεμί. Έδινε στα δύσκολα την ψευδαίσθηση του εφικτού κι έτσι κοιμόμασταν καλύτερα τα βράδια έστω κι αν κοιμόμασταν μόνοι μας. Ύστερα έφυγαν όλοι. Κι έμειναν οι ελπίδες αμανάτι, ο έρωτας ανέφικτος κι η σιωπή έκανε δικό της το μαγαζί...........
Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που σε σκλαβώνουν, απο την πρώτη ματιά, απο την πρώτη κουβέντα. Στην γοητεία τους ξεχνιέσαι και νομίζεις πως ο χρόνος για σένα ξεκίνησε απο την στιγμή που συστηθήκατε. Μα είναι δύσκολο να τους πιάσεις.. Το ξέρεις και μόνος σου... Κάποτε γνώρισα μια φίλη. Την μοναδική που γνώρισα ποτέ στην ζωή μου. Είχε καθαρή ματιά άγραφη, όπως αυτήν που έχουν τα παιδιά. Για λίγο έμεινε στα λημέρια μου. Μετά χάθηκε. Ποτέ δεν το ξεπέρασα, μα θα'χω να λέω πως υπάρχει...'' . Έμεινα κι εγώ να σωπαίνω. Στο τέλος του μονόλογου δεν ήξερα καν για τι πράγμα μιλούσα πια. Θυμήθηκα μόνο εκείνη την φίλη και βάλθηκα να κλαίω. Ξέσπασε κι εκείνος. Μου απάντησε...
''Και τώρα? Θ'αλλάξουνε τ'άστρα μας τροχιά ή θα μείνουμε άνεργοι ήρωες που δεν βρήκαν ιστορία να πρωταγωνιστήσουν?''....

???

Παγωσε ο χρόνος. Δεν ξέρω αν φταίει η εποχή αλλά κόλλησε στην ίδια μέρα. Δεν ήταν δα και τόσο πετυχημένη για να την παίζει ξανά και ξανά σε επανάληψη. Σκεφτόμουν τι να κάνω. Είναι δύσκολο να πολεμήσεις την αδράνεια. Να κλείσεις ένα βιβλίο μισογραμμένο και να ανοίξεις ένα άλλο που δεν ξέρεις αν τα περιθώρια του θα χωρέσουν τις σκέψεις σου που μεγάλωσαν τόσο καιρό που έμειναν να περιμένουν να χρησιμοποιηθούν.
Με τραβάει προς τα κάτω το κενό και έχω πια μειωμένες αντιστάσεις για να κρατηθώ. Θυμάμαι μικρή είχα βρει την λύση. Ήθελα να φύγω. Δεν είχα κανονίσει βέβαια τις τεχνικές λεπτομέρειες, το που και το πότε. Μα ήθελα να φύγω. Βρέθηκα να συζητάω στο Αμστερνταμ με μια πολύ καλή παρέα. Με ρωτούσαν γιατί δεν πάω να ζήσω εκεί. Είχαν και πολύ καλά επιχειρήματα για να είμαι ειλικρινής. Και εκεί το συνειδητοποίησα. Το ξέρω πως δεν ανήκω σε αυτήν την χώρα που ζω. Αυτό μόνο. Ξέρω που δεν ανήκω. Ξέρω τι δεν μου αρέσει. Και οι γνώσεις μου σταματάνε εκεί. Υποθέτω πως η αυτογνωσία μου έχει όρια.
Τι να γίνει? Η τύχη, την τελευταία φορά που έλεγξα, είχε παραιτηθεί. Μήπως αυτή είναι η λύση? Μια βαλίτσα στο χέρι κι ο έρωτας για το άγνωστο??...

ΑΣ ΚΛΕΨΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Η ΤΥΧΗ ...

Παράξενα που είναι τα ονειρά μας. Μοιάζουν χιλιόμετρα να μας χωρίζουν κι ας μας ζεσταίνει το σβέρκο η ανάσα τους. Την πλάτη τους γυρίσαμε ελαφρά την καρδία κι αφεθήκαμε σαν μοιρολάτρες να θρηνούμε τον ξαφνικό τους χαμό.. Να ψάχνουμε τον φταίχτη, τον ένοχο, τον άκαρδο, τον συνομώτη.. Μάλλον στα κελιά μας τα είχαμε όλα εκτός απο καθρέφτες. Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, πίσω απο τα μαύρα εκείνα κρεμασμένα κουρέλια του πένθους να κείτονταν καθρέφτες. Θα γυρίσω πίσω στην λήθη μου να θυμηθώ. Πόσοι αιώνες πίσω να'ναι? Δεν νομίζω να πάω τόσο μακριά..

Θα ανακρίνω και τον μικρό μου εαυτό. Μήπως δεν μου είπε όλα όσα γύρευα κι απλά με κέρασε κρασί. Κρασί, θαρρώ, πως ήτανε. Λευκό αν δεν με γελά η μνήμη μου. Μου έρχεται θολά η εικόνα του προσώπου σου πίσω απο το γυαλί. Εκείνο το βράδυ σε γνώρισα. Δυο μήνες τώρα. Είχε βαβούρα και πολύ κόσμο, μα βρήκαμε μια ήσυχη γωνιά να κρυφτούμε. Να πούμε εκείνα που σε άλλη γλώσσα δεν μεταφράζονται.

Έμαθα πως με περιμένεις. Ήσυχος, με την σιγουριά του αθώου. Θα βρεις λουλούδια να μου φέρεις ή τα πάγωσε κι αυτά μαζί με τα κανάλια ο αέρας? Θα βρεις τις λέξεις να μου πεις ή θα σιγοτραγουδήσεις τα πεπατημένα? Θα βρεις αγκάλες να μου ανοίξεις?...

Έπιασα χθες τον εαυτό μου να σε ονειρεύεται. Να κάνει σχέδια πως να σε παραπλανήσει. Κακό σημάδι αυτό. Είναι η αρχή του χαμού. Και σταμάτησα. Δεν ήθελα μα έπρεπε να προσγειωθώ μιας και βρήκα διάδρομο ελεύθερο.

Και έγραψα 100 φορές στο χαρτί..

''Ν'αφήσω την τύχη να πάρει τα γκέμια...

Ν'αφήσω την τύχη να πάρει τα γκέμια...''

Γιατί το δικό μου σενάριο έχει χιλιοπαιχτεί...

Είχε εκείνο το αρρωστημένο, αγουροξυπνημένο φως. Σκοτάδι σαν ήταν ακόμα, κι ας έδειχνε το ρολοί επτα και μισή. Στο στρατόπεδο οι λάμπες τρεμόπαιζαν σαν να ήθελαν να αλλάξουν βάρδια κι αυτές και να πάνε για ύπνο. H βροχή τα έκανε όλα να μοιάζουν διαφορετικά...

Μέτρησα τα βήματα μου πάνω στο μονοπάτι που ασφαλτοστρώσανε για την στάση του λεωφορείου. Βαριά μου φάνηκαν μα δεν είχα άλλη επιλογή απο τα να τα σύρω μέχρι τον συνηθισμένο μου προορισμό. Ακόμα προσπαθούσα να θυμηθώ ποια όνειρα αποφασίσανε να μου καθορίσουν την διάθεση μου για σήμερα. Παράξενα θα ήτανε, γιατί γλυκιά γεύση δεν μου άφησαν. Δεν μπορούσα να θυμηθώ. Δεν ξέρω αν ήθελα κιόλας..

Όλα τα άλλα είναι θολά.

Επόμενη στάση Σύνταγμα....

ΚΑΤΗΓΟΡΩ...

Μόνο θυμό νιώθω.. κι απογοήτευση.. Για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.. Για μια ιστορία που γεννιέται μέσα απο τις στάχτες της ξανά και ξανά... Για μια ιστορία που μπήκε στον κυκλώνα του χρόνου κι αποφάσισε να μείνει εκεί για πάντα.. Για ένα μέλλον που μας υποσχέθηκαν και ποτέ δεν ήρθε.. Για κάποια δικαιώματα που μας δίδαξαν κι έμειναν στα χαρτιά... Για κάποιους αγώνες που ποτέ δεν δικαιώθηκαν...

Μόνο θυμό νιώθω.. Για έναν κόσμο που δεν αγάπησα ποτέ... Γιατί σιχάθηκα να βλέπω να καταστρέφεται ότι έμεινε όρθιο... Πως να χτίσεις πάνω σε καμμένη γη? Και τι όνειρα να κάνεις? Που δεν σταθήκανε άξια τα πόδια να κάνουν ένα ταξίδι γύρω απο τον μικρό μας εαυτό?.....

Σε ποιον να μιλήσεις? Και τι να πεις?.. Στέγνωσαν τα χείλη και στέρεψαν οι λίμνες... Κι όσες αλήθειες είχαν βρει καταφύγιο, τώρα μετέωρες μένουν στον ερχομό του χθες. Γιατί δεν υπάρχει αύριο. Κόλλησε κάπου μεταξύ Πατησίων και Αλεξάνδρας. Κάηκε κάπου ανάμεσα Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους. Κι έτσι βρήκε το χθες πρόσφορο έδαφος κι είπε να καθίσει να τα πούμε.. Γιατί μάλλον όσα μας είπε την προηγούμενη φορά δεν τα ακούσαμε..Καλά κάνει. Εμείς δεν είδαμε τα άστρα και χαράξαμε λάθος πορεία. Δεν είναι ο γιαλός στραβός.

Οργή. Κάποτε θα ξεσπούσε. Αφορμή έψαχνε.. Οργή μέσα σε καλυμμένα πρόσωπα και στραβωμένες μούρες. Μέσα σε αυτούς που αύριο το ίδιο όνομα θα ρίξουνε στην κάλπη. Οργή γι'αυτούς που δεν αλλάζουνε. Οργή για μας που μένουμε οι ίδιοι...

NIΩΘΩ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΗΘΟΣ..

Κολωνάκι. Παρασκευή βράδυ. Κόσμος. Το ένα ποτήρι κρασί να διαδέχεται το άλλο. Τα σφηνάκια πηγαινοέρχονταν. Γέλια. Άνθρωποι που συναντήθηκαν μετά το γραφείο για να υποδεχτούν θριαμβευτικά το σαββατοκύριακο. Ξανά γέλια. Αυτό το τραγούδι μου αρέσει πολύ... "Nothing's sweet about me..." Καπνός. Δεν μπορώ να ανασάνω. Ο κόσμος πυκνώνει. Όντως διασκεδάζουν όλοι αυτοί?...

Ένιωσα τόσο μόνη μου ξαφνικά. Εκεί στο κέντρο της παρέας και της προσοχής που καθόμουν αναπαυτικά. Το χαμόγελο μου πήρε άλλη όψη αλλά μέσα στο σκοτάδι κανείς δεν το πρόσεξε. "Ευτυχώς" σκέφτηκα απο συνήθεια. Μα τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα γιατί "ευτυχώς"? Γιατί όχι "δυστυχώς"? Γιατί ποτέ κανείς δεν ρώτησε?

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ρωτάω γιατί, μα ήταν απο τις υποσχέσεις εκείνες που ενδίδουν στον πρώτο πειρασμό που θα σταθεί στον δρόμο τους. Σαν πόρνες πολυτελείας τις φαντάζομαι στην γωνιά του μυαλού μου, να ψάχνουν το εξιλαστήριο θύμα για το απονενοημένο..

Πάλι τα ίδια γράφω. Χρόνια τώρα. Με το ίδιο παράπονο και την ίδια πίκρα. Με λιγότερη ένταση και με διαφορετικές λέξεις. Με το ίδιο νόημα και διαφορετικό περιεχόμενο. Με το ίδιο θολό φεγγάρι οδηγό. Μόνο οι νότες άλλαξαν. Το τέμπο. Μα και πάλι ποιος κατάλαβε ποτέ την διαφορά?..

ΚΑΠΟΙΑ, ΚΑΠΟΥ, ΚΑΠΟΤΕ...

Περνούσαν οι ημέρες τόσο γρήγορα που ούτε ο χρόνος προλάβαινε να τις δεί. Κι έπειτα ήταν κι εκείνη η αναθεματισμένη ερημιά που άλλαζε το χρώμα σε όλα τα άχρωμα και άοσμα που υπήρχαν γύρω τριγύρω.
"Να βάλω μουσική", είπε, "να ξεχαστώ". Μεγάλο ψέμμα αυτό. Πάντα διάλεγε τραγούδια που την κρατούσαν να θυμάται, να λυπάται και να αισθάνεται ότι άλλο είχε πρόχειρο εκείνη την στιγμή στην καρδιά της.
Κάπως έτσι έβγαλε και την φόρμουλα της ζωής της. Αισθανόταν πια πως τίποτα απο όλα αυτά που μισούσε κι ήθελε να αλλάξει, δεν ήταν στο χέρι της. Είναι πιο εύκολο να κατηγορείς μιαν άκαρδη μοίρα που δεν λυπήθηκε τα ονειρά σου απο το να τα ρίξεις όλα στον μικρό σου εαυτό. Και γιατί να μην διάλεγε το εύκολο? Όλα πάντα τα έβρισκε δύσκολα. Σαν κακοκραμμένο δράμα παιγμένο απο κομπάρσους. Αυτή τη φορά είπε για αλλαγή να διαλέξει κάτι άλλο.
Έβαλε λοιπόν την "Αντιγόνη" που έκρυβε μέσα της για ύπνο και βάλθηκε να αφεθεί στο μηδέν.
Δεν υπήρχαν ούτε όχι, ούτε ναί, ούτε ίσως. Υπήρχε μόνο το απόλυτο μηδέν. Καμιά φωνή δεν ακούστηκε. Ούτε το τηλέφωνο χτύπησε απο κείνους που περίμενε τουλάχιστον.. Μέσα σε μια εικόνα φυλακή προσπαθούσε να κόψει τα νήματα απο το κουκλοθέατρο του παραλόγου. Ατάκες για κλάμματα σε μια παράσταση που δεν έκοψε και πολλά εισητήρια.
Κι η ζωή έκανε κύκλους. Γύρω απο θαύματα, πράγματα και προθέσεις...

ΝΑ'ΣΟΥΝ ΑΣΤΕΡΙ ΚΑΙ ΕΣΥ...

Έτρεχαν οι άνθρωποι. Άλλοι ήξεραν τον προορισμό τους, άλλοι άπλα στέκονταν στην μέση κοιτώντας σαστισμένοι τους προορισμούς. Μα όλοι έτρεχαν να προλάβουν. Να βρουν τον φίλο, την οικογένεια, τον σύντροφο, τον συνέταιρο, την ηρεμία τους. Έτρεχαν λες και το κάθε δευτερόλεπτο θα άλλαζε την πορεία των γεγονότων.

Έγω έμεινα να με παρασύρει αυτό το ηλίθιο ρεύμα της βιασύνης. Δεν είχα κάτι να προλάβω, ούτε να συναντήσω. Ήταν η ώρα που είχα τελειώσει με τις εργασιακές εκκρεμότητες και τις κοινωνικές μου συναναστροφές. Ήμουν για ολόκληρη την ημέρα μια σωστή επαγγελματίας, μια καλή φίλη και μια ευχάριστη παρέα. Η παράσταση σχολάει γύρω στις 9. Εκεί πια γυρίζω στα πάτρια δικά μου εδάφη, στην εποχή του Νώε...

Νομίζω πως πια έχω ξεχάσει τις αισθήσεις. Αν κάνει κρύο ή ζέστη, αν είναι αργά ή νωρίς, αν σε θυμάμαι ή αν σε ξεχνάω. Κι όλο γυρίζω σε κρυφές γωνιές της μνήμης για να θυμάμαι πως όντως κάποτε έτρεχα κι εγώ όπως όλοι αυτοί οι δαιμονισμένοι..

- Τι έχεις?

-Να, νιώθω μόνη μου...

- Ξέρεις παλιά λέγανε μια ιστορία για ένα αστέρι κι ένα ψαράκι. Έβγαινε το αστέρι κάθε βράδυ στον ουρανό και παραπονιόταν πως ήταν μόνο του κι όλο έκλαιγε. Και κάθε βράδυ το ψαράκι του έλεγε "έλα μην κλαίς, εγώ είμαι εδώ, έλα λίγο πιο κοντά". Με τον καιρό το κατάφερε και πλησίασε την θάλασσα. Μα δεν μπορούσαν να είναι μαζί. Το ψάρι δεν μπορούσε να ζήσει έξω απο το νερό. Κι έτσι το αστέρι αποφάσισε να πέσει στη θάλασσα.

- Ναι, και?..

- Πάντα υπάρχει κάποιος..

- Δώσε μου διεύθυνση και αριθμό..

Να μην ξεχάσω απόψε να ονειρευτώ...

ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ (xixixixixixixi)

Ο ρούτερ χάλασε και μου έκοψε τον δρόμο για τις διαδικτυακές γειτονιές μας. Έυελπιστώ οτι θα φτιαχτεί μέσα στο σκ και θα περάσω κάτω απο τα μπαλκόνια σας να σας φωνάξω για παιχνίδι!
Μου λείψατε όλοι πολύ!
Καλημέρα!

Είχε ένα θαμπό ήλιο το πρωί μέσα απο την συννεφιά ίσα που μπορούσες να τον διακρίνεις. Τα περιστέρια ξεδιψούσαν στα λασπόνερα κι ύστερα πετούσαν μακριά φοβισμένα. Στα αυτιά μου έφταναν μόνο κάτι μελαγχολικές νότες που πλούτιζα εγώ με εικόνες απο το αρχείο του μυαλού μου. Κι όλα γύρναγαν σε κύκλους ξανά και ξανά, σ'έναν ατέρμονο χορό δίχως ρυθμό.
Δεν θυμάμαι αν όλα αυτά τα πρόσεξα σήμερα ή αν τα ζω σε επανάληψη κάθε μέρα. Το τηλέφωνο παρέμεινε σιωπηλό..
Βρήκα τα καλύτερα υλικά της αγοράς. Κι έφτιαξα μια φυλακή που όμοια της δεν έχεις ξαναδεί. Έβαλα φρουρούς τις άμυνες κι ότι μου'χε απομείνει απ'την δύναμη. Μα ξέχασα να βάλω κλειδαριά, να φτιάξω αντικλείδια. Κάπως έτσι έφτασα εδώ. Κάποιες στιγμές παίρνω ολόκληρη την ευθύνη να μου κρατάει συντροφιά μέσα στους άδειους τοίχους κι άλλες φορές τα αρνούμαι όλα. Μέσα στην παράνοια με άφησαν να ζω...
Άραγε υπάρχει κανείς που ξέρει να αγαπάει?...

Τα κατάφερα. Ίσως έφταιγε το εξαντλητικό δωδεκάωρο στη δουλειά αλλά τα κατάφερα. Σήμερα τις έδιωξα όλες. Σκέψεις, ενοχές, μετάνοιες. Όλες. Απο την πρώτη μέχρι την τελευταία. Απολαύσα την διαδρομή για το σπίτι λες κι ήταν η πρώτη φορά, λες κι εξερευνούσα ένα καινούργιο μέρος.

Κάθε φορά στα ταξίδια μου φυλακίζω εικόνες στο μυαλό μου. Να'χω πράγματα να θυμάμαι όταν ο ουρανός συννεφιάζει. Κι είναι το μόνο που κρατάω άθικτο στην μνήμη μου, χωρίς παρεμβολές και αλλοιώσεις.

Σήμερα έμαθα πως θα ξαναπάω Άμστερνταμ στο τέλος του χρόνου. Χάρηκα στην είδηση γιατί αν είναι κάτι που με κάνει να ξανανιώνω είναι τα ταξίδια, έστω κι αν είναι επαγγελματικά.

Το έριξα στην δουλειά λοιπόν. Για την καριέρα? Γιατί μ'αρέσει το αντικείμενο μου? Γιατί γεμίζω τις ώρες και το μυαλό μου? Ότι και να'ναι νομίζω πως κάπου άκουσα να το λένε εργασιοθεραπεία ή εργασιομανία μήπως?....

"Niente di nuovo tranne l'affito per me..."

Να γίνεις γλυκό νερό και θάλασσα. Κι σ'όσα χάλασα να γίνεις αρχηγός. Εγώ στα θέλω μου κατέβασα τα στόρια. Μη τα χτυπάει ο ήλιος το πρωί και ξεθωριάζουν. Να μείνουν μαύρα και σε κόκκινα σεντόνια όλοι οι έρωτες που έζησα σπαράζουν...

Αν νιώσω την σιωπή όλου του κόσμου και μοιραστώ όσα μου κρύβει μυστικά, ποιά γοητεία θα'χει τότε ο εαυτός μου όταν στον καθρέφτη τα μάτια μου κοιτά?...

Σαν θα μπερδέψω τις λέξεις λίγο ακόμα κάνεις πια δεν θα καταλάβει τι ήθελα να πω. Με παραλήρημα θα μοιάζει τούτο εδώ το μαρτύριο χωρίς καμία σημασία τώρα πια.. Θα συνεχίσω λοιπόν όπως ξεκίνησα, όπως γεννήθηκα μονάχη κι εγώ. Θα διαολοστείλω όποιο μου βάλανε κριτήριο απο τότε που ξεχνιόμουν στο νερό.

Κι αν θυμηθείς για ποιον λόγο με αγάπησες και σε ποιον δαίμονα κρατούσες τα λουριά, εγώ σίγουρα αγάπη μου θα είμαι σύννεφο που κάπου μέσα σου αλήθειες θα ζητά...

Ένιωθα τα βήματα μου σταθερά πάνω στην καυτή άσφαλτο κι είχα την ώθηση της αίσθησης πως ο δρόμος που βαδίζω μέσα στην μοναξιά του είναι σωστός. Σαν ένστικτο πιο πολύ κι όχι απο γνώση.

Σκέφτηκα πως μέχρι τώρα ο άνεμος ήτανε ούριος και τα σκυλιά δεμένα. Θυμήθηκα ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι που έπαιζα μικρή. Στις οδηγίες του έλεγε πως πρέπει να προσέχεις τους εχθρούς σου και να τους αντιμετωπίζεις με τα όπλα που θα έχεις εκείνη την στιγμή αλλά θα βρείς και φίλους που θα σε βοηθήσουν να περάσεις τα εμπόδια για να προχωρήσεις το παιχνίδι στην επόμενη πίστα. Άργησα πολύ να κάνω τον παραλληλισμό αλλά τα κατάφερα...

Ύστερα απόρησα πως μονάχα ένα πράγμα μπορεί να χαλάσει τόσο όμορφο τοπίο. Μοιάζει με όμορφη θέα ειδωμένη μέσα απο σκουρόχρωμο τζάμι.

Δεν είχα σταματήσει στιγμή να περπατάω. Κατέβηκα μια στάση πιο πριν με το λεωφορείο για να προλάβω τις σκέψεις μου. Εκείνες έτρεχαν κι εγώ ακολουθούσα. Παλιά γινότανε το αντίθετο. Ποτέ δεν κατάφερα να βρώ την χρυσή τομή κι έτσι αφέθηκα στα άκρα.

Με ελκύει ο βυθός όσο κι ο ουρανός και νιώθω πως συμβιβάζομαι στη γη και μισώ τόσο αυτό το ρήμα που δεν βρίσκω άλλα να το περιγράψω...

Μετά μου ήρθε εκείνος στο μυαλό σαν απρόσκλητος επισκέπτης. Πάντα έτσι έρχεται, απο το πουθενά. Φορούσε εκείνο το ισχνό του χαμόγελο και το αυθάδικο του βλέμμα. Είχε τα χέρια του ανοιχτά κι ήταν σαν φτερούγες έτοιμες να με σκεπάσουν. Αυτό κράτησα μόνο απο κείνον. Την πιο ζεστή του αγκαλιά και την πιο βαθιά. Θα μπορούσα ώρες να μένω εκεί. Αυτό έκλεψα λοιπόν απο εκείνον.

Στα αυτιά μου έφτασαν οι νότες ενός πολυαγαπημένου τραγουδιού...

"There's another world inside of me

That you may never see

There're secrets in this life

That I can't hide

Somewhere in this darkness

There's a light that I can't find

Maybe it's too far away...

Or maybe I'm just blind...

Or maybe I'm just blind...

So hold me when I'm here

Right me when I'm wrong

Hold me when I'm scared

And love me when I'm gone

Everything I am

And everything in me

Wants to be the one

You wanted me to be

I'll never let you down

Even if I could

I'd give up everything

If only for your good

So hold me when I'm here

Right me when I'm wrong

You can hold me when I'm scared

You won't always be there

So love me when I'm gone

Love me when I'm gone...

When your education X-Ray

Cannot see under my skin

I won't tell you a damn thing

That I could not tell my friends

Roaming through this darkness

I'm alive but I'm alone

Part of me is fighting this

But part of me is gone...."

(When I'm Gone - 3 Doors Down)

Και τελικά τα βήματα με έφεραν μπροστά στην πόρτα του σπιτιού μου...

Έλα...

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...

... Κρατούσε σφιχτά μια φθαρμένη τσάντα. Πρέπει να την είχε απο το Πανεπιστήμιο τότε που κουβάλαγε τα όνειρα και τις φιλοδοξίες που έχτιζε απο το σχολείο για την ζωή του, το μέλλον του.. Μάλλον γι'αυτό την είχε κρατήσει, για να νιώθει στα χέρια του πως κάτι έμεινε απο το παιδί που θυμόταν, απο το παιδί που θα "άλλαζε τον κόσμο".

Δεν μπορούσε να καταλάβει που ακριβώς χάθηκε το παιχνίδι και σε ποιό σημείο έγινε ένα με αυτή την μάζα που πάντα κορόϊδευε. Το μόνο που είχε κρατήσει σαν ανάμνηση ήταν ένα πρόσωπο οικείο, ταυτισμένο με τον έρωτα, και μιαν ανεμελιά που ακόμα και τώρα μπορούσε να μυρίσει όπως τα νυχτολούλουδα έξω απο το παράθυρο του.

Μα ήταν όλα τόσο μακρινά σαν όνειρο φευγαλέο, λες και ποτέ δεν έζησε, λες και ποτέ δεν τα είδε παρά μόνο με τα μάτια της ψυχής. Μερικές φορές αφηνόταν στην παραίσθηση της ελπίδας που αφήνουν όλες αυτές οι χαζές ταινίες στο σινεμά κι άλλες φορές καθώς έπεφτε μόνος στο κρεβάτι χαριζόταν ολότελα στην απελπισία του αγνώστου.

Αλλά εκείνος ήταν πάντα έτσι.. Ήξερε πως μερικά πράγματα είναι έξω απο τις δυνάμεις του ανθρώπου. Και το σεβόταν. Ίσως επειδή δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ή απλά επειδή είχε μάθει πως μ'αυτόν τον τρόπο γλύτωνε πολύ κόπο προσπαθώντας μάταια να αποδείξει το αντίθετο.....

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΟΠΩΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ...

Κάθε πρωί ξυπνάω την ίδια ώρα, παίρνω το ίδιο λεωφορείο για να φτάσω στο μετρό ώστε κατόπιν να φτάσω την ίδια ώρα στο γραφείο μου. Ακολουθώ γενικά μια ιεροτελεστία κινήσεων καθημερινά με την ίδια ευλάβεια μα και με την ίδια ευχαρίστηση.

Βυθίστηκα σε μια ρουτίνα όπως βυθίζομαι κάθε βράδυ στο μαξιλάρι μου, ανυπόμονα κι αναπάντεχα. Απο την μια στιγμή στην άλλη γέμισε η ζωή μου με ανθρώπους και με γέλια, με κουβέντες και μυστικά. Και το περίμενα όλο αυτό το φυσιολογικό, το αποζητούσα τις μέρες που περιπλανιόμουν χωρίς σκοπό. Τώρα απλά το απολαμβάνω. Χωρίς άγχος για το πότε θα τελειώσει. Χωρίς φόβο αν είναι αληθινό.

Μπήκαν και καινούργιοι φίλοι στη μέση. Τι φοβερή ανανέωση! Πόσο βαθιά ανάσα! Προλάβαμε και μοιραστήκαμε τις ζωές μας. Τα γεγονότα του πριν και τα όνειρα του μετά. Ξεχαστήκαμε να μιλάμε ως τα μεσάνυχτα μπροστά σε άδεια πιάτα και γεμάτα ποτήρια. Γιατί αυτό μετράει. Το ότι μοιραστήκαμε την στιγμή όπως και αν τα γυρίσει αυτό το άτιμο σενάριο στους μελλοντικούς χρόνους.

Με φόντο ένα νέο περιβάλλον με καινούργια δουλειά και φρέσκες γνώσεις. Με δύναμη το κέφι που αναβλύζει ανακουφισμένο απο τόσο καιρό καταπίεσης.

Είμαι εδώ στο τώρα για πρώτη φορά κι είναι ωραία τελικά...

Η ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΕΝΟΣ ΑΝΟΗΤΟΥ ΑΝΔΡΑ ΚI EMOY THΣ ΙΔΙΑΣ...

Ήμουν των άλλων ποιητής,
του εαυτού μου γδάρτης
λαθος την πηρες την ζωη
και ερχομαι για μαρτης


Όσες οι λέξεις που θα πείς
τόσες και οι μετάνοιες
γιατι με πικρανες πολυ
απ'τις πολλες παράνοιες


Κάθε ημέρα που περνά
σκέφτομαι την ματιά σου
βουρλιζομαι, ζαλιζομαι
κι ας ειμαι μακρια σου


Πόσες φορές να σου το πω,
πόσες να το εξηγήσω
εγω για σενα μονο ζω
να δω πως θα σε πεισω


Όλοι για σένα μου μιλούν
και με ρωτούν τι κάνεις..
και εγω δεν θελω πια να πω
οτι θα με πεθανεις


Ήμουν στα χέρια σου καπνός
και στη ζωή σου αντάρτης
με διαλυσες και πως να ρθω
μου χαθηκε κι'ο χαρτης


Αυτό το "αποκύημα τέχνης" γεννήθηκε αυθόρμητα και σας το παρουσιάζουμε ο ανόητος άνδρας κι εγώ...

ΨΙΘΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΝΕΙΡΟΦΕΡΜΕΝΟ....

Του μίλησα:....

"Ποιός κράτησε τα κλειδιά της ευτυχίας και ποιός την όρισε?Που τόσες ανθρώπινες γενιές ξεχύθηκαν στο κυνήγι της...Ποιός είπε πως η ψυχή πρέπει να μένει μακριά κι ακριβοθώρητη απο τουτον εδώ τον κόσμο?Ποιος μας έραψε κουστούμι να φοράμε?Ενα χαρούμενο κι ενα λυπημένο,κι όταν τα βάζουμε για πλύσιμο να μένουμε γυμνοί και κλεισμένοι στου δικού μας κόσμου τα έγκατα.Γιατί ξεχάσαμε πως είναι ν'αγαπάς και ν'αγαπιέσαι?Κι όταν κάποιος να μας μιλά με την αλήθεια,παράξενος θαρρούμε οτι είναι...Ποιός είναι εκείνος αλήθεια που μπόρεσε να μπερδέψει τις διαστάσεις....Αυτή τη φωτιά με χίλιους τρόπους ψαχνουμε να σβήσουμε αντι να την κρατήσουμε ζωντανή με νύχια και με δόντια.."

Κι εκείνος μου ψέλλισε τις λέξεις του:...

"Ο καθείς κρατά τα κλειδιά βαθιά μέσα στα στήθια του.. όποιος θελήσει να βάλει το χέρι του 'κει και του επιτρέψεις ας το κάνει.. να η ευτυχία..Λίγες ψυχές μένουν μακριά από τούτο τον κόσμο.. μα κι όσες μένουν λίγο πιο πίσω κι ασφυκτιούν.. πόσο ν' αντέξουν..?Μονάχοι ράβουμε τα κοστούμια μας.. κι οι πιο πτωχοί έχουμε μονάχα ένα..Δεν ξεχάσαμε.. αγαπάμε.. απλώς ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά την έννοια της αγάπης.. και παράξενος όποιος μιλά με λόγια αληθινά.. ναι, γιατί πλέον.. κι οι ψεύτικοι ξέρουν καλά να χειρίζονται τα όπλα του αντιπάλου.. σ' αντίθεση με τους αληθινούς..Η φωτιά δεν καίει μ' ορμή.. πάντοτε σιγοκαίει.. να το θυμάσαι.. ποτέ δε σβήνει.. ίσα που φωτίζει το σκοτάδι.. σε ποιον αρκεί όμως ετούτο..?"

Πηγαινοέρχεσαι σαν αερικό μέσα στην μνήμη μου. Ανοίγεις την πόρτα μου όποτε θέλεις έτσι απλά, χωρίς να χτυπάς, χωρίς να ρωτάς και μπαίνεις μέσα μου σαν παράξενος επισκέπτης που δεν ήρθε για να μείνει. Κι εγώ σε δέχομαι. Ούτε μια φορά δεν κλείδωσα κι έμεινα με την ελπίδα πως τα βήματα σου ίσως κάποια μέρα να σε φέρουν στον δρόμο μου όπως παλιά, ή μάλλον όπως πρόσφατα.

Να σε δω πάλι να ανοίγεις τα χέρια σου για να με κρύψεις. Μπορείς να μου κάνεις αυτό το δώρο τώρα που θα γιορτάσω?

Ήμουν των άλλων ποιητής, του εαυτού μου γδάρτης....

ΘΑ ΓΙΝΩ ΝΟΝΑ!!!!!!!!

Αν ακούσατε μια παλαβή να φωνάζει "Θα γίνω νονά!", εγώ ήμουν. Δεν πιστεύω να τρομάξατε????

Απο την μια χαίρομαι τόσο πολύ που θα γίνω κι εγώ πνευματική μητέρα (!) απο την άλλη τον λυπάμαι τον πρωτότοκο που θα του βάλω λάδι εγώ! Σκέφτεστε για πόσα θα'χει να με κατηγορεί η τρελλή η μάνα του?? Σε όλες τις σκανταλιές του θα με μνημονεύει!!χαχαχαχαχα!!

Αυτά! Κι έτσι λοιπόν έφτιαξε η μέρα μου έστω και αργά....!!!!

ΠΡΟΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ...

Πριν απο λίγες ημέρες έτρωγα στο αγαπημένο μου εστιατόριο με τον Δημήτρη. Όταν η συζήτηση κατέληξε στην αλάνα, αποφανθήκαμε κι οι δυο πως το κείμενο "10+1 άχρηστα πράγματα για μένα" δεν δικαιολογούσε τον τίτλο του. Προς αποκατάσταση λοιπόν τα παραθέτω απο την αρχή...

1- Δεν περνάω ποτέ κάτω απο ταμπέλες και να σκεφτείς πως δεν είμαι προληπτική...

2- Δεν φοράω ποτέ καφέ ρούχα, αξεσουάρ κτλ.

3- Πριν τον πολυπόθητο ύπνο μου ακολουθώ ολόκληρη ιεροτελεστία.

4- Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει άσχημα με το κρουασάν με γέμιση βανίλια (μάρκες δεν αναφέρουμε...)

5- Δεν αντέχω με τίποτα την άμμο στα βρεγμένα πόδια μου (στα στεγνά δεν με πειράζει τόσο...)

6- Όταν πίνω νερό κατά 99,9% πνίγομαι

7- Αν βγω απο το σπίτι χωρίς να φοράω το άρωμα μου νιώθω πως κάτι μου λείπει.

8- Αλλάζω συσκευή κινητού κάθε χρόνο αλλά μέχρι να μάθω όλες τις λειτουργίες της την αλλάζω κι αρχίζω την διαδικασία απο την αρχή. (Δεν είναι πολύ βαρετό να περνάς τηλ και δεδομένα απο την αρχή?....)

9- Το μόνο πράγμα που μετανιώνω είναι που παράτησα τον χορό

10- Δεν τρώω όσπρια, φασολάκια κτλ

10+1- Δεν αστειεύομαι ποτέ όταν μιλάω για δουλειές και για διακοπές. (Μην τάξεις σε άγιο κερί και σε παιδί παιχνίδι....)

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΙΙ

Πόσα λόγια είπαμε?... Της λήθης αποκυήματα, της φαντασίας μύθοι... Ότι δεν άγγιξαν τα χέρια μας σκόνη να γίνει να χαθεί, να πάψει πια να στροβιλίζει στα όνειρα μας. Κι όταν χαθεί κι απο εκεί δώσε ένα πόντο ακόμα στο σκοτάδι που νίκησε την μάχη αυτή μες στην καρδιά του καλοκαιριού. Κι όταν χαθεί απο εκεί πάλι στην θύμηση του την φλόγα του θα ψάχνεις, μες στις μετάνοιες, μες στην σιωπή σ'εσένα θα χαρίζεις κατηγόριες.

Γιατί έτσι γεννήθηκαμε στον κόσμο αυτό. Άνθρωποι μονάχοι σε θεάτρου σκηνή βουβή κι απόμακροι απο την γη ετούτη. Μας έγραψαν λόγια που δεν διαβάσαμε γιατί θέλαμε γρήγορα να δούμε το "έζησαν αυτοί καλά". Η περίληψη πουθενά. Σκόρπιες ατάκες μόνο σαν κομμάτια απο σπασμένο παζλ. Να τα ενώσεις για να δείς την εικόνα, να ξεκαθαρίσει ένα τοπίο που θόλωσες με όποια δύναμη σου είχε απομείνει.

Αν μες της τρέλλας τον ειρμό υπήρχε η λογική τότε δεν θα χώριζαν στην γέννα. Αν μες στο σκοτάδι υπήρχε το απόλυτο τότε δεν θα συναντούσαμε φεγγάρι. Αν ήταν να μασταν μαζί εσύ κι εγώ κάποια μοίρα θα το είχε φροντίσει.

Γιατί αλλιώς είναι η ζωή αγάπη μου. Πηλός στα ακροδάχτυλα μας και δροσερός αέρας στα ανοιχτά παράθυρα. Έτσι μας δόθηκε και μας χαρίστηκε χωρίς να αναλωθεί σε τόσες ιστορίες που φτιάξαμε για να την γεμίσουμε, για να δικαιολογήσουμε πως δεν την έχουμε άδικα.

Αχ, και να μπορούσα να σου τραγουδήσω αυτά τα λόγια... Νόημα να μην έβγαζες απο το παραλήρημα μου παρα μόνο να άκουγες την φωνή μου. Να γέμιζαν τον αέρα αυτές οι σκόρπιες λέξεις κι εγώ να ένιωθα πάλι το αυθάδικο βλέμμα σου καρφωμένο στο δικό μου.

Θα σου έκλεβα μια στιγμή απο την αιωνιότητα σου και πάλι δεν θα καταλάβαινες την απώλεια.

Πολύ λίγα πράγματα χρείαζονται αν θες να φτιάξεις ευτυχία κι η συνταγή τόσο απλή που όλοι πίστεψαν πως ειν' παγίδα...

Όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο. Πολλές φορές και δύο...

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ!...

Σιγά σιγά φεύγετε όλοι διακοπές. Αφήνετε μπλογκς, υποχρεώσεις και ρουτίνα και την κάνετε για προορισμούς που ονειρευόσασταν όλο τον χρόνο. Πριν το κάνετε θα ήθελα να σας πω δυο λόγια γιατί βρήκα φίλους σε αυτή την διαδικτυακή γειτονιά και για να είμαι ειλικρινής δεν το περίμενα.

Ένα ευχαριστώ στον Δημήτρη για τις βραδυνές συζητήσεις και τα διαδικτυακά κρασάκια.

Ένα ευχαριστώ και στην Ανέφελη, την γειτόνισσα, που μου χάρισε ένα απο τα καλύτερα κείμενα που έχω διαβάσει.

Μια μεγάλη αγκαλιά για την Άρτεμις γιατί μοιάζουμε περισσότερο απο όσο μπορεί να πιστεύει.

Ένα φιλί στον Ονειροφερμένο για τα απέραντα ταξίδια στις αποχρώσεις των χρωμάτων.

Ένα χαμόγελο στον Γιάννη γιατί πέρασε δύσκολη φάση.

Ένα χειροκρότημα στο κορίτσι που ήθελε πολλά - κι ελπίζω να τα θέλει πάντα- γιατί ξέρει να χαίρεται και να εκτιμά ακόμα και τα πιο μικρά πράγματα.

Δυο ζουμερά φιλιά στο ξωτικό μου. Έτσι γιατί γουστάρω.

Ένα όνειρο για την Καμέλια που με παρέσυρε τόσες πολλές φορές με τα λογιατά της.

Χαιρετίσματα στην ταξιτζού γιατί πολύ μου αρέσει όταν μας παίρνει κούρσα.

Ένα ναυτικό χαιρετισμό στην Χαλαρουίτα που είναι ωραίος τύπος.

Μια ζεστή χειραψία στην Day dreamer που συναντηθήκαμε τυχαία αλλά βρήκαμε κοινό κώδικα.

Μιαν υπόκλιση για τον παράλληλο που χάνω τα λόγια μου όποτε διαβάζω κείμενο του.

Ένα ψαλίδι στην πράσινη κλωστούλα για να λύσει τον γόρδιο δεσμό της.

Ένα μεγάλο παγωτό χωνάκι για το γλυκόπικρο κορίτσι που μόνο γλύκα μας κέρασε

Ένα άρωμα γιασεμιού για την Madame Bovary να το'χει για τις καλοκαιρινές της τσάρκες.

Ένα γειά στον Zero και στην τέχνη του.

Ένα ευχαριστώ στον kjoy που ερχόταν πάντα στην αλάνα με την καλύτερη των διαθέσεων.

Ένα emo look στον Veggo γιατί ξέρω πόσο του άρεσε.(!!!!!)

Και τέλος την απεριόριστη εκτίμηση μου σε όλους σας (προαναφερθέντες και μη) για όλους αυτούς τους λόγους κι ακόμα περισσότερους!!!!

Καλώς βρεθήκαμε λοιπόν!!

Καλό καλοκαίρι να'χουμε!!

ΝΑ'ΧΑΜΕ ΝΑ ΛΕΓΑΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΜΕ...

Ξέρεις γιατί γελάω? Γιατί τα έκανα θάλασσα! Μια θάλασσα τόσο απέραντη που δεν την πιάνει ούτε το μάτι. Θα μου πείς πως δεν είναι και τόσο αστείο, δεν θα το έλεγε ο Λαζόπουλος την Τρίτη για να γελάσει η μισή Ελλάδα. Ναι, δίκιο έχεις αλλά δεν μπορώ να συγκρατηθώ.

Σκέφτομαι πως τα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν έρθει αλλιώς αν είχα πει κάτι άλλο, αν είχα κάνει κάτι άλλο, αν ήξερα πότε πρέπει να πω αυτό που σκέφτομαι και πότε απλά να σωπάσω. Ναι, σίγουρα θα είχαν έρθει αλλιώς.

Δεν θα αναλωνόμουν σε βραδυνές αϋπνίες, ανιαρές συζητήσεις, δαπανηρές τύψεις και ατελείωτα ποστ. Μα είναι τραγελαφικό αν το σκεφτείς καλά. Αν σταματήσεις για μια στιγμή, βγείς έξω απο αυτό και το κοιτάξεις. Τόσο γελοίο μέσα στην τραγικότητα του.

Όμως είναι αλήθεια απο εκείνες τις ξεροκέφαλες που δεν αλλάζουν, απο εκείνες που αλαλάζουν σε κάθε τιμονιά.

Γιατί έτσι με έκανα, αγάπη μου, αυτό αποφάσισα να γίνω. Γιατί κατάλαβα πως δεν έχει σημασία. Σ'αυτή την μικρή διαδρομή το τώρα κερδίζει την κάθε μάχη.

-"Πότε?

-Σήμερα.

-Στις 03:00

-Θα σε περιμένω."...